K. LAPCZYŃSKI. ZASIĄGI KUŚLIN. 



36 



Supj)].), Syryi, Poisyi i Afganistanu. Nazwa Hibiscu.s znaczy roślinę poświęco- 

 ni{; ibisowi. ,Iuż wiemy, że i)0])rz(!(lni gatunc^k lubi sj^siodztwo kartoHi, Hibiscus 

 zaś najciiętiiicj r()śni(ł na jjolu, okrytimi bawchiJi. 



• Kcitniia w Europic! bywa liodowana jak(t i-ośliim ()Z(l()t)iia i iiioki(!dy dziczeje. 

 Fiek na Szlasku wymienia kilka takich stanowisk, ab; przy ^^•l,t uiikii nie stawia 

 numeru. lvloel)er ])isze. /.(! w Hiodach, a Paczoski. ża'. w Humaniu tiatia siy 

 zdziczała j)(> ogrodacli. 



WApowałe. 



445. Lipa b-ała. Tilia argcmtea Dsf. T. albaWK. Drzewo południowo- 

 wschodnie, rosnące dziko od Adryatyku do Azyl ]VŁiiejszej. Na przestrzeni mapą 

 ol)jctej" tylko na ])ohulniowem Podolu (M2G/.-) między Raszkowem i Biłocz;}, nad 

 Dniestrem (Andi'Z. li. b. 49), w Kamionce, Bałcie (Rogowicz) i w llybnicy (Hes- 

 ser u Lcdeb.). Granica północna zasiągu przechodzi na Podole z Besarabii (Lin- 

 deniann, Jjipski). Dalej ku północy tylko hodowana. 



446. Lipa wieikolistns. Tilia grandilolia Ehrh., T. platyphylla 8co]). 

 Granica ])ółnocno-wschodnia zasiągu z Anglii prowadzi do Belgii, Niemiec, Bran- 

 d(!bui gii (M 26 l), na podgórza szląskie ( Fiek), do Ojcowa ( Rostaf.), w bocheiiskie, 

 tarnowskie, rzeszowskie, })rzemyskie, żółkiewskie i w okolice Krzemieńca, gdzie 

 lipę wielkolistną wykazuje Rogowicz w Wiszniowcu, a Montresor w Podliscach. 

 Stamtąd granica skręca ku południowi do międzyrzecza Zbrucza i Seretu (Slen- 

 dziński). dostaje się do Germakowa i Niwry (Tjcnz.), w klinie między ł^niestrem 

 i Zbruczem, a stamtąd pi-zechodzi do Kurzelewa w powiecie uszyckim (liogowicz), 

 do Jampola (R.), do Raszkowa (Montresor), do wsi Biełocza (R.), gdzie wraz 

 z lasem mikauckim w Besarabii (Ejsmond) są ostatnie, jak się zdaje, znane sta- 

 nowiska na wschodzie. Poza tak wykreśloną granicą otoczyłem osobno kolorem 

 linii l góry Ś-to Krzyskie (Prodr. Rostaf.). Granica zachodnia nie dosięga Portu- 

 galii; południowa z Hiszpanii przechodzi do Francyi, Wioch i na półwysep bał- 

 kański. Poza zasiągiem rośnie w południowej Skandynawii (Nymau), a Ledebour 

 zapisuje ją w prowincyacłi kaukaskich i na Uralu, ale zaopatruje te dane znakiem (?). 



Ponieważ tę lipę w \ńv\\i miejscach sadzą, więc do sj)isów roślin z łatwością 

 dostaje się niewłaściwie. Była np. wykazana w Warszawie, w Sejnach, w powiecie 

 pińskim, w Humaniu, w Moskwie i t. p. 



Na części zasiągu mapą objętej dzika często się spotyka ))() lasach dębowycli 

 w tarnopolskiem, czortkowskiem i złoczowskiem. W lasach około Pieniak i Ło- 

 patyna niekiedy gromadnie (Rehman). Na Karpaty wchodzi niewysoko: nad 

 górnym Sanem i Strwiążem do 750 m (Kotula), na Babiej Górze hodowana do 

 745 m nad poziom morza (Zap.). W Niemczech widać bywa inaczej, skoro 

 Schlechtendal z Laiigethalem w edycyi poprawionej przez Halliera piszą, że w gó- 

 rach dochodzi do krainy podalj)ejskiej (Flora Tom 21, p. 223). 



447. Lipa drobnolistna. Tilia parvifolia Ehrh., T. cordata Mili., T. 

 ul mi folia Seoj). (iranica północna zasiągu, wyminąwszy Irlandyą. Szkocyą 

 i Hołandyą, z Anglii przechodzi do Belgii. Następnie posuwa się do Niemiec 



