K. LArCZTŃSKI. 7. POWIATU TROCKirCGO HO SZCZA WNUT. 



wcgo kierunku, przystępuję do zwięzłego wytłumaczenia się, dlac/ogo (Jilibcrt 

 i ti rodno majjj. być tak nierozdzielnie zespoleni w ])ainięci polskiego botanika. 



Józef Jundziłł w przedmowie do dzieła ,, Opisanie roślin w Litwie, na Wo- 

 łyniu, Podolu i Ukrainie dziko rosnącycli i t. d. Wilno 1830", na stronicy VI tak 

 się wyraża: 



,,AV dziełku tem są opisane po większej części i'0Śliny przezemnie widziane, 

 innycli wiele na wiarę (jiliberta, ks. Kluka, ks. profesora Jundziłła, i)ioresora 

 licssera wł!].czyłem''. Widocznem jest z tego przemówienia, że tylko ])rzy takicli 

 roślinach w ,, Opisaniu" przytaczał Jundziłł Giliberta i Grodno, których sam na 

 Litwie nie znajdował. A że takich roślin kwiatowychi nigdzie indziej na 1 bitwie nir- 

 wykazanych, i)rócz samego jednego tylko Grodna, z powołaniem się na Giliberta, 

 jest aż kilkadziesiąt, więc od czasu ukazania się książki Jundziłła wszyscy zostali 

 niepomiernie zaciekawieni floi-ą grodzieńską i niewyjaśnioną dotąd przyczyną jej 

 wyjątkowego bogactwa. Chociaż obecnie sprawa tych gilibertowskich roślin w ({ro- 

 dnie nieco się już rozjaśniła, bo niektóre z nich P^ichwald i inni poznajdowałi 

 w różnych litewskich miejscowościach, załatwioną jeszcze nie jest ostatecznie. O po- 

 myłko wem determinowaniu roślin przez Giliberta mowy być nie może, więc upra- 

 gnioną jest rzeczą, aby los zaniósł do (.i rodna na paroletnie zamieszkanie jakiego 

 biegłego botanika, niechbyśray przynajmniej się dowiedzieli, które z tych rzadkości 

 wyginęły, a które po 1 ]:^-tu latach zostały w okolicach Grodna? 



Póki los nie dopomoże, ciągle sic będzie naszym florystom (lilibert przypo- 

 minał i ciągle będą ich niepokoiły takie białe kruki grodzieńskie, jak np. Yeronica 

 incana, Samolus Yalerandi, Lonicera nigra, Rhamnus alpina, Meum ueteropbyllum 

 (Ptycliotis), Siler aąuilegifolium, Antliericum Ijiliago, Alisma natans, Tiythrum 

 Hyssopifolia, Potentilla Fragaria, Rosa lutea, Scutellaria minor. Digitalis purpurea, 

 Hypericum pulchrum, Cirsium eriophorum, Conyza sąuarrosa, Inula Oculus Christi, 

 Chrysanthemum segetum, Lactuca saligna i t. p. 



III. 



Niemen. Rzeka l.osośna. Wododział Niemna i Wisły. Kończyny pusz- 

 czy Białowieskiej. Narew. Bug. Nizina do Pragi, liardzo mało o War- 

 szawie, tylko o szlamowaniu stawów w Łazienkach i o wierzbie ostrolistnej. 

 Przejazd przez Skierniewice i Piotrków. Rozdział kończy się u wododziału 



Wisły i Odry. 



Po pięciu minutach postoju na stacyi w Grodnie pociąg spuszcza się ku 

 Niemnowi, wtacza się na most żelazny i patrzę na widok niezwyczajny. Spotyka 

 się nieraz rzeki płynące w tak głębokich wąwozach, jak Niemen jKid Grodnem, ale 

 l)rzegi miewają skaliste, stawiające skuteczny opór wodom. Tu fale pi-zez tysiące 



rum. l izjogr. Tom XII. D^ial 111. — 12 



