K. ŁAPCZYŃSKI. Z POWIATU TROCKIEGO IK) SZCZAWNICY. 



97 



uaście kroków wysuwał się z pod żarnowca kot, uiówiiii: i)o inyśliwskii, wcale się nic 

 śpieszył i często stawał słupka, przypatrując lui się ciekawie. 



Pociąg, minąwszy zw ierzyniec, mknie pi zez otwarte pola, l'aiując(! w layodne 

 pagórki. Mapa wskazuje pokłady dyluwialne, a mianowicie górną glinę lodowcową. 

 Będzie nam towaizyszyla aź za Piotrków. Opodal diogi żelaznej widać na prawo 

 wieś i kościół w Makowie. O parę km dalej, także po prawej strdiiifc drogi z poza 

 pagórków wystajii czubki drzew. 



Świadomy okolicy wie, że to wielka bażantarnia, należąca do Skierniewic, gdzie 

 kilkadziesiąt indyczek wysiaduje coiocznie gromady malei'd<ich bażantów. 



Otóż i stacya Płyćwia, najmniej dochodu przynosząca ze wszystkich stacyj 

 bogatej drogi żelaznej warszawsko-wiedeiiskiej. Ledwo jeden rzut oka na po- 

 rozkopywaue głęboko pagórki, bo pi'zy stacyi kopalnia żwiru, już pędzę dalej 

 w otwarte pola. 



Okolica jednostajna, znać jednak, żeśmy się już w gói-ę podnieśli, bo daleko na 

 prawo o kilka mil widać znacznie od nas niżej położone doliny, ciągnące się w stronę 

 Bzury. 



Im bliżej Rogowa, tern częstsze lasy, a stacya dokoła lasami otoczona. 

 Sośnie przybywa tu do towarzystwa świerk, już się z nią nierozstając, aż do 

 Krakowa. 



Od stacyi w Rogowie bardzo prędko dojechałem do stacyi w Koluszkach, tylko 

 o 9 km odległej, a o 11 m wyżej położonej, niż Rogów. Stacya w Koluszkach nad 

 stacya w Warszawie równo 100 m wy/ej. 



Stacya w liohiszkach leży na rozstajnych drogach żelaznych, gdyż tu przecina 

 się linia Warszawa-Ciranica z linią Łódź-Ostrowiec. 



Ale gdy przez Warszawę można dojechać diogą żelazną do Pinlandyi, Oren- 

 burga lub Władykaukazu, przez Granicę na półwysep iberyjski, to di uga linia 

 prowadzi tylko do fabryk bawełnianych w Łodzi i do fabryki żelaznej w Bodzechowie 

 za Ostrowcem. Droga z Ivoluszek do fliodzi. wyi ażając się botanicznie, jest za- 

 wiązkiem, niemogącym wykształcić owocu, to jest dosięgnąć Kalisza. Jeżeli to 

 Łódź zasmuca, to na pociechę ma tuż pod miastem piękny naturalny las, do zabaw 

 urządzony, ze ścieżkami gracowanemi, z altankami, z piwem, a zabłąkany i)rzypad- 

 kiem Horysta podziwia drzewa tego lasu: jodłajirzy jodle (Abies alba Mili.) bez 

 innej drzewnej przymieszki. Przy drodze żelaznej, niedojeżdżając Łodzi, także 

 jodły, a że i w lasach pod Rawą rosną, więc w Koluszkach nietylko drogi żelazne 

 się krzyżują, ale w jJobliżu przesuwa się niewidzialna linia graniczna zasiągu naj- 

 większego z drzew naszych. (L*am. Yiz. I, str. 188, IV, str. 18]). 



Mało tego, wschodnia granica buku (Fagus sihestris także tędy 

 przechodzi z lasu rządowego na północ do Brzezin, ku górom Ś-to lvrzyskim (l\am. 

 1^'iz. Tom IV, str. 180). 



(J mieście Brzezinach, leżącem nad Mrożycą, a odleglem od Koluszek o 8 km, 

 jest wzmianka w Historyi naturalnej ziemiańskiej, podług wykładu pi ofesoi a Ja- 

 strzębowskiego (str. olU), że kto chce badać jemiołę, niech zaji zy do miasta łirzezin 

 w Rawskiem, gdzie obficie bardzo obsiadła tamtejl5:e topole. Niedawno los zaniósł 

 mnie na godzinę z Lisowie do Brzezin i widziałem mnóstwo jemioły na starych 

 topolach kanadyjskich, któremi drogi są wysadzane w i)obI)żu miasta. Może dziś 



ran>. Fizjogr. Tom XU. Dziat 111. -13 



