lOG 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



Urodzaje przy drodze bardzo się pięknie zapowiadają, czasem tylko na polu 

 więcej czerwonych maczków, niż zielonego zboża. 



Przed pierwszą stacyą za Tarnowem, przed Łowczówkiem-Pleśną pociąg 

 przerzuca się w Szczepanowicacli z prawego na lewy brzeg Białej i odtąd droga 

 żelazna trzyma się rzeki nierozłącznie. 



Za drugą stacyą od Tarnowa za Tuchowem w lasach przydrożnych zjawiają 

 się świerki, zapowiedź Karpat, chociaż po obu stronach doliny, którą jadę, góry 

 jeszcze niewielkie i niebrak jeszcze sosen. 



Około następnej stacyi w Gromniku na mapie geologicznej Siemiradzkiego 

 i Dunikowskiego kończy się alluvium, szerokim pasem ponad Wisłą rozpostarte, 

 a rozpoczyna się eocen z oligocenem, ubarwiony na mapie świetnym kolorem roz- 

 kwitłych maczków. Ten szeroki barwny pas ciągnie się przez całe Karpaty: od 

 Odry, aż po Bukowinę. 



Za stacyą w Ciężkowicach góry po stronach rosną, dolina się zwęża, droga 

 żelazna, zapewne szukając równiejszego miejsca, wraca z lewego na prawy 

 brzeg rzeki. 



Minąwszy Bobowę, staje pociąg w Stróżach, gdzie, jak już wiemy, droga 

 leluchowska łączy się z podkarpacką, aby razem przebyć jedno z bocznych pasm 

 karpackich i razem dostać się do Nowego Sącza. Chociaż Stróże otoczone górami, 

 nie jestem jeszcze w Karpatach, ale na ostatecznym krańcu podgórza. 



Że tu jeszcze nie Karpaty, świadczą sosny i niewielkie wzniesienie miejsca nad 

 poziom morza: 311 m.. Przypominam, że Łazy między Częstochową i Granicą 

 miały 338 m. 



Od Tarnowa do Stróż pociąg, pilnując się rzeki Białej, wydźwignął się ku 

 górze 86 on^ a że odległość 58 kvi^ więc przeciętnie 1,5 m na 1 km. 



Kiedyś przed wiekami, nim Biała wyżłobiła dolinę, były tu Karpaty. 



Ze równina nadwiślańska wszędzie coraz dalej wsuwa się w góry, obowiązana 

 rzekom i potokom, wrogom Łajzawziętszym gór, niwelatorom powierzchni ziemi. 



Po blizko półgodzinnym postoju, dwa i)ołączone w Stróżach pociągi, lelu- 

 chowski i podkarpacki, wyruszają razem w drogę do Nowego Sącza. 



Droga niedługa, 31 km, rozdzielona na trzy stacye z przystankiem. Znowu 

 pociąg pilnuje się Białej. O kilka kilometrów od Stróż znowu mu przychodzi ochota 

 przejść z prawego na lewy brzeg rzeki, więc przejeżdżam Białą czwarty raz od 3-ch 

 godzin. Ale to już przejazd ostatni, bo ledwie znalazłem się za mostem, droga 

 żelazna porzuca Białą, za stacyą w Grybowie, mija miasto tejże nazwy i śmiało 

 wbiega na Karpaty, wybrawszy do wejścia górę, sterczącą po nad Grybowem, 

 wzniesioną 565 m nad poziom morza. Wbiegając na górę, pociąg jak wąż wije się 

 po krzywiznach. Pędzi i pędzi, niemogąc oddalić się od Grybowa. Miasto co znik- 

 nie, to znowu się jDokazuje, ale za każdym razem zapada coraz niżej razem z doliną. 

 Droga, niedoszedłszy krzywiznami wierzchołka góry, porzuca okolicę Grybowa 

 i południowem uboczem gór posuwa się ku Ptaszkowej. Na lewo ukazuje się 

 obszerna, spiętrzona okolica górska. Tu już widzę, że jestem w Karpatach. 



