DZIAŁ nr. P,f)TANlKA. 



Schrel).. 111 un t au uiii Ij.). Obsiadły one żwirowate odsypisko. a iwUjnlczulk gła/Jli 

 (Herniaiia g]al)ra L.) rozkłada płasko po -wierzchu kamieni jasno-zielone de- 

 senie, jakby na ugorze mazowieckim. Srubntik rozesłany (Potentilla repens L.) 

 zdą.źył po kamieniach rozpuścić rozłogi więcej niż metrowej długości. 



Wszystko są to goście; rzeczywistym gazdą kamienistych łożysk i^otoków kar- 

 packich jest famarysztik, czyli v;rześnia (Myricaria germanica Desv.). Krzew 

 to wysmukły, jak cypiys, ale nierównie weselszej zieloności. Rośnie gromadnie, 

 nietworząc jednak w Karpatach tak gęstych i obszernych zarośli, jak bardzo do 

 niego podobna Myricaria herbacea Desv. nad brzegami morza kaspijskiego. 



Na dolinie szczawnickiej bardzo rzadko się spotyka jakikolwiek dół, wodą 

 zalany. Gdy się trafi obok jjotoku taka wanna, kąpie się w niej żabieniec, halka 

 wodna (Alisma 2^l3,ntago L.); wodę pokrywa jasno-zieloną warstewką rzęsa 

 mniejsza (Lamna minor L.), a dół otaczają: gorczycznlk pospolity (Barbarea 

 Yulgaris R. Br.), krioaimńca fospolifa (Lythrum salicaria L.), Jeioyhjtcki, 

 wodne trawy i turzyce (Carex muricata, paniculata, flava, distans, 

 hirta). 



Ogólnie ciężkie tu warunki dla roślin wodnych. Są młyny i tartaki, ale stawu 

 ani jednego. Strumienie i potoki mają tak duże spadki, że dość ol)ok ])otoku 

 pojDrowadzić kanał o małym spadku. źe])y niedaleko można było koło wodne 

 ustawić. 



Jezior, łąk nadbrzeżnych, ani biot (w mazowieckiem i litewskiem znaczeniu) 

 niema tu wcale. To też nie widziałem na dolinie szczawnickiej (jrzyhieni (Nym- 

 phaea, Xuphar), torzecznikóiv (Potamogeton), tcyidócznikuw (Myriojihi- 

 lium), iiszyc (Sagitaria), rokcit (Butomus), iabiścieków (Hydrocharis) 

 i wielu innych wodnych roślin pospolitych w okolicach AVarszawy. Tataraku ro- 

 śnie odrobina w parku, w maleńkim dole, naijelniónym wodą. 



Prócz kamienistych łożysk potoków, juzytuliskiem roślin wilgoci chciwych 

 są na dolinie szczawnickiej młaki, czyli błota górskie. Ponieważ w górach o ka- 

 wałek równego miejsca trudno, więc prawie wszystkie młaki \ mlaczki sąi^ochyłe, 

 czasem bardzo strome i tem się głównie różnią od płaskich błot równi- 

 nowych. 



Wśród gór spotykamy źródło niewielkie. Przezroczystą jak kryształ wodę 

 ohs,\ai.(^\y niezapjoniinajki, man}ia, sitoicie {^c\v])U?, silvaticus L., jjalustris L.), 

 sity (Juncus effusus L., glaucus Ehrh., lamprocarpus Ehrh., com2)res- 

 sus Jacq., bufonius L.) i t. d. Woda ze źródła wśród gęstwiny rzeżuchy gorz- 

 kiej (Cardamine amara L.) spływa wązkim paskiem ku dołowi. Zamało jej 

 jednak, żeby mogła utworzyć oddzielny strumyczek, więc tylko kawał jiochyłego 

 gruntu nasiąkł silnie wilgocią i zrobiła się młaka. 



Czasem niema źródła na powierzchni ziemi, tylko kawałek silnie zawilgoconej 

 góry świadczy o jego istnieniu. Innym razem bez źródła młaka powstaje z wody 

 deszczowej, zatrzymującej się w zaklęsłem uboczu góry. 



Na karpackiej młace i mokrej łące mazowieckiej rośnie wiele ws])ólnych 

 gatunków kwiatowych, np. ostrożeń błotny ^Cirsium palustre L.), storczyk sze- 

 rokolistny (Orchis latifolia L.), kruszczyk błotny (Epipactis palustris 

 Crntz.), ostrzeio tnrzycotcaty (Blysmus compressus Panz.), kaczeniec (Caltha 



