PRZYCZYNEK 



do znajomości krajowych grzybów gnojowych 



CFUNGI FIMICOLI POLONICI). 



PODAŁ 



Sta n is law Ch e Ich o frski\ 



kandydat nauk przjTodzonych. 



Tab. XI. 



W zimie roku 1887. kiedy z powodu śniegów zbieranie niatcryalów niykulo- 

 gicznych w dzikim stanie przedstawiało znaczne trudności, zająłem się w gabine- 

 cie botanicznym uniwersytetu warszawskiego hodowlą grzyl)ów w pracowni na 

 gnoju końskim, bydlęcym i króliczym, i określaniem gatunków, wyrastających na 

 tern podścielisku. ^sawóz, zmoczony wodą i postawiony na słońcu na talerzu i)od 

 kloszem, już po kilku dniach pokrywał się bujnym poiostem roślinności mykolo- 

 gicznej, wyróżniającej się i rozmaitością form i ilością przedstawicieli. 



Z godną zaznaczenia systematycznością i regularnością ginęły jedne gatunki, 

 ustępując miejsca następnym, które znów, przetrwawszy pewien przeciąg czasu, 

 były zastępowane przez inne. Początek dawały rodzaje !Mucor. l'i))tocephalis. 

 Cliaetocladium i Thamnidium, okrywając nawóz białą powłoką jdeśni; gdy 

 rozwój tych gatunków ustawał, wśród ich resztek występowały Syncophalis 

 i Piło boi u s; 1)0 tych cale szeregi ])rzedstawicieH rodzaju Coprinns. które, gdy 

 nawóz utracił zbytek wilgoci, ustępowały miejsca rodzajom Ascobolus, Sorda- 

 ria. Sporormia i Lasiobolus; w rzadkich wyi)adkach wśród tych ostatnich, 

 lub po ich zniknięciu widywałem Arthrobotrys, Botrytis i Isaria. Wśród 

 wielu Ibrm pospolitych występowały gatunki rzadkie, bo znane dotąd z jednej 

 lub dwu miejscowości w Europie, jako to: Pilobolus longipes V. Th., 8yn- 

 cephalis depressa V. Th. et Le Mon., Syncephalis fasciculata V. Th.. 



