172 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



ArtLrobotrys oligospora Fres., Isaria felinaFr., var. suina Sacc, Asco- 

 bolus macrosi)orus Crouan. a z rodzaju Coprinus znajdowałem dwa przed- 

 tem iiieznniie w iiaiico gatunki: C sulcatocr enatus, opisany przez J. Stein- 

 hausa w Hedwigii w roku 3887 i C. eąuinus nov. spec, przytoczony w mojej 

 rozprawie ,.0 grzybach podstawkozarodnikowych w okohcach Warszawy". 



Obserwując rozwijające się na gnoju grzyby, określiłem 37 gatunków, które 

 należą do rozmaitych gioniad mykologicznych. bo widzimy wśród nich przedsta- 

 wicieli fleśniakóio (Phy comycetes), strzeińakwc (Hyphoiuy cetes), tcorecznia- 

 kuu- (Ascomycetes) i imhtmccznkóic (Basidiomy cetes); a nawet trafiają się 

 i hfikferłje (Schizomy cetes), które z powodu odmiennych sposobów badania 

 w moich obserwacyacli zostały pominięte. Zebrany przezemnie materyał, niesta- 

 uowiąc jednej naturalnej, systematycznej grupy, związany tylko wspólnem miej- 

 scem rozwoju i wzr(jstu, znany jest w mykologii jjod nazwą grzijhóir (jnojoiajcli 

 (Fungi fimicoli seu cojjrophili), badaniom nad niemi poświęcone są liczne 

 prace O. Brefelda, G. Wintera, J. Kleina, E. Ooemansa, Aiierswalda, Ph. van 

 Thiegema, Hanzena, E. Marchahi, A. De Bary, P. A. Karstena, M. Bainiera 

 i wielu innych. 



Największą trudność przy określaniu gatunków przedstawia zgromadzenie 

 drobnych lozpraw, poświęconych tym grzybom, porozrzucanych po broszurach, 

 czasopismach specyalnych i rocznikach naukowych. Wyczerpujące zaś systema- 

 tyczne monografie ogólne, jak naprzykład P. A. Saccardo (Sylloge Fungorum 

 omniuni hucusąue cognitoruni, Patavii 1882 — 1892 vol. X et 1 Suppl.), obejmu- 

 jące krótkie charakterystyki gatunków bez rysunków, nie wystarczają do ujiewnie- 

 nia się o ścisłości dyagnozy. 



Z pośród in'zy toczonych w wykazie 37 gatunków 2 (Mucor Mucedo, Pi- 

 lobolus Kleinii V. Th.) znajdowałem na wszystkich trzech gatunkach nawozu; 

 6 (Pilobolus crystallinus Todc, Pilobolus Oedipus Mont. i Chaetocla- 

 dium Jonesii Pres., Coprinus lagopus Fr., Coprinuus narcoticus Fr., 

 Coprinus nivens Fr.) na bydlęcym i końskim; 3 (Botrytus pilulifcra Sacc, 

 Sporormia minima Auersw. i Isaria felina Fr.) na króhczym; pozostałe 26 

 na końskim. Gatunki te i)rzedstawiają 15 rodzajów, zawartych w 9 rodzinach, 

 przyczem do pleśniaków należy 11, do stizępiaków 3. woreczniaków 12 i podstaw- 

 czaków 11 gatunków. 



Chociaż wszystkie to formy były wyhodowane sztucznie w jjracowni, zali- 

 czam je jednak do krajowej flory mykologicznej, gdyż rozwój ich dpwodzi oczy- 

 wiście obecności zarodników w powietrzu i możności znajdowania się ich w stanie 

 dzikim. 



W wykazie szczegółowym trzymam się systematyki, przyjętej u P. A. Sac- 

 cardo (1. cit.) lub u G. Wintera Die Pilze. Li])sk, 1884 — 188,5; terminy polskie 

 j)rzytaczam, o ile je znalazłem w pracach botanicznych polskich; inne od siebie 

 proponuję. 



