176 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



trzonka, blaszkami, tworząceiiii l)rózdki i umiej więcej stałą. 16 — 20 wynoszącą 

 liczbą blaszek. Spotkałem ten gatunek pierwszy raz w październiku 1806 roku, 

 a następnie obserwowałem ciągle na nawozie końskim do marca 1887 roku; naj- 

 obficiej występował w styczniu na gnoju, stojącym jjod kloszem od trzech tygo- 

 dni. Wobec nowo opisanego gatunku i braku ścisłej dyagnozy, przytaczam poni- 

 żej sporządzoną, według moich obserwacyj. Dg. Pileus tener epelliculosus, exan- 

 mdatus umbillicatus G — 10 mvi latus; sole exsiccatus non difiluens, raro hiascens 

 et diftluens secundum dorsum lamellarum; plicato sulcato margine crenatus; ob- 

 solete furfuraceus, dein gla])er et nudus; ex campanulato ovato expansus; cinereo- 

 ferrugineus 1. pallide subierrugineus, discus obscurior. Stipes tenuis, fragilis, 

 iistulosus 2 — 4 cm longus, i)ileo concolor rarissime aDńdus, aequahs glaber. 

 Ijamellae lihcrae s. semiliberae late distantes, collario a stipite non remotae. 

 primo albido-griseae, dein griseo-nigricantes. Sporae e fusus nigrae e latere 

 compressae e fronte triangulares; 9 — 12 [x longae, 6 — 8 [j, crassae. Cultus fimo 

 equino, hieme. 26. (J. ephemerus (Buli,) Fr. (Ep. myc. p. 252). Czernidhik 

 przemijający. Przez cały 1886 i 1887 rok na gnoju końskim, bardzo ijospolity. 



27. C. stercorarius (Eull.) Pr. (Ep. myc. p. 25]). Czernidłak nawozoicy. 

 Bardzo rzadki, na gnoju końskim znalazłem kilka cgzenij^larzy w kwietniu 1886 !■. 



28. G. radiatus (Bolt.) Pr. (Ep. Myc. p. 251). Czernidłah promienisty. Po- 

 spolity, na gnoju końskim przez cały rok. 29. C. lagopus Pr. (Ep. M. p. 250). 

 Czernidłak hialaioy. Pospolity, na końskim i Ijydlęcym gnoju przez cały rok. 

 30. C. narcoticus (Batsch.) Pr. (Ep. M. p. 250). Czernidłak odurzający. Na 

 końskim i bydlęcym nawozie w marcu, rzadki. 31- C. equinus nov. si)ec. 

 Czernidłak koński. W początkach marca znaleziony w ilości 5 egzemplarzy na 

 nawozie końskim. Należy do niehcznego działu tak zw. Coprini veliformos 

 Cyyclodei (E. Pries, Hymenomycetes europaei p. 328 — 329). Zajmuje miejsce 

 ])ośrednie między Goprinus Gyclodes Pr., znalezi(mym raz jeden pi-zez znakomi- 

 tego włoskiego mykologa, Micheli, w i)rzeszłem stuleciu i Goprinus Hendersonii 

 Berki. Od ostatniego odróżnia się cebulkowato zgrubiałą podstawą trzonka, kół- 

 kiem (annulus), ol)ejmującem trzonek w dolnej jego części i kapeluszem, jJokry- 

 tyra otrębiastym nalotem, zaś Goprinus Gyclodes Pr. cechuje się gładkim kajjclu- 

 szem i brakiem cebulkowatej zgrubiałości podstawy trzonka. P. A. Saccardo 

 w IX tomie Sylloge fungorum p. 14G przytacza gatunek Goi)riuus bulbillosus, 

 opisany przez Patouillarda w Tabulae analyticae fungoriim Poliguy 1883, zl)li- 

 żony do Gaprinus Hendersonii; od mojego gatunku jednak odróżnia się on iii- 

 chomym kółkiem i większemi wymiarami zarodników. (Jpis szczegółowy mego 

 gatunku przedstawia następująca dyagnoza Goprinus equiuus: „Pileo tenerrimo 

 epelliculoso, secunduiu doi'sum lamcUarum hiascente; ex orato campanulato, dein 

 expanso; cinereo-albido, furfure et floccis obscurioribus tecto; disco ob- 

 scuriore; 3 — 15 mm lato. Lamellis liberis albido nigricantibus. Stipite teniii. 

 gracili, glabro; basi ])ull)illoso rolrato annulato. ]8 — 35 mm. long. Sjjo- 

 ris rotundis vel elly2)tico obtuso rotundis; 5 — 8 ;x long., 4 — 5 (x crass. In fimo 

 equino cultus Varsoviae mensę Martio an. 1887; rarissimus". 32. C. ephe- 

 meroides (Buli.) Pr. (Ep. M. p. 250). Czernidłak nikły. W styczniu na na- 

 wozie końskim, rzadki. 33. G. nirens (Pers.) Pi-. (Ep. M. 246). Czernidłak 



