210 



DZIAŁ lir. ZOOLOGIA. 



i pomiędzy 46 — .51" długości geogr. Rozumie się, że większe rzeki, jak San, 

 Dniestr, Prut, Dniepr i wyniosłe góry (Czarnohora i Beskid bukowiński) zwężają, 

 lub rozszerzają niepomiernie ten obszar. Obszerne płaszczyzny, większe lub mniej- 

 sze wyniesienia nad poziom morza, moczary, a także gatunek gleby, nie są bez 

 znaczenia i wywierają wj^ływ na rozmieszczenie gatunków. Zmiana klimatu także 

 niemały wjoływ wywiera; więc w stronach, bardziej ku południowi posuniętych, 

 ukazują się nowe gatunki, których, ku jiółnocy postępując, nie znajdziemy zupełnie. 



Tak więc, w obręb fauny podolskiej w szerszeni znaczeniu, wchodzi też: 

 część guberni lubelskiej. "Wołynia, Pińszczyzny, a także wschodnia część Galicyi, 

 północno-wschodnich Węgier i część Bessarabii. 



Zbiór pana Makowieckiego, z 300 blizko gatunków złożony, wszystkich, ro- 

 zumie się, iiodolskich nie posiada, zamieszczene w nim wszakże owady dają wy- 

 obrażenie o charakterze tej fauny, której odrębność stanowią, zwłaszcza owady, 

 do fauny Carabidów należące. 



Cicindellidae reprezentowane są w g. podolskiej przez 11 gat., a mianowicie: 

 Cicindella Hybrida, soluta, hyloleuca (limany DniejDrowe), silvatica, 

 litoralis (nad Dniei^rem), silvicola, riparia, campestris, germanica 

 i var. gracillipes. Ta ostatnia jest charakterystyczną i różni się od zwykłej 

 germaniki podłużnemi, rudemi plamami na brzegach pokryw skrzydłowych oraz 

 dłuższemi, cieńszemi nogami. Okaz tej Cicindelli znajduje się w gabinecie hr. Ks. 

 Branickiego, w zbiorze, jdo ś. j). Janie "Wańkowiczu pozostałym. AV zbiorze pana 

 Makowieckiego są tylko dwa gatunki, które i u nas są powszechne, mianowicie: 

 hybrida i germanica. 



Z pomiędzy tęczników (C a 1 o s o m a), charakterystyczny jest w faunie podolskiej 

 C. investigator, niejednokrotnie za jedno z Cal. sericeum brany. Gatunek 

 wprawdzie do sericeum podobny, różni się jednak od niego niepomiernie. Bóżnice 

 te są: mniejsze zagłębienia w pokrywach, równe nakłuciom szpilki i wydatny ry- 

 sunek, czego sericeum nie posiada. Rysunek na jego pokrywach jest jirawie za- 

 tarty, a czasem brak go zupełny. 



Pan Władysław Brand el znalazł jeden okaz C. investigator w r. 1862 

 w AYarszawie na ulicy Granicznej, na murze. Pamiętam to dobrze, jak również 

 i cechy owadu najdokładniej zapamiętałem. Rok 1862 obfitował bardzo w Calo- 

 somy i 2^i'zypadkiem znalazł się investigator. 



Posłużyć to może za dowód, że niespodziewanie gatunek, nienależący do 

 fauny miejscowej, pojedyńczo przytrafić się może. 



Carabus (Megadontus Andrzejewski) odmiana naszej szczypawki (M. rio- 

 laceus). Jest mniejsza i węższa, różni się też ubarwieniem, mianowicie: iJosiada 

 na całych pokrywach naciek odbłysku metalicznego karmazynowej barwy. Wy- 

 mienić mi tu wyjDada M. var. s u b v i o 1 a c e u s. Odmiana jorawie całkiem czarna, 

 przez pana Edmunda Reittera z Paskau (Przysucha), w katalogu tegoż, jako po- 

 dolska, notowana. 



W dawnych opisach mięszano dwa, bardzo oddalone od siebie, gatunki: var. 

 Andrzejewski i var. Zawadzki, zaliczając je do gatunku violaceus. Tymcza- 

 sem pierwszy należy rzeczywiście do podrodzaju Megadontus i jest wyłącznie 

 podolskim owadem, drugi stanowi varietatem Carabus Scheidleri i nigdy nie 



