I.. F. IIILDT. 



CHRZĄSZCZE rODOLSKIF. 



211 



liył znajdowany poza Sanem (A^^owicki). Hocliliut wymienia jako podolski gatu- 

 nek IMelancar ab lis gastridulus. Gatunek, podobny do krymskiego Min- 

 gens, różni się od niego trzema rzędami zagłębień na pokrywach skrzydło- 

 wych, bardziej rozszerzonych ku końcowi, niż u poprzedniego. Hocliluit znaj down ł 

 go koło Kijowa. Jeden okaz znajduje się w zbiorze po p. A\'ańkowiczu we 

 Frascati. 



Zastanowić mi się wypada nad podolskim Melancarabus glabratus. 

 Obok gatunku glabratus, który zui)ełnie niczem od naszego sie nic różni, 

 a który równie dobrze wg. podolskiej, jak u nas się znajduje, jest też tam odminna, 

 która się różni od naszego wielkości;^ i to jest charakterystyczną, jej cechą. Na- 

 sze SĄ długie 11 linij, gdy pomieniona odmiana dochodzi do 14 linij długości. 

 Czy to jest wyłącznie miejscowy owad, lub czy się też gdzieindziej znajduje, tego 

 nie wiem. Okaz taki posiada w swoim zbiorze pan Ludwik Dembowski. 



C a r a b u s e x c e 1 1 e n s występuje w g. podolskiej w bardzo licziiych odmianach 

 jDod względem barw, które (zdaje mi się), w miarę starzenia się owadu, zmieniaj;]; 

 się bardzo. Skoro dopiero co z poczwarki wykluł się i jest jeszcze miękki, wtedy 

 jest ti"awiasto-zielony, z brzegiem pokryw żywo i)urpurowym, gdy już stwardnieje, 

 staje się bronzowy, a zupełnie stare okazy są ciemno-brunatne i tracą żywy, me- 

 taliczny połysk. Stwierdziłem to spostrzeżenie na wszystkich widzianych dotych- 

 czas osobnikach. Dwa jasne, które znajdują się av zbiorze pana ^Makowieckiego, 

 są miękkie. 



"W katalogu hr. Wł. Dzieduszyckiego wymieniony jest var. polonie u s, 

 który jest ciemno-zielonej barwy, lub fioletowej, z odmiennem urzeźbieniem, niż 

 zwykły excellens. Powyższa odmiana jest opisana przez pana J. Dziedzicle- 

 wicza (? pana Łomnickiego). 



Znajdowałem sam w okolicy Sokala, w Poturzycy, odmianę o pokrywach 

 czarnych, z bardzo szeroko ubarwionym brzegiem, którego złocisty, tęczowy po- 

 łysk ku środkowi pokryw w naciek fioletowy przechodzi. Takie okazy znajdują 

 się w zbiorze po ś. p. Janie ^Vańkowiczu, ale nie wiem, z jakiej miejscowości po- 

 chodzą. 



To, co poprzednio powiedziałem: „że pewien gatunek może być niespodzie- 

 wanie tu lub owdzie znalezionym", stosuje się i do Carabus auratus. Jest to 

 gatunek, według Hochhuta, także jjodolski, Nowicki też go podaje, jako gatunek 

 na Podolu galicyjskiem, "\V Niemczech południowych, w całej Szwajcaryi i koło 

 Paryża jest on bardzo pospolity. Sam go w okolicy Genewy i pod Paryżem 

 w licznych okazach (120 sztuk) znajdowałem, nie miałem jednak pojęcia, że owad 

 ten znajduje się w Królestwie w powiecie lipnowskim. Dowodem tego jest okaz, 

 tamże znaleziony przez doktora Aleksandra Zalewskiego. Owad ten w formach 

 niczem się nie różni, nawet barwą, od osobników, pochodzących z różnych stroii 

 Europy, które, czy to sam znajdowałem, czy też widziałem. Pan Konrad Brandel 

 zn;ijdoAvał go w jakiejś okolicy po drugiej stronie Dniestju. 



Do gatunków podolskich zaliczają się: Carabus Bessę r i (bardzo ładny 

 i duży okaz znalazł pan Makowiecki), C. sc ab r i u s c u 1 u s i jego odmiany: Lip pi, 

 Cavelini, Carabus Estreicheri, Te wszystkie posiadają cechy zewnętrzne 

 tak odrębne, że tiudnoby było te gatunki załączyć do launy innych krajów. 



