L. F. IIILDT. CHRZĄSZCZE PODOLSKIE. 



215 



znaleźć można Ipidia q u a d r i n o t ji t a. ( ' ry !> t a ic li n i ni ji c r i a 1 i s i stri- 

 gosa, różno nitidulo i t. d. 



Rzadkim i bardzo ładnym owadem jest Cucujus sanguinolentus, za- 

 mieszczony w zbiorze pana Makowieckiego. Żyje on pod korą dębową, szkodli- 

 wym nie jest, gdyż jjrzebywa tylko w drzewacli chorych. U nas należy do baidzo 

 wielkich rzadkości, posuwając się ku wschodowi, można go częściej spotkać. Mój 

 znajomy, pan W. ^Nlączyński. wyhodował trzy sztuki tego owadu z gąsienic, zna- 

 lezionych na Bielanach pod Warszawą w ściętym, spióchnialym dębie. 



Ayszystkie gat. skórników (D e r m e s t e s), szubaków ( A 1 1 a g e n u s), skorków 

 (Trogoderma) i mrzyk (Anthi-enus). które żyją w gub. podolskiej, znajdują 

 się też i u nas. Pojawiają się tam też daleko liczniej. Attagenus m eg a to ma 

 należy u nas do rzadszych owadów, tymczasem w gub. podolskiej, wnosząc z ilości, 

 zebranych i)rzez }). ]\Iakowieckiego, musi być ])ospo!itszy. 



Przeważna ilość gatunków tychże owadów jest bardzo szkodliwą, szczegól- 

 niej Dermestes lar dar i u s, Attagenus pelio, wszystkie skórki (Trogo- 

 derma), przepaski (Megatonia). mrzyki (^^nthrenus), pomimó, że są dro- 

 bne, wyrządzają wielkie spustoszenia, jako gąsienice; niszczą skórę surową lub 

 wyprawną. Z powodu swej małości, dostają się łatwo nawet do dobrze zamknię- 

 tych szaf i niszczą oprawy książek, a że są bardzo mnożne, tem większe wyrzą- 

 dzają szkody i w każdej porze roku tego dopełniają pracowicie, gdyż mnożą się 

 w mieszkaniach nawet jjodczas zimy. AVylegnięte liszki są obdarzone siluemi szczę- 

 kami i chowają się we wnętrzu toczonego przedmiotu i tam doiiiero gryzą dosko- 

 nale. Szczególniej smakują im zbiory owadów, wepchanych zwierząt i ptaków, mu- 

 mie i preparaty anatomiczne. 



Lu ca ni d a e. Jelonki. Owady nieszkodliwe, jeden tylko Lucanus cervus 

 miażdży młode owoce i liście jabłoni i żywi się ich sokiem; szkody wyrządza nie- 

 znaczne, gdyż głó\\"nie lasów dębowych się trzyma. Mniejsze okazy, których samce 

 mają szczęki z zamkniętemi kształtami, zostały nazwane Capreołus, są to je- 

 dnak też same owady. Jako gąsienice, jelonki żyją w pi-óchnie dębowem, więc 

 nie wyrządzają żadnej szkody. 



Posj^olitym w gub. podolskiej jest Platy cer us caraboides, znajduje się 

 i u nas. Mam dwie sztuki w zbiorze swoim: jedne niebieskawego koloru z Bie- 

 lan, drugą zielouawą, która jiochodzi z Natolina. 



Ce ruch u s tenebrionoides i Aecalus scarabeoides też się w gub. 

 podolskiej pojawiają i są liczniejsze, niż w innych krajach. 



Copridae, żuki gnojowe, u nas zaledwie 2U'zez 10 gatunków reprezento- 

 wane, w faunie podolskiej daleko są liczniejsze, tak pod względem ilości gatun- 

 ków, jako też i osobników, gdyż liczba gatunków dochodzi tamże do 30, a oso- 

 bników są nieprzebrane chmary. 



W zbiorze pana Makowieckiego zamieszczony G y m n o p 1 e u r u s c a n t h a- 

 rus należy do licznych stworzeń i jest w gub. podolskiej częstym i pospolitym 

 owadem, u nas niema go wcale. ' 



Jest także w zbiorze pana Makowieckiego Copris lunaris (księźycoróg), 

 owad i u nas pospolity. Rozmieszczenie jego w faunie em-opejskiej jest bardzo 

 wielkie, brak go tylko w Europie południowej, gdzie jest zastąpiony przez inny 



