220 DZIAŁ, m ZOOLOGIA. 



Z rodzaju maików zbiói' pana Makowieckiego posiada dość pokaźn?}; ilość 

 gatunków. Z tycli najrzadszym jest Meloe violacea. 



Curculionidae (noski). Z tej rodziny, bardzo licznej wszędzie, gubernia 

 podolska posiada wielką ilość gatunków. Zastanawiać się nie będę nad każdym 

 po szczególe, ponieważ na to zakres mego opisu nie pozwala, przeto poprzestanę 

 na wyliczeniu niektórych, jak: Othiorbynclius Zebra, substriatus, septen- 

 trionis, Eusomus ovulum, Omias Hanaki i forticornis, Trachyplocus 

 lanuginosus, Larinus sturnus, Cleonus ophtalniicus, excoriatus, Spbe- 

 nopborus abbreviatus i piceus. Dwa ostatnie owady są pospolite na połu- 

 dniu Europy. 



Większość gatunków nosków nie jest szkodliwą, są jednak cale familie, 

 kt ')r(' i)rzynoszą szkodę, niszcząc rośliny uprawne i drzewa owocowe, jak wszystkie 

 a]»ioiiy. Uszkadzają one kajmstę, koiiiczynę, a głównie rzej)ak zimowy. Liszki 

 apionów lęgną się u nasady łodyg, głównie w roślinach krzyżowych (Cruciferae) 

 i groszkowatych (Papilionaceae). 



Sitdiihilus granariiis i orizae (wołek). Bardzo drobny owad, w takich 

 ilościach pojawia się w spichrzach, że niszczy korcami ziarno. 



Anthonomus pomorum, którego w obszernym artykule opisał pan Sló- 

 sarski, niszczy zarodki jabłek. Natrafiłem sam na jabłoń, na której było tyle 

 tego owadu. że gdy trząsłem jej gałęźmi, sypały się całemi partyami w podsta- 

 wiony parasol. 



Longicornia (kózkowate). Rodzina wszędzie liczna, która nawet av naszej 

 strefie przez ]50 gatunków jest reprezentowaną. W guberni podolskiej j(^st da- 

 leko liczniejsza. Dużo jest gatunków, odrębnych od naszych, które dopiero tam 

 się pojawiają, a ilość ich zwiększa się w miarę posuwania się ku południo-wscho- 

 dowi. Mam tu na myśli Dorcadiony (muzyki), o czem poniżej. 



Bardzo ładnym owadem jest Purpuricenus Kaehleri, o barwie żywo 

 szkarłatnej, która nieraz w ciemno-burakową przechodzi. Nie jest on owadem 

 wyłącznie iwdolskinr, ale właściwym także cieplejszym strefom Europy. W gub. 

 podolskiej najliczniej się zdarza na drzewach topolowych. U nas w okolicy stacyi 

 drogi żel. Warsz.-Terespolskiej Mrozy znajdow^ał go prezes Banku Polskiego ś. p. 

 Bauragarten. Poczyna więc występować u nas z prawej strony Wisły, ale jest 

 i)ardzo rzadki. 



Wszystkie egzemplarze podolskie, które Ayidziałem, są żywo szkarłatnej bar- 

 wy, gdy tymczasem południowo europejskie są o wiele cienmiejsze (burakowe), 

 z wielką plamą czarną, która rozszerza się bardzo ku brzegom pokryw u sam- 

 ców. Taki okaz ciemny znalazłem w i-oku 1891 w Meranie, o barwie burakowej, 

 takiej samej, w jakiej go w swojem dziele Kalwers na rysunku jwzedstawił. Znaj- 

 dowałem purpurówkę av Potm-zycy pod Sokalem. Wszystkie okazy były jasne 

 i jednolite. 



Jeden okaz, który posiadam z pod Kowla od pana AV. Mączyńskiego, jest 

 także jasno-szkarłatny. Okaz (samiec) w zbiorze p. Makowieckiego jest też jasny. 



llosalia (nadobnica) pojawia się tfż w faunie podolskiej. Notuje ją w swoim 

 spisie Wlodziraieiz hr. Dzieduszycki z nadmienieniem, że pochodzi z równin nad 

 Bugiem. Poturzyca, Krasiczyn. 



