222 



DZIAŁ III. ZOOLOGIA. 



ctata zastępuje; bardzo jest do naszej podobna i różni się tylko od ąuadriprin- 

 ctata większenii plamami czarnemi na drugiej połowie .skrzydeł (pokryw). Gy- 

 nandropbtaliiia affinis, Clieilotoma bucephala, Crypthocephalus vil- 

 losulus, bis-, tri- punctatus, Timarcha Łomnicki, Entomoscelis Ado- 

 nidis (bardzo liczna), Cassida atrata, A'ittata, baemispherica. Jakkolwiek 

 nie są to owady wyłącznie podolskie, to jednakże w innycb krajach Europy są 

 niezmiernie rzadkie, a w gub. podolskiej częściej się z niemi spotkać można. 



Przeważna ilość gatunków z rodziny złotek jest bardzo szkodliwa. Dużo 

 gatunków niszczy liście drzewne i rośliny zielne. Gąsienice ich są podobne do 

 samic świetlika (Lampyris). Odznaczają się zajiachem, przyjiominającym cykoryą 

 paloną, który zdała już zawiadamia nas o ich obecności. Szkodzą drzewom w ten 

 sposób, że wyjadają miękkie części liści, pozostawiając same żyłki. Do tych na- 

 leżą wszystkie galloruki, ZAvlaszcza Galleruca calmariensis, Syneta Betu- 

 lae, Agelastica alni, Lina populi, aenea. Inne znów, jak: Lema, Crioce- 

 ris, napadają rośliny liliowate. Lema duodecimpunctata i Asparagi ogry- 

 zają zieleń szparagów ogrodowych. 



Bardzo szkodzą rzepakowi i kajDUŚcie pchły ziemne, jak: Haltica olera- 

 cea, mercurialis, Psylliodes ch rys o cep hal a. Cassidy (tarczyki) są szkodliwe 

 dla roślin groszkowych. 



Zresztą złotki są niewinne stworzenia, jak naprzykład Do naci ae należą do 

 nieszkodliwych, gdyż mnożą się, lęgną i wykształcają jedynie na roślinach wo- 

 dnych, jak: Typha, Nuphar luteus, Sagitaria, Lemna, Menyantes trifo- 

 liata, Sparganium, Nymphaea alba łub trzcina Arundo donax. Od tej 

 ostatniej rośliny jDochodzi nazwa rodzajowa Donacia. Gatunki mają nazwy od 

 poprzednio wymienionych roślin, na których Donaciae się lęgną. 



Obfitość owadów w g. podolskiej, z powodu sprzyjającego tam klimatu i dosko- 

 nałej gleby, a tem samem bujnej roślinności, wielkie-j przestrzeni, dębowemi la- 

 sami zarosłej, o ładnym starodrzewie — jest zadziwiająca. Co tu nazwać można 

 rządkiem, tam jest bardzo pospolite. Owady występują w bardzo licznych okazach. 

 Zbieracz ma tam daleko więcej sposobności do znajdowania ładnych owadów, niż 

 w okolicach jnaszczystych, lub lichym, sosnowym lasem porośniętych. 



W literaturze naszej brak jest całkiem dokładnych dzieł o owadach, a faimy 

 podolskiej dotychczas nikt nie opracował specyalnie. Nie wątpię, że pracowitemu 

 badaczowi mogłoby się udać znaleźć niejeden nowy, nieznany dotychczas gatunek. 



Faunę gub. podolskiej eksploatował i opisał dość pobieżnie Hocłihut w ję- 

 zyku niemieckim. Z naszych badaczów zna ją doskonale profesor Jełski. Ś. p. 

 Jan Wańkowicz, który często iT)bił Avycieczki entomologiczne w okolice powiatu 

 Winnickiego, pozostawił w zbiorze swoim, który się znajduje we Frascati, bardzo 

 obfity materyał w licznych i ciekawych okazach z gub. podolskiej, mogący dosko- 

 nale posłużyć do opisu obszerniejszego. Znał ją też kapitan Maszel i miał w zbio- 

 rze swoim dużo j^rzez siebie zebranych owadów koło Kijowa. Zbiór, po nim po- 

 zostały, przeszedł w skład innych kolekcyj. 



Katalog Włodzim. hr. Dzieduszyckiego i notaty oraz opisy M. Nowickiego 

 są też dobrem źródłem do zapoznania się z fauną podolską. 



