A. ZALENWSKI. Z DZIEDZINY STAIK »Ż V TNICTWA. 21 



Kilka razy zdarzyło mi sig widzieć w NiiMuczccli (zdaje si^-, że i w Krako- 

 wie) siekiery; z otworom niewykończonym, locz z dwu stron zaczętym, w lvm la- 

 zie rdzenie sterczały i tu i tam *). 



Moja starorypińska siekiera i)osiada jeszcze drugie, o wiele ważniejsze zna- 

 mię, które dawnjj, sztukę kamieniarska ])ostawi w oczach naszycli może w lej)szcm 

 jeszcze świetle. Posiada ona, mianowicie od strony tej, która jest wyobrażona 

 na rysunku 9 (w nieco mniejszej wielkości od rzeczywistej), i)od}użne, zuiicliiie 

 proste i szerokie wcięcie, pokazujące jak najwyraźniej, że kamień z gruljszc.i^o nad- 



Vig. 7 i 8. 



krawano do pewnej głębokości, poczeni za pomocą klina pozbywano się niepotrze- 

 bnych kawałów. Otóż na siekierze, w mowie bodącej, widać doskonale, jak ka- 

 mień przy odłupywaniu klinem odprysnął w niektórych miejscach na linii wcięcia, 

 lub głębiej jeszcze (patrz rysunek więctij na lewo), w innych (na i-ysunku więcej 

 na prawo) odskoczył słabiej i pozostawił strzępy (odlandci), sterczące nieco ponad 

 miejscem nadkrajanem. Cała część obłupana została zgruba tylko ogładzona; 

 zupełne wykończenie boków pozostawiono na potem, a tymczasem wzięto się do 

 wiercenia otworu. Gdy przy tej czynności siekiera pękła, porzucono ją, niewy- 

 kończywszy. 



*) Ze dziury w siekicracli kamiennych czyniono przy pomocy kości, wewnątrz pu- 

 stych, a nic żadnym innym sposobem (naiirzyklad galoźuii bzu czarnego, Sanibucus nigra). 

 to dostateczny na to dowód przedstawiają szwajcarskie osady nawodne, w których szcz.ąt- 

 kach znajdowano niejednokrotnie kawałki takicli kości, startj^tii równo \n-zy jednj-ra końcu 

 i zupehiie przystającycli do otworów niek'órych siekier, w sąsiedztwie którycli się znajdo- 

 wały. Zroszfą dawny mieszkaniec ziem naszycli mial zawsze podostatkicm różnej grubości 

 kości zwierzecycli, nie potrzel)owal icli daleko szukać i wewnątrz opróżniać, co było nieu- 

 niknionem jjrzy używaniu gałęzi bzowycli, a przytem kość l)yła na ten cel i pod tym wzglę- 

 dem znacznie dogodniejszą, że posiadała bez porównania większą twardość. 



(Przypisok autora). 



