A. ZALEWSKr. Z DZIEDZINY STAROŻYTNICTWA . 



23 



kach rogów jclenicli, a z tcmi dopiero w jiotęźnych drownianych maczugach (do- 

 skonałe przykłady tego przodstawiajiij szwajcarskie osady nawodne) służyły, jako 

 właściwe siekiery do obrabiania drzewa, gdy znów inno mniejsze, lub cieńsze, osa- 

 dzono w trzonki drewniane, lub z jel(>nich rogów, |)etniły rolę dłut i strugaczów 

 7. bardzo do))rym skutkiem. 



Fig. 10. Sposób osadzania siekioi- krzemieimycli w drzowcacli. 



Krzemień pozwalał się bardzo dobi zo zaostrzać, a nawet, wyprysnąwszy przy 

 silniojszem uderzeniu, nie tracił nic na tom, dzięki swemu muszlowcmu odłamowi 

 i powstałym z tego ostrym krawędziom, które pozwalały dalej przeciągać i-obotę. 

 Gdy się zanadto stępił, wtedy zaostrzano lamiec powtórnie i poiaz trzeci, jak 

 togo znajdują się częste dowody na naszycli krzemiennych siekierkach, podczas, 

 gdy siekierki z otworami i niekrzcmieinic miewają osti-ze. izadko przerabiane po- 

 wtórnie, chociaż często bywajfj, nadłamane. 



