19 



Dla lepszej porównywalności dobrze jest wyrażać wysokości miesięczne opadów 

 w procentach sumy rocznej (Tab. VIII). 



Największą sumę opadów daje na ziemiach polskich lipiec; tylko Karpaty 

 Wschodnie, część północno-wschodnia Tatr (wogóle zaś Galicya Wschodnia i Węgry 

 Północne) dają maximum w czerwcu. Natomiast na nizinnych wybrzeżach Bałtyku 

 góruje pod względem opadów sierpień, a ku Kurlandyi, gdzie wybrzeża ciągną się 

 z północy ku południowi, nawet wrzesień. Stąd wniosek, że wraz z wzrastającym 

 charakterem kontynentalnym klimatu Polski, czas najobfitszych opadów przesuwa się 

 z końca lata ku jego początkowi. 



Do miesięcy najuboższych- w sumy opadów należy luty, z wyjątkiem wybrzeży 

 bałtyckich na wschód od Królewca. I dla minimum występuje przeto także wskaza- 

 ne powyżej przesunięcie w okresie rocznym. 



Gdy od listopada do kwietnia sumy miesięczne opadów nie wykazują zmian wy- 

 bitniejszych, w maju występuje w środku kontynentu szybki przyrost wysokości opa- 

 dów; im bardziej posuwać się w głąb lądu, tern intensywniejsze stają się deszcze 

 letnie. 



W dolinach tatrzańskich największa suma miesięczna opadów wynosi od 17 do 

 18 ( ^ sumy rocznej, w Królestwie od 14 do 15%, a na wybrzeżach bałtyckich tylko 

 kolo 12/,,. Miesiące najuboższe w opady dają zazwyczaj koło 5% sumy rocznej. 

 Z liczb tych wynika, że opady zimowe mają rozkład bardziej zbliżony do sum rocz- 

 nych niż opady letnie. 



Wahanie roczne opadów wynosi około 8% dla wybrzeży, 11% dla części wschod- 

 nich i południowych dorzecza Wisły, a 12 do \A% dla pogranicza dorzeczy Niemna, 

 Dniepru oraz dla stacyj tatrzańskich nie wyższych od 1000 m. Reasumując wszyst- 

 kie rezultaty powyższe, możemy powiedzieć, że, im bardziej kontynentalne jest poło- 

 żenie miejscowości, tern nie tylko wcześniejsze, ale intensywniejsze jest maximum su- 

 my opadów oraz tern wcześniejsze jest minimum, którego natężenie jest wszędzie pra- 

 wie jednakowe. 



Szczególne zachowanie się co do wahania rocznego opadów wykazują niektóre 

 stacye tatrzańskie, co jednak przedewszystkiem na karb właściwości lokalnych odnieść 

 należy. 



TAB. VIII. Przebieg roczny wysokości opadów (w % sumy rocznej). 









M 



I 



E 



S 



I 



A 



C 



E 







I 



II 



III 



IV 



V | VI 



VII 



VIII 



IX 



X 



XI 



XII 



1. Beskidy Zachodnie. Stro- 



























na północna 



4.B 



4.5* 



6.1 



6.1 



9.6 



13.9 



14.5 



12.6 



9.2 



6.9 



5.9 



6.2 



2. Tatry. Strona północna. 



4.4 



3.9* 



4.6 



6.4 



12.2 



12.8 



17.6 



12.2 



9.2 



6.8 



5.3 



4.6 



3. Tatry polud. -wschodnie. 



4.0 



3.7* 



4.8 



6.4 



9.3 



15.5 



14.6 



13.6 



9.1 



7.2 



6.4 



5.5 



4. Karpaty Wschodnie. Stro- 



























na północna . . . . 



«. 



H.9* 



6.8 



6.7 



9.7 



14.6 



13.8 



11.8 



8.5 



6.9 



5.5 



6.0 



5. Pogranicze zachodnie do- 



























rzecza Dniepru. . . . 



i 4.4 



4.2* 



5.1 



6.0 



9.2 



10.5 



17.4 



12.8 



8.0 



9.7 



7.0 



5.7 



6. Wisła środkowa . . . 



5.0 



4.6* 



5.4 



5.8 



9.8 



11.6 



15.3 



13.0 



9.2 



8.1 



6.8 



5.3 



7. Wisła dolna . . 



5.9 



5.8* 



7.2 



5.9 



9.2 



11.2 



13.6 



12.0 



8.2 



7.5 



6.7 



6.8 



8. Wybrzeża Bałtyckie (na 



























wschód od Zatoki Gdań- 



























skiej) 



5.2 



4.5* 



5.5 



7.2 



8.9 



12.2 



12.8 



13.6 



9.1 



7.6 



7.2 



6.1 



9 Wybrzeża półn. -wschod- 



























nie Bałtyku .... 



6.0 



5.2 



5.0* 



5.2 



7.4 



9.8 



12.2 



13.0 



11.6 



9.5 



8.5 



6.0 



10. Wybrzeże Kurońskie . . 



6.2 



5.6 



4.9 



4.5* 



5.9 



7.6 



11.1 



12.0 



12.3 



12.0 



10.3 



7.6 



