21 



Stąd wynika, i że opady drobne są najczęstsze; opady poniżej 1 mm dają 40% 

 ogólnej wysokości opadu, poniżej 5 mm już 80%, a więc tylko co piąty dzień z opa- 

 dem daje przeciętnie wysokość powyżej 5 mm. Opady powyżej 10 mm zdarzają się 

 średnio 6 do 8 razy na sto dni z opadem. 



Biorąc, zamiast % ogólnej wysokości, liczby dni z opadem, otrzymujemy, że dni 

 z opadem wogóle bywa średnio w Kłusach i w Królewcu 182 lub 183. Koło 150 dni 

 ma opady poniżej 5 mm, poniżej zaś 10 mm 170 dni; deszcze ulewne (z wysoko- 

 ścią powyżej 10 mm za dobę) zdarzają się w Kłusach 11, a w Królewcu 14 razy. 

 Ulewy powyżej 20 mm zdarzają się 2 do 3 razy, powyżej 30 mm już tylko raz 

 rocznie. Wogóle opad 30 mm ^jest to najczęstsze maximum dzienne opadów w na- 

 szych okolicach. 



Gdy opady drobniejsze są częstsze w półroczu zimowem, opady większe'występują 

 przeważnie w lecie. Silne ulewy (powyżej 20 mm) zdarzają się prawie tylko w lecie, 

 a nawet wysokości powyżej 10 mm wynoszą w półroczu zimowem 2° , a w letniem 

 7% ogólnej liczby dni z opadem. Drobniejsze opady (poniżej 5 mm), które średnio 

 dają 80% ogólnej liczby dni z opadem, zdarzają się w zimie częściej (90%) niż w le- 

 cie (70%). Zauważyć przytem wypada, że Kłusy, jako miejscowość bardziej kontynen- 

 talna, ma najwięcej dni z opadem (większym od 1,0 mm) w czerwcu, lipcu i sierp- 

 niu (12, 14 i 14), gdy w Królewcu przebieg ten przedłuża się w kierunku ku jesie- 

 ni (maj 7, czerwiec 13, lipiec 14, sierpień 16, wrzesień 15, październik 9 dni z opa- 

 dem większym od 1,0 mm). 



Licząc dni z opadem od 0,1 mm włącznie, otrzymujemy przeciętnie dla ziem 

 polskich 150 do 160 dni z opadem rocznie; jako wartości skrajne przyjąć można 95 

 i 210. 



Biorąc za granicę dolną 0,2 mm i wyłączając zupełnie dni z opadem 0,1 i 0,0 mm, 

 otrzymujemy, że liczby roczne dni z opadem są blizko o 15% mniejsze i wahają się 

 w Karpatach od 132 do 154, na przedgórzu od 126 do 155, w nizinach dorzecza Wi- 

 sły od 130 do 136, na pojezierzu prusko-mazowieckiem od 146 do 153 i wreszcie na 

 wybrzeżach- od 144 do 151 dni z opadem (> 0.2 mm). 



Stąd wynika dążność do wzrastania częstości opadów od nizin w kierunku 

 z jednej strony ku wybrzeżom, a z drugiej strony ku przedgórzom. Stacye górskie 

 wykazują nawet nieco mniej, niż niżej położone stacye na przedgórzach ; zależy to za- 

 pewne w znacznej mierze od tego, że istniejące stacye wśród gór leżą w głębokich 

 dolinach lub po stronie „dowietrznej" pasm górskich. 



W przebiegu rocznym najwięcej dni z opadem daje czerwiec lub lipiec, a zaraz 

 potem grudzień; najmniej dni takich jest w lutym lub, dla niektórych miejscowości, 

 w kwietniu. 



Jak widać z poniższej tabeli (Tab. IX) część środkowa i dolna dorzecza Wisły 

 ma maximum główne w lipcu, a drugorzędne w grudniu; minimum główne w lutym 

 lub w kwietniu, drugorzędne we wrześniu. Wybrzeża Bałtyku i Litwa mają natomiast 

 maximum w listopadzie lub w grudniu lub w kwietniu. Wynika stąd, że krzywa 

 przebiegu rocznego częstości opadów niema prostego przebiegu; co zaś do amplitudy 

 rocznej, to największą jej wartość spotykamy w dolinach tatrzańskich. W tych osta- 

 tnich czerwiec ma prawie dwa razy więcej dni z opadem, niż luty; tutaj więc wystę- 

 puje lato jako pora najbardziej dżdżysta (a zima jako czas najbardziej uprzewilejowa- 

 ny pod względem braku opadów), gdy na wybrzeżach prym pod tym względem na- 

 leży do jesieni. 



