41 



się sporo narzutów, prawdopodobnie pozostałość zmytej gliny. Niewielkie odkrywki 

 na szczycie wykazują żwir, gdzieniegdzie scementowany gliniastem lepiszczem i za- 

 wierający drobne otoczaki. W innych miejscach na szczycie znajduje się piasek. Pia- 

 sek pokrywa zbocza, a w jednem miejscu, na północnem zboczu, z pod piasku prze- 

 ziera czerwonawa glina. Okolicę wszędzie pokrywają górne piaski, odsłaniające na 

 wyższych miejscach górną glinę. 



Błękitnawo-szarą, zbitą dolną glinę lodowcową widziałem w jednem tylko miej- 

 scu, a mianowicie obok wsi Nowa Łupianka. W dolince, obok drogi, prowadzącej 

 z Płonki do Jeńk, znajduje się cegielnia, gdzie, z pod warstwy alluwium i dolnej gli- 

 ny lodowcowej, wydobywają „białe gliny", produkt metamorfizacyi kredy. Dolna gli- 

 na lodowcowa, zwana przez robotników „szarą gliną", leży pod uwarstwionymi pia- 

 skami i nie odznacza się grubością (około 2 mtr.). „Biała glina" zawiera mnóstwo 

 krzemieni. Według słów robotników nie udało się przebić tych białych glin na głębo- 

 kości 12 arszynów. 



Czy istotnie mamy tutaj do czynienia z wychodnią warstw kredowych? Niezna- 

 czna grubość dolnej gliny lodowcowej, własności fizyczne tych plastycznych „białych 

 glin" i, wreszcie, nieznaczna głębokość, na jakiej występują, pozwalają przypuszczać, 

 że mamy może tutaj do czynienia z partyą marglu kredowego, zmieloną ciśnieniem 

 lodu i włączoną do moreny dennej pierwszego zlodowacenia (verschlepte Scholle). 



Dolna glina lodowcowa ciągnie się wzdłuż dolinki. Linia źródeł, rzadkich w tej 

 okolicy, wskazuje jej obecność pod warstwą piasków i alluwium. 



Załączony przekrój daje pojęcie o budowie miejscowości. 



Moreny czołowe wyznaczyłem na przestrzeni około 50 wiorst. Łańcuch moren 

 rozpoczyna się na wschodzie, na granicy powiatu i Królestwa Polskiego. Rzeka Na- 

 rew, płynąca tutaj ku północy, tworzy pętlicę, zwróconą otworem ku zachodowi i obej- 

 muje swą szeroką, błotnistą doliną wązki półwysep, na końcu którego stoi wieś Bo- 

 kiny. Zaraz obok wsi ciągnie się nieco zgięty wał, zwrócony wypukłą stroną ku po- 

 łudniowi. Kierunek wału północno-zachodni. Wał ten składa się z piasków, lecz ku 

 szczytowi ilość grubszego materyału zwiększa się, gdzieniegdzie wysterczają kamienie, 

 a sam szczyt jest w wielu miejscach nie obsiany, wskutek stromości zbocz i żwirowa- 

 tej gleby. Nieco dalej ku zachodowi, oddzielony zabagnionem obniżeniem, wznosi 

 się drugi grzbiet tegoż charakteru i kierunku. Dalej, kierując się drogą z Bokin do 



