44 



Za szosą wkraczamy w najbardziej typowy obszar moreny. W niewielkiej od- 

 ległości od szosy wznosi się wysoki, . widoczny zdaleka grzbiet, biegnący na połud- 

 niowy zachód. Najwyższy punkt tego grzbietu znaczy na karcie sztabowej cyfra 

 68.90. Grzbiet ten zaczyna się podnosić stopniowo już od szosy; ku górze staje się 

 coraz bardziej stromy, aż wreszcie sam urwisty szczyt nabiera typowego wyglądu mo- 

 reny o śmiałych, dzikich zarysach. U dołu grzbiet pokrywają piaski, zawierające na- 

 rzuty; ku górze piaski powoli nikną, występuje czerwonawa glina i liczba narzutów 

 wzrasta. Sam szczyt składa się wyłącznie ze żwiru nieuwarstwionego i narzutów 

 (patrz fotograf. 1). Powierzchnia szczytu, porosła krzakami i małemi drzewkami, 

 wykazuje mnóstwo nieregularnych zagłębień. Nieco dalej, bliżej wsi Stare Truskola- 

 sy, znajdujemy znowu żwirowaty szczyt, zawierający nawet ślady zwału morenowego. 

 Obydwie te części stanowiły jedną całość, jeden grzebień na szczycie wzgórza, lecz 

 zostały rozerwane przez pola orne. Ku północy od rzeczonego grzbietu znajduje się 

 długie, częściowo zabagnione obniżenie, a za niem znowu wznoszą się wzgórza, po- 

 kryte lasem, należącym do wsi Czajki. Wzgórza te są piaszczyste, strome i wszędzie 

 pod pokryciem piasków wykazują skupienia narzutów. W wielu miejscach nie mo- 

 głem zagłębić świdra, gdyż wszędzie natrafiał na kamienie, przykryte tylko cienką war- 

 stwą piasku i igliwia. Mamy tutaj do czynienia z podwójnym łańcuchem moren, od- 

 dzielonych obniżeniem. 



Po nieznacznej przerwie, tuż obok pastwiska wsi Stare Truskolasy, trafiamy 

 znowu na kilka wzgórz, składających się całkowicie z narzutów. I one stanowiły nie- 

 gdyś jedną całość, w kształcie wydłużonego grzbietu. Te zwały składają się z narzu- 

 tów średniej wielkości, leżących na górnej glinie. Górne piaski pokrywają zbocza; 

 pola okoliczne pokryte są mnóstwem kamieni. Załączone fotografie (2 i 3) dają po- 

 jęcie o charakterze tych wzgórz. 



Za Staremi Truskolasami, w kierunku Woli Truskolaskiej charakter moreny zmie- 

 nia się. Zwały morenowe nikną, a ciągną się dwa płaskie grzbiety, pokryte narzuta- 

 mi; powierzchnia ich składa się z gliny lodowcowej i gliniastego piasku. Jeden z tych 

 grzbietów, za Wolą Truskolaską wchodzi w las, leżący za drogą ze wsi Borki do Wykna, 

 staje się bardziej piaszczysty i zawiera więcej narzutów. W kilku miejscach widziałem 

 skupienia narzutów i olbrzymie piramidy z kamieni, zniesionych z pól okolicznych. 

 Ten grzbiet stromo zapada do obniżenia, którem biegnie tor kolejowy. Drugi grzbiet, 

 leżący nieco ku zachodowi, posiada tenże charakter. I on kończy się stromo, rozdwa- 

 jając się na końcu. Rozdwojony kraniec składa się wyłącznie ze żwiru i pokryty jest 

 narzutami. W niewielkiej dolince, znajdującej się w rozdwojeniu, leżą duże narzuty. 



Na południe toru kolejowego, na przedłużeniu grzbietów Woli Truskolaskiej, wi- 

 dzimy szereg wzgórz, kierujących się ku wsi Kalinowo. Wzgórza te są gliniaste, czę- 

 ściej piaszczyste, pokryte narzutami, zawierają domieszkę żwiru, lecz większych sku- 

 pień narzutów nigdzie nie obserwowałem. Na północny zachód znajduje się rozległe 

 bagno, zwane Bielą Parzochowską. Wzgórza otaczają to bagno ze wschodu, południa 

 i kierują się wzdłuż zachodniej jego krawędzi ku wsi Chojany Gorczany. Wzgórza są 

 prawie wyłącznie piaszczyste; w górnych częściach zawierają żwir i narzuty. Do nich 

 należy wzgórze oznaczone na mapie sztabowej liczbą 73.27. W lesie, znajdującym się 

 obok drogi z Pecków do wsi Solki, znajdujemy strome piaszczyste wzgórza, z których 

 przezierają kamienie. Nieco dalej, obok wsi Gorczany, znajdujemy stromy grzbiet. 

 Szczyt grzbietu składa się ze żwiru i narzutów, piasek pokrywa zbocza. Wyglądem 

 swym ten grzbiet przypomina żwirowe moreny obok Lachów. Linia grzbietu nierów- 



