3 



dokładnie samo przedkarcze, chociaż inaczej ukształtowane niż u doskonałych owa- 

 dów. Głowę mają najczęściej dużą, okrągłą lub trójkątną z zaokrąglonymi kantami, 

 osadzoną na cienkiej krótkiej szyi, opatrzoną mocno wystającemi sierpowatemi (Dy- 

 tiscidae) lub też różnie zakrzywionemi szczękami. Nogi zazwyczaj długie, zawsze 

 chwytne. Odwłok stopniowo ku końcowi węższy, zakończony ogonkowatymi długimi 

 uwłosionymi wyrostkami. Oddychają równie jak same owady doskonałe dychawkami, 

 umieszczonemi po obu bokach pierścieni brzusznych od spodu. Przemianę w dosko- 

 nałe owady odbywają, zagrzebując się w nadbrzeżnym mule, z którego jak również 

 z różnych okruchów roślinnych urabia sobie gąsienica kokon skorupkowaty. Pozosta- 

 ją one przez kilka tygodni w stanie odrętwienia, 2anim się poczwarka w chrząszcza 

 zamieni. 



Odnośnie do pożywienia, to owady wodne karmią się często żywą zdobyczą, 

 a więc są drapieżne. Przeważna ich ilość pochłania stworzenia drobniejsze, w braku 

 zaś żywej zdobyczy niemal wszystkie karmią się rozkładającemi się ciałami martwych 

 ryb i innych stworzeń wodnych oraz padliną w wodzie pływającą, Mniejszość jest 

 wyłącznie roślinożerna, Pływakowate są drapieżne i wyłącznie mięsożerne. Dytisci- 

 dae, Gyrynidae, Hydrophilidae jako gąsienice są mięsożerne, a niektóre doskonałe 

 owady są roślinożerne. Należące do rodziny Cercyones jako gąsienice żywią się róż- 

 nemi drobnemi wodnemi stworzeniami, zaś jako doskonałe owady gnojem, w którym 

 przeważnie przebywają. Czepialce (Dryopidae) żywią się przeważnie wodorostami 

 i pleśniami wodnymi. Upowszechniło się mniemanie, że duże pływaki zjadają ikrę 

 oraz zarybek, nadto że napadają na większe ryby i, zadając im głębokie rany w mięk- 

 kim brzuchu, wżerają się w ich ciało. Kwestyi tej rozstrzygnąć nie mogę, gdyż jest 

 mi ona zupełnie obcą, nie zaprzeczam jej wszakże. Niezależnie od tego wiem, że 

 ryby duże zjadają sporą ilość pływaków; nadto w stawach i wodach zarybionych, 

 których nikt nie strzeże i pływaków nie wyłapuje oraz ich nie wytępia, daleko mniej 

 ich można znaleźć niż w wodach, w których wcale ryb niema. Pływaki przeto prze- 

 kładają inne pożywienie nad żywe ryby. Podczas poszukiwania owadów w wodzie, 

 widziałem nieraz ryby nawet niezbyt duże, połykające różnej wielkości osobniki pły- 

 waków. W żołądku żab wodnych (rana esculenta) natrafiałem na spore ilości drobnych 

 i średniej wielkości owadów wodnych 



Drobne chrząszczyki wodne służą też za pożywienie pijawkom, które je w sie- 

 bie wchłaniają i tym sposobem tłomaczy się też obecność pijawek w bagnach, w któ- 

 rych nawet żaby nielicznie przebywają. 



Odnośnie samego poszukiwania omawianych owadów, to odbywa się takowe 

 najlepiej przy pomocy sporego sita metalowego lub worka kanwowego, tak gęstego, 

 żeby przez niego najdrobniejsze owady na zewnątrz nie mogły się przedostawać. Przy- 

 rządem tym wyciąga się pływające trawy, rośliny wodne i inne napływki. Należy si- 

 to lub worek na oślep zagłębiać w wodzie przybrzeżnej, zarośniętej trawą, dosięgając 

 aż do dna, i powtarzać zanurzenia narzędzia w tern samym miejscu choćby nawet po 

 kilkadziesiąt razy. Postępując w ten sposób, można znaleźć po kilka lub więcej oka- 

 zów pożądanego gatunku. 



Najobfitszym bywa połów podczas wylewu rzek, strumieni, stawów i jezior. 



Po schwytaniu nie należy mieszać drobnych owadów z większymi, lecz wkładać 

 do jednego naczynia owady mniej więcej tej samej wielkości. Należy je zaraz truć 

 (najlepiej zwykłym czystym spirytusem), aby się po ścianach probówek nie rozłaziły, 

 inaczej, podczas otwierania i stopniowego wkładania nowych okazów, poprzednio zna- 

 lezione mogłyby się niepostrzeżenie nazewnątrz wydostawać. 



