5 



Rodzaj Brychius. 



Tarczka międzyskrzydłowa niewidoczna, natomiast nasada przedkarcza zachodzi 

 pod kątem bardzo rozwartym na rozpoczęcie szwu. 

 Jedyny nasz gatunek, Brychius elevatus, Fig. 1. 



Długość ciała stale 4 milimetry. Ogólny kształt ciała jajowaty, cokolwiek wy- 

 dłużony. Głowa stosunkowo mała z dużemi gołemi oczami, których barwa za życia 

 jest czarno-brunatna. U owadów martwych i silnie wyschniętych oczy stają się białe 

 i tracą połysk. Przedkarcze opatrzone dwoma równo rozstawionemi wyraźnemi zagłę- 

 bieniami, mieszczącemi się u ną.sady. Sama powierzchnia przedkarcza jest gładka 

 oraz dość grubo i rzadko ponakłuwana. Pokrywy skrzydłowe u zetknięcia z przed- 

 karczem równie jak ono szerokie, potem za barkami się rozszerzają i dość wydatnie 

 zaokrąglają, zwężając się stopniowo ku końcowi jajowato i dość spiczasto. Na pokry- 

 wach mieści się wzdłuż dziewięć par prążek, mniej więcej równomiernie rozstawionych, 

 składających się z pojedynczego szeregu grubych wyraźnych nakłóć. Trzecia para 

 pasemek, licząc od szwu, jest od nasady stopniowo silnie żeberkowato wygórowana, 

 ku końcowi pokryw wygórowanie to stopniowo się gubi. Piąta i siódma para pase- 

 mek tworzy też wygórowania ale o wiele słabsze, które się gubią zupełnie poza bar- 

 kami. 



Barwa podkładowa jest jasno żółto-ochrowata, przyczem spód ciała jest o wiele 

 ciemniejszy, nieco brunatny. Nakłóte linijne prążki przebiegają na tle czarniawem. 

 Wystająca listewka trzeciej pary pasemek jest u zakończenia jaśniejsza, nadto dwie 

 plamy koło bark i całe dwa zbrzeżne pasemka są jaśniejsze, żółto-ochrowe. Uwy- 

 datnia się tu przytem odrębny rysunek, a mianowicie przebijają się dwa poprzeczne 

 szerokie czarniawe pasemka o naciekniętych granicach, zbiegające się ostrołukowato 

 i rozszerzające się ku szwowi: pierwsze na połowie, drugie zaś na dwóch trzecich 

 długości pokryw. O ile pasemka te są wybitniejsze, o tyle przeważa ciemniejsza bar- 

 wa pokryw, zdarzają się jednak okazy niemal zupełnie jasno ochrowe. Skoro martwy 

 owad po dłuższym przeciągu czasu dobrze wyschnie, to ogólna jego barwa staje się 



wiele jaśniejszą niż za życia. 



Owad częstszy w górach i wodach podgórskich. Znajdowałem go kilkakrotnie 

 w Ojcowie w Prądniku: 23 Czerwca 1902, 18 Czerwca 1909 oraz 21 Czerwca 1912 



1 za każdym razem bardzo dużo okazów. Można powiedzieć, że jest najliczniejszy 

 i najpospolitszy wśród wodnych owadów, żyjących w Prądniku. 



W wodach równin należy do rzadkości. Wiem, że raz jeden znalazł go w stru- 

 mieniu w Czarnej Strudze śp. Wojciech Mączyriski 1 Czerwca 1892. 



Rodzaj Haliplus. 



Ogólny kształt ciała uwypuklony, przytem od spodu silniej niż na wierzchu. 

 Przedkarcze krótkie, zazwyczaj o wiele szersze u nasady pokryw niż w miejscu osa- 

 dzenia głowy. Tarczka międzyskrzydłowa (scutellum) niewidoczna, wyskok granicy 

 osadzenia przedkarcza taki sam, jak u poprzedniego rodzaju. Powierzchnia pokryw 

 poznaczona przez całą długość dziesięcioma parami grubiej lub drobniej nakłótych prą- 

 żek. Prążki te u przeważnej ilości gatunków przebiegają na ciemniejszem lub zupełnie 

 czarnem tle, które w wielu miejscach rozszerza się na pasemka i tworzy na szerokość 

 pokryw trzy łukowate poprzeczne pasma. Pasma te są najszersze u szwu, a zwężają 



