6 



się ku brzegowi pokryw. Pierwsze z nich mieści się albo zaraz poza barkami lub też 

 cokolwiek niżej, drugie poza polową, a trzecie mniej więcej na trzech czwartych dłu- 

 gości pokryw. U różnych gatunków i osobników pasma te są bardzo zmiennie uło- 

 żone, w pierwszym razie są często poodrywanemi równomiernie rozstawionemi plama- 

 mi, w drugim zaś razie są albo bardzo wyraźne lub też niemal zanikające. Niezależnie 

 od tego niektóre gatunki posiadają stale u wszystkich osobników tak pasma jako też 



1 plamy bardzo niewyraźne. Przeważna ilość gatunków ma konsystencyę ciała szkli- 

 stą, przeświecającą. 



Owady silnie wyschnięte, szczególniej w starych zaniedbanych zbiorach, zmieniają 

 swoje barwy: plamy stają się wyraźniejsze a barwy ciemnieją lub płowieją albo na- 

 reszcie robią się jaśniejsze. 



H. vańus Nicolai Dłg. c. 2,7 — 3 mm. Mały. Ciało na połączeniach nie prze- 

 świecające. Brzegi przedkarcza od strony głowy i pokryw odgraniczone czarną pręgą 

 na całej swej szerokości. Całe ciało o podkładzie słomkowo-żółtym, spód zupełnie 

 jasny, nogi całe wraz z łapkami również. Trzy pary poprzecznych łukowatych pase- 

 mek, silniej lub słabiej uwydatnionych, barwy czarniawej. Naklóte prążki pokryw po- 

 siadają natężenie słabe, pasemka między niemi zawarte są płaskie z bardzo mialkiem 

 szagrynowaniem, przez co ich powierzchnia jest zupełnie matowa. 



Skrajne pasemka posiadają barwę stale jasną bez żadnych plam. 



Bardzo rzadki u nas. Urle w odlewisku Liwca 21 Czerwca 1910, tylko jeden 



okaz. 



H. obliąuus F a b r. Dl. c. 3 — 3,75 mm. Prawie matowy. Prążki podłużne są 

 na pokrywach złożone z nakłóć drobnych, w wielu miejscach bardzo rzadko rozsta- 

 wionych. Prążki te są bardzo niewyraźne. Barwa ogólna szarawo-jasno-ochrowa, cza- 

 sem o czystszym żółtym odcieniu. Przedkarcze zawsze jasno żółto-ochrowe. Poprzeczne 

 czarniawe pasemka zazwyczaj poprzerywane i bardzo niewyraźne. 



Owad głównie górski, gdzie jest dość rzadki. Szczawnica koło Trzech Koron 



2 Września 1897, dwa okazy. 



H. lineatus A u b e. Dł. c. 3 — 3,5 mm. Prążki złożone z nakłóć silnych i bardzo 

 wyraźnych, przez co pokrywy mają wygląd nieco chropowaty. Przeważa nieraz czarna 

 barwa poprzecznych pasemek Zazwyczaj matowy, przedkarcze cokolwiek szklisto- 

 połyskliwe i przeświecające. Jasnoochrowa barwa podkładowa ciała wpada w ton 

 żółty, słomkowy. Dość rzadki. Wierzbno 8,18 i 21 Sierpnia 1890. 



H. laminatus Schaller. Dł. c. 3,2—3,75 mm. Dość połyskliwy. Barwa bar- 

 dzo zmienna wskutek niejednostajnego rysunku plam i pasemek poprzecznych na 

 pokrywach. Nakłócia u nasady przedkarcza na całej jego szerokości silne i wyraźne 

 oraz o wiele wybitniejsze niż na całej powierzchni jego obwodu. Prążki podłużne 

 pokryw z wyraźnych nakłóć złożone. Zdarzają się okazy zupełnie jasno-żółto-ochrowe 

 z szarawemi pokrywami o pasemkach i plamach niemal zupełnie zanikłych; czasem 

 jednak pasma i czarny podkład prążek tak się rozprzestrzenia, że czarna barwa prze- 

 waża i zdarzają się okazy o wierzchniej stronie ciała zupełnie czarnej (varietas ater). 



Okazy górskie są często zupełnie jasno żółto-ochrowatej barwy. 



Owad niezbyt pospolity. 



H. fufoas Fabr. Dł. c. 3.7—4 mm. Fig. 2. 



Ze wszystkich zawsze największy, łatwy do poznania. Na płaskich pasemkach, 

 zawartych między silnie nakłótemi prążkami (wzdłuż pokryw), widocznym jest poje- 

 dynczy szereg bardzo rzadko rozstawionych drobnych nakłóć. Cała powierzchnia ciała 

 silnie połyskliwa z konsystencyą cokolwiek szklisto przeświecającą. Barwa wierzchu 



