8 



przedkarcze, które jest zazwyczaj jasno ochrowo-żółte. Rysunek plam i pasemek cie- 

 mniejszych na pokrywach prawie zawsze jednakowy. Konstynencja ciała szklista, prze. 



świecająca. 



Owad we wszystkich wodach arcypospolity. 



H. lineatocollis Marsham. Dł. c. 2,2 — 2,9 mm. 



Ogólnym kształtem ciała przypomina Cnemidotus caesus. do którego i barwą 

 jest zbliżony, tylko o wiele mniejszy. Brzegi boczne pokryw w pośrodku prawie rów- 

 noległe. U nasady przedkarcza na całej jego szerokości posiada silne linijne wgłę- 

 bienie a po nad nim przecinkowate nakłócia, ułożone w jeden szereg pomieszany. 

 Odnośnie barwy: głowa jest zazwyczaj czarna i spód ciała ciemniejszy niż górna jego 

 strona. Podkład ogólny barwy jest szaro-ochrowo-żólty. Poprzeczne pasemka ciem- 

 niejsze, na pokrywach poprzerywane. Na środku pokryw koło szwu spora mgława 

 czarna zawsze widoczna plama, same pokrywy szaro-ochrowe. 



Dość rzadki. Praga koło fortu Śliwickiego 12 Lipca 1895, Szczawnica 2 Wrze- 

 śnia 1897. 



Rodzaj Cnemidotus 1 1 1 i g e r. 



Do Haliplus lineatocollis bardzo podobny, różni się wszakże od niego tern, że 

 jest z wierzchu na pokrywach nieco spłaszczony, a mianowicie: w kierunku od nasa- 

 dy aż ku połowie ich długości. Brzegi przedkarcza ma zaokrąglone, głowę w stosun- 

 ku do rozmiarów ciała ma mniejszą, końcowe członki maćków dłuższe. Jedyny kra- 

 jowy gatunek. 



C. caesus Duftschmid. Dł. c. 3,5—4 mm. Fig. 5; 



Zwięzły, pękaty. Oczy bardzo duże, gołe. Przedkarcze z dwoma szeroko roz- 

 stawionemi wgłębieniami, umieszczonemi tuż koło jego nasady i utworzonemi z gru- 

 bych naklóć, biegnących wzdłuż całej szerokości ponad nasadą. Środek przedkarcza 

 okrąglawo uwypuklony, górny jego brzeg oraz boczne brzegi opatrzone drobniejszemi 

 nakłóciami. Pokrywy skrzydłowe o dziewięciu parach prążek, utworzonych z bardzo 

 grubych dołkowatych okrągłych nakłóć, słabnących ku bokom i końcowi pokryw. Pa- 

 semka, zawarte pomiędzy prążkami, są zupełnie gładkie. Barwa całego ciała o pod- 

 kładzie ochrowym, przedkarcze jaśniejsze, tylko dolne jego nakłócia są umieszczone 

 na czarniawem tle dwóch sporych dość oddalonych od siebie plam, dotykających do 

 nasady przedkarcza. Przedkarcze jest zawsze o wiele jaśniejszej barwy od pokryw, 

 których nakłócia prążek podłużnych mają podkład czarniawy, dlatego powierzchnia 

 cała pokryw wydaje się szarą. W pośrodku długości pokryw, lub też po za jej polo- 

 wą, koło szwu, umieszczona jest duża sercowata ciemniejsza plama, zwrócona wązkim 

 końcem ku przodowi. Stawy jasno szarawo-żółto-ochrowatych nóg są czarniawe. Sam- 

 ce są większe od samic. 



We wszystkich wodach całego obszaru dość pospolity, lecz niezbyt liczny, częst- 

 szy w wodach równin niż w okolicach górskich. 



Rodzina Hygrobidae. 



Wydłużenia pozapiersia (episternum) nie posiadają i ruchy tylnych nóg mają 

 swobodne. Nasada głowy w przedkarczu niezbyt zagłębiona. Samce od samic różnią 

 się tern, że u pierwszych łapki pierwszej i drugiej pary nóg są rozszerzone. Same 

 nogi, a raczej ich piszczele, opatrzone dwoma silnemi ciernistemi kolcami; szczegół- 



