10 



również płaskiemi łapkami, porośniętemi krótszymi lub dłuższymi pławnymi włoskami, 

 ustawionymi na bocznych brzegach gęściej lub rzadziej. 



Rodzina Hydroporini. 



Należą do niej też dwa rodzaje: Hyphydrus i hygrotus, a chociaż są one mocno 

 zbliżone do poprzedniej rodziny Hygrobidae, to na zasadzie podobieństwa organów 

 ruchu i dotykania oraz połączenia składowych części kadłuba i odwłoka należy je za- 

 liczyć do omawianej rodziny Dytiscidae. 



Od spodu ciała poza międzypiersiem (metasternum) dotykają dwa płaskie pa- 

 semka, przedzielone dość głębokiem wcięciem i ciągnące się do wyrostków trzeciej 

 pary nóg, poza któremi i tuż przy osadzeniu tych wyrostków są ruchomo przyrośnięte 

 same nasady nóg. 



Rodzaj Hyphydrus 1 1 1 i g e r. 



Okrągły niemal kulkowaty, od spodu o wiele silniej wypukły niż od wierzchu. 

 Pokrywy i odwłok dość szpiczasto zakończone. Łapki samców są u pierwszej i dru- 

 giej pary nóg rozpłaszczone i silnie rozszerzone, u samic zaś wązkie, gładkie i wogóle 

 mniejsze. Trzecia para nóg u obu płci ma łapki dłuższe od piszczeli. 



Gąsienica jest wrzecionowata od strony głowy, szersza i grubsza; samą głowę 

 ma małą. Kadłub złożony z 10 pierścieni o wyglądzie nabrzękniętym. Ostatni segment 

 płatkowało wydłużony,- niezbyt długi, po bokach tegoż u jego nasady umieszczone są 

 dwa dość długie uwłosione ogonki. Nogi opatrzone włoskami pławnymi i do pływa- 

 nia ukształtowane. 



Jedyny krajowy gatunek: 



H. ferrugineus L. Dł. c. 4,5—5 mm. Fig. 7. 



Do opisanych powyżej cech rodzajowych dodać należy, że całe jego ciało jest 

 barwy rdzawej z pod spodu o wiele jaśniejszej niż na wierzchu. Samce różnią się 

 dość od samic. Cała górna powierzchnia ciała u pierwszych jest dość połyskliwa, 

 wyraźnie dość gęsto ponakłówana. Nakłócia na pokrywach skrzydłowych tworzą jakby 

 niewyraźne wzdłuż biegnące prążki. Oprócz tego samce po wierzchu są barwy ciem- 

 niejszej i niejednokrotnie u wielu okazów widać dążność do dość wydatnego rysunku 

 dużych plam, ułożonych symetrycznie w poprzek. Tymczasem samice są matowe 

 o charakterze barwy świeżo zerwanej śliwki. Nakłócia wierzchu ciała mają o wiele 

 gęstsze, bardzo drobne i miałkie. Barwa ich ogólna o wiele jest jaśniejsza niż u sam- 

 ców, są przytem od samców zawsze znacznie mniejsze i lżej zbudowane. Całe ciało 

 u obu płci pokryte jest krótkimi twardymi bardzo rzadko rozstawionymi włoskami. 



Owad we wszystkich wodach bardzo pospolity, przekłada odlewiska i zamulone 

 łachy nad wody bieżące i czyste. 



Rodzaj Hygrotus S t e p h e n s. 



Wogóle dość pękaty, podobny z ogólnego pokroju do poprzedniego rodzaju 

 Hyphydrus. Tarczka międzyskrzydłowa (scutellum) niewidoczna. Obwód zarysu ciała 

 trochę owalny oraz bez żadnych wygięć i załamań. W naszych wodach żyje trzy 

 gatunki. 



Hygr. inaeąualis F. Dł. c. 3 mm. Fig. 8. 



Powierzchnia całego ciała z górnej strony silnie drobno i gęsto ponakłówana, 

 drobniej na przedkarczu niż na pokrywach. Samce są połyskliwe, samice zaś trochę 

 matowe. 



i 



