11 



Podkład bar^y ciała jest żółto-ochrowy, spód t. j. piersi i brzuch zwłaszcza cie- 

 mniej rdzawe. Górny i dolny brzeg przedkarcza posiada wybitne czarne pasma, z tych 

 dolne o wiele szersze od górnego. Czarny rysunek plam na pokrywach u wielu oka- 

 zów bardzo odmienny. Przeważnie jednak posiadają dużą czarną plamę, zajmującą 

 większą i przeważną przestrzeń środkowej powierzchni pokryw. Brzegi samej plamy 

 mają na okół spore, poszarpane i nieregularne wyskoki i otoczone są dość szeroką 

 również poszarpaną żółto-ochrową obwódką, która się łączy z rdzawo-ochrową barwą 

 podgięcia pokryw. Oprócz tego poza nasadą pokryw występuje po obu stronach dość 

 duża trójkątna plama, która przedziela nieraz czarny skraj pokryw od całości dużej 

 plamy. 



Plama ta (żółto-ochrowa często wydłuża się niemal do zakończenia pokryw, 

 a wtedy owad staje się bardzo podobnym do następnego gatunku: 

 Hgr. versicolor Schaller. Dł. c. 3,5 mm. 



Głowa niemal zupełnie gładka i połyskliwa, przedkarcze bardzo drobno a pokry- 

 wy o wiele grubiej ponakłówane. Oprócz grubszych rzadszych nakłóć są między nimi 

 o wiele drobniejsze i gęściejsze, wyraźnie widoczne tylko przy użyciu silnej soczewki. 

 Grube nakłócia okazują dążność do tworzenia Unijnych prążek wzdłuż pokryw. Widać 

 wyraźnie taką prążkę. biegnącą po obu stronach szwu i sięgającą ostrem zakończe- 

 niem do połowy długości pokryw. 



Barwa podkładowa całego ciała jasno ochrowo-rdzawa o jednakowym odcieniu 

 na całej jego powierzchni. Przedkarcze u nasady ma czarną pręgę wszerz. Nasady 

 pokryw i szwu również są czarne. W pewnym odstępie od szwu wzdłuż tegoż po 

 obu jego stronach, mniej więcej od l /a do - , długości pokryw, mieści się spora czarna 

 plama u różnych osobników bardzo różnie ukształtowana. Niżej zaś przed zakończe- 

 niem pokryw mieszczą się znów dwie plamy ale bardziej oddalone od szwu niż dwie 

 pierwsze i dwie zewnętrzne ku brzegom pokryw posunięte. Granice ich występują 

 poza granice górnych plam i są jakby przedłużeniem trzeciej pary plam, które się 

 ciągną wzdłuż pokryw, poczynając od bark, i załamują się, zaginając się ku górze 

 oraz zachodząc na brzegi podgięć fepipleuraej pokryw. Wszystkie opisane czarne 

 plamy są niemal u każdego osobnika cokolwiek inaczej zarysowane. Raz przeważa 

 czarna, to znów żółto-ochrowo-jasno-rdzawa barwa. 



Owad u nas we wszystkich wodach bardzo pospolity i nieraz bardzo liczny. 



Hgr. decoratus Gyllenhal. Dł. c. 2,5 mm. 



Różni się od poprzednich dwóch gatunków ogólnym kształtem, mianowicie: boki 

 pokryw zwężają się ku końcowi w liniach mniej łukowatych. Przedkarcze jest sto- 

 sunkowo większe, powierzchnia ciała gładsza i więcej połyskliwa. Przedkarcze drobno 

 ponakłówane, pokrywy o wiele grubiej, nakłócia ich wszakże są nierównego natężenia. 

 Po obu stronach szwu biegnie wcięta kreskowata prążka, dość silnie zagłębiona, i sięga 

 do połowy długości pokryw. Potem natężenie jej zmniejsza się, ale jest ona zawsze 

 widoczną przed zakończeniem pokryw. 



Głowa, brzegi górne przedkarcza i spód ciała są czerwono-rdzawe. Podgięcia 

 pokryw i nogi są jasno-ochrowo-czerwonawe. Same pokrywy ciemno-brunatno-rdzawe 

 z czterema dużemi jaśniejszemi plamami o powyginanych krańcach. Dwie pierwsze 

 większe plamy umieszczone są u nasady pokryw, dwie zaś drugie na 2 s ich długości, 

 t. j. przed zakończeniem. Bardzo często powyższe plamy łączą się ze sobą od we- 

 wnątrz wąziutkim wzdłuż pokryw biegnącym paseczkiem, a wtedy owad na pozór po- 

 dobny jest do Hydroporus pictus Fabricius. 



