13 



cych autorów wymienia go tylko Seidlitz w dziele swym „Fauna Baltica" jako 

 owada polskiego lub z Rusi południowej pochodzącego. 



Znajdowałem go kilkakrotnie. Po raz pierwszy koło Otwocka w Świdrze jeden 

 okaz młody i miękki 6 Czerwca 1888. Następnie jeden okaz podczas wylewu Wisły 

 na Pradze koło fortu Śliwickiego 20 Czerwca 1894. W następnym roku w tym sa- 

 mym miejscu 12 Lipca 1895 podczas powodzi zebrałem aż 150 okazów a była ich 

 ilość niezliczona. Pomimo tego nie jest to owad wcale pospolity, gdyż podczas licz- 

 nych wycieczek, czynionych na owady wodne, oprócz wymienionych zdobyczy natra- 

 fiłem tylko jeszcze raz jeden na cztery okazy podczas przyboru Wisły 26 Września 



1904 roku we wsi Potok pod Bielanami. Tu tylko raz jeden znalazłem go na lewym 

 brzegu Wisły. 



Poprzednio znajdowali go: Fryderyk Osterloff, Śp. Józef Hornziel 

 i Śp. Wojciech Mączyński w tym samym miejscu koło fortu Śliwickiego na 

 Pradze. 



C. puncticeps S c h a u m. Dł. c. 2,8 — 3,2 mm. 



Ogólny zarys ciała zaokrąglony i skrócony, podobny jest przeto więcej do po- 

 przedniego rodzaju Hygrotus, nadto od Coelambus confluens bardzo trudny do od- 

 różnienia. Główna różnica polega na tern, że końce pokryw są nie tak szpiczasto 

 zakończone ale tylko tępo zaokrąglone. Zato samice dwóch gatunków różnią się tern, 

 że u C. puncticeps ciało ich jest zupełnie matowe, zaś u C. confluens równie jak 

 u samców połyskliwe. 



Głowa niemal gładka z dwoma wgłębionemi nakłóciami poza pyszczkiem koło 

 oczów. Przedkarcze drobno ponakłówane a na środkowej powierzchni zupełnie gład- 

 kie. Pokrywy skrzydłowe u nasady grubiej i rzadziej ponakłówane, potem nakłócia 

 coraz bardziej słabną. Koło szwu na całej jego długości w znanej stosunkowo odle- 

 głości od niego ciągnie się ostra prążka, złożona z grubych rzadko rozstawionych 

 nakłóć. Prążka rzeczona stabnie stopniowo w miarę zbliżania się ku końcowi pokryw. 

 Oprócz tego na pokrywach w równych odstępach widoczne są dwie pary prążek, 

 pierwsza mniej więcej w połowie, druga zaś w dwóch trzecich szerokości pokryw. 

 Prążki te gubią się przed połową długości pokryw. Samce od samic różnią się prze- 

 dewszystkiem szerszemi łapkami, nadto całe pokrywy są świecące t. j. połyskliwe i wy- 

 raźniej ponakłówane, ciało zaś samic jest zupełnie matowe i nakłócia niezmiernie 

 miałkie, zaledwie widoczne. 



Odnośnie barwy powierzchni ciała, to głowa, wierzch i spód przedkarcza są 

 barwy jasno-rdzawo-żółtej, pokrywy zaś same o wiele jaśniejsze, niemal białe z pię- 

 cioma podłużnemi czarnemi smugami, które rozpoczynają się przed połową długości 

 pokryw, a u ich końca cztery wewnętrzne zlewają się ze sobą, piąta zaś skrajna rzadko 

 kiedy, a zazwyczaj jest takowa skróconą. Niemal u każdego osobnika smugi te przed- 

 stawiają odrębny rysunek, raz są bardzo wyraźne i dłuższe, to znów prawie zupełnie 

 zaniknięte. Międzypiersie (metasternum) i brzuch są zupełnie czarne, nogi całe wraz 

 z łapkami jasno-rdzawo-żółte. 



W kraju rzadki; raz tylko go znalazłem na Kujawach w Kalinowcu 20 Sierpnia 



1905 r. 



C. confluens F a b r. Dł. c. 2,5 mm. 



Od poprzedniego różni się mniej wybitnemi nakłóciami podłużnych nieraz zale- 

 dwie widocznych prążek na pokrywach. Zakończenie pokryw jest o wiele węższe. 

 Ciało u obu płci jest połyskliwe. Barwa i jej rysunek niemal takie same, jak u po- 

 przedniego gatunku. Do brzegu wewnętrznego oczów u obu gatunków przystaje ściśle 



