15 



duża trójkątna plamą, a na przedkarczu u jego nasady duża podłużna czworokątna 

 plama tejże samej barwy czarniawej. Na pokrywach znajdują się po cztery wzdłuż 

 biegnące wybitne czarne smugi. Międzypiersie i spód ciała są czarne. Smugi na po- 

 krywach u wielu okazów są niejednakowo wybitne, w wielu nieoznaczonych miejscach 

 poprzerywane, a czasem brak ich jest zupełnie i wtedy całe ciało owada jest o wiele 

 jaśniejsze, zupełnie rdzawo-żółte. 



Samice są zazwyczaj cokolwiek mniejsze i więcej od samców jajowato wyokrą- 

 glone. Całe ich ciało jest bez połysku, jedwabisto-matowe, a nakłócia i podłużne prąż- 

 ki na pokrywach są miałkie i niezmiernie drobne. Barwy tak samo ukształtowanych 

 plam i tak jak u samców ułożonych smug są o wiele wybitniejsze. U obu płci na 

 samym środku przedkarcza umieszczone jest ostre nakłócie. 



Owad u nas w każdej wodzie bardzo pospolity i nieraz bardzo liczny. 



C. Marklini G y 1 1 e n h a 1 1. Dł. c. 3,5 mm. 



Ciało więcej okrągłe niż u poprzedniego gatunku, z odwłokiem i pokrywami 

 więcej szpiczasto zakończonemi. Dwie pary podłużnych prążek skrzydłowych, właści- 

 wych rodzajowi Coelambus, są zaledwie widoczne. Nakłócia na powierzchni ciała da- 

 leko są drobniejsze niż u poprzedniego gatunku. Barwa ciała czasem jednostajnie ja- 

 sno-rdzawa lub też pokrywy są jasno-ochrowe z dużą czarną zygzakowato od góry 

 ściętą plamą, rozciągającą się na dwóch trzecich długości pokryw, od góry skróconą. 

 Plama ta dzieli się często na trzy lub cztery pary szerokich czarnych smug, które nie- 

 jednokrotnie są poprzerywane lub rozmaicie niejednostajnie połączone, ale zawsze zaj- 

 mują większą powierzchnię pokryw. Głowa i przedkarcze są tak samo ubarwione, 

 jak u poprzedniego gatunku. Zdarzają się okazy zupełnie jasne i bez plam: vańetas 

 Dallens. 



Spód ciała, piersi i brzuch są zawsze czarne. 



Różnice między samcem i samicą są bardzo nieznaczne, gdyż u obu płci po- 

 wierzchnia ciała jest połyskliwa i wyraźnie drobno ponakłówana. Tylko łapki pierw- 

 szej i drugiej pary nóg są u samców cokolwiek szersze niż u samic. 



W naszem paśmie zdarza się, ale rzadko, w Niemnie i w jeziorach gubernii Su- 

 walskiej. Ś. p. Jan Wańkowicz znajdował go w Połądze; znalezione przez niego 

 okazy mieszczą się w zbiorze po nim pozostałym w muzeum hrabiów Branickich 

 we Frascati. 



Podrodzaj Bidessus Sharp. 

 Od właściwego rodzaju Hydroporus został oddzielony tak samo, jak i Coelam- 

 bus. Różnice polegają na tern, że piszczele u pierwszej i drugi : j pary nóg są więcej 

 rozszerzone a czteroczłonkowe łapki tychże są krótsze i więcej zwięzłe oraz że po- 

 wierzchnia pokryw, poczynając od ich nasady, posiada na połcwie szerokości silnie 

 wgłębione kreskowate wcięcie, które u pewnych gatunków prze-1'uża się aż do poło- 

 wy lub nawet do dwóch trzecich długości pokryw, czego żade i z gatunków Hydro- 

 porus nie posiada. 



Są to owady wśród Dytiscidae najdrobniejsze, żyją we wszystkich wodach ale 

 przekładają płytkie kałuże lub też zamulone i zarośnięte silnie iachy. 

 B. geminus F. Dł. c. 2,5 mm. Fig. 12. 



Ogólny zarys całego ciała jajowato zaokrąglony, na środku pokryw najszerszy. 

 Do podanych już powyżej cech rodzajowych należy dodać, że dwa ostre wcięcia, 

 umieszczone wzdłuż pokryw po obu stronach szwu, dochodzą aź do samego końca 

 tychże. Dwa szeroko rozstawione, u nasady podkarcza mieszczące się, ostro wgnie- 

 cione dołki trafiają podstawami swemi na początek zwykłych temu rodzajowi dwóch 



