IG 



wyraźnie głęboko wciętych rynienek, biegnących w połowie szerokości pokryw i two- 

 rzą z niemi jedną całkowitą cokolwiek łukowatą linię, która ginie, nie dochodząc do 

 połowy długości każdej pokrywy. 



Ubarwienie, szczególniej zaś rysunek, są bardzo różnorodnie rozłożone. Głowa, 

 przedkarcze na znaczniejszej przestrzeni, poczynając od obu nasad, wielka plama 



bardzo długich wyskokach na środku pokryw oraz spód ciała są czarne. Gęba i gór- 

 na strona przedkarcza są rdzawe, wąsiki i całe nogi są jasno-szaro-ochrowe. Pokrywy 

 same t. j. obwódki dużej czarnej plamy są albo maślanej barwy lub też, zwłaszcza 

 u żywych owadów, zupełnie białe. Dodać do tego należy szerokie pasmo czarne po 

 obu stronach szwu, rozciągające się na całej jego długości. Barwy opisane są bardzo 

 nierównomiernie rozłożone u wielu okazów, a mianowicie: na głowie i przedkarczu 

 przeważa często barwa rdzawa; najliczniejsze wszakże zmiany uwydatniają się w ry- 

 sunku czarnej plamy na pokrywach, która bywa większa lub mniejsza, raz rozszerza 

 się w długich wyskokach i połamanych granicach swego obwodu na znaczniejszą po- 

 wierzchnię pokryw i wtedy widać tylko wązkie połamane białe rąbki na brzegach, to 

 znów jest ona tylko drobną kropką czarną w pośrodku zwężonego pasma szwu o tej 

 samej barwie i wtedy biało-żółtawa barwa bierze górę, a im mniej miejsca zajmuje 

 czarna barwa na pokrywach, tern bardziej żółtawa staje się białą. 



Owad wogóle pospolity, przekłada wodę kałuż. Saska Kępa 15 Października 

 1892, Urle w Liwcu 23 Czerwca 1902, Kujawy Kalinowiec 8 Kwietnia 1906. 

 B. delicatulus Sćhaum. Dł- 1,5—1,8 mm. 



Jest on od poprzedniego zazwyczaj znacznie mniejszy i ogólny zarys jego ciała 

 nie jest tak wybitnie jajowaty, ale boki pokryw w pośrodku ich długości są niemal 

 zupełnie równoległe. Przedkarcze z przodu mniej zwężone. Główna wszakże różnica 

 polega na tern, że krótkie wcięcia, umieszczone u nasady przedkarcza, nie spotykają 

 się w jednej linii z wciętemi prążkami pokryw. Prążki te wydłużają się do połowy 

 pokryw lub nawet znacznie dalej po za nią się kończą. Zamiast jednej czarnej plamy 

 na pokrywach posiada owad dwa duże wszerz rozstawione pasma, których wielkość 



1 rysunek są bardzo różne a plama u różnych osobników bywa mniejszą lub większą 

 w podobny sposób jak u poprzedniego gatunku. Ogół barw ciała jest takiż sam. 



Właściwy potokom górskim lub podgórzom, na równinach bardzo rzadki. Oko- 

 lice Częstochowy, Złoty Potok, pan H. Lgocki 1905. Ś. p. Michał Rybiński 

 Czarno-Hora, Kizie Ułochy 17 Lipca 1899. 



B. unistriatus F. Dł. c. 1,5 — 2 mm. 



Ogólny zarys zwięzły, krótki, jajowaty. Przedkarcze łukowato się zwęża ku przo- 

 dowi. Cała powierzchnia ciała chociaż bardzo miałko i drobniutko, jednak widocznie 

 dość gęsto ponakłówana. Samice są prawie matowe. Wązkie kreskowate wcięcia koło 

 szwu giną poza połową jego długości. Dwie boczne wcięte prążki, umieszczone po- 

 jedynczo na połowie szerokości każdej pokrywy, trafiają na krótkie wcięcia u nasady 

 przedkarcza u gory, a od dołu nie dochodzą nawet do jednej trzeciej długości pokryw. 



Barwa: głowa ciemno-czerwono-brunatna, przedkarcze — oprócz wązkich czarnych 

 rąbków od górnego i dolnego brzegu — ciemno-szaro-rdzawo-żółte; pokrywy i ich cie- 

 mniejsze podgięcia, brzuch i nogi ciemno-brunatne. 



W wodach stojących dość zwykły i nieraz bardzo liczny. 



Podrodzaj : Deronectes Sharp. 



Wybitnych różnic między nim i rodzajem Hydroporus właściwie niema, w now- 

 szym jednak układzie został od tegoż oddzielony. Różnią się chyba tylko spodem 



