19 



tych pasem zbiega się i na pokrywach widocznych jest dwanaście rozmaicie ukształ- 

 towanych plam, które ułożone są w następujący sposób: dwie plamy u nasady pokryw 

 po bokach szwu, w pewnym od nich odstępie po za połową długości znów dwie 

 plamy, zaś po cztery największe ku bokom pokryw, począwszy od bark, mniej więcej 

 równo rozłożone, a połączone ze sobą od strony podgięć (epipleurae), które są tej 

 samej jasno-żółto-ochrowej barwy, co i same plamy. 



Czasem zdarza się, że smugi są bardzo wązkie, a wtedy jasno-żółta barwa po- 

 kryw jest przeważająca. 



Owad właściwy wysokim górom, pojawia się jednak i na równinach, a miano- 

 wicie w jeziorach Suwalskich. 



Śp. Jan Wańkowicz złowił przed laty kilka okazów w Czarnej Hańczy koło 

 Wigier (1872), okazy te znajdują się w muzeum we Frascati. 



D. elegans Sturm. Dł. c. 4,5 — 5 mm. Fig. 14. 



Ogólnym kształtem ciała przypomina D. duodecempiistulatus, tylko, że boki 

 przedkarcza ma równomiernie zaokrąglone i skutkiem takiego wyokrąglenia przy ze- 

 tknięciu brzegów przedkarcza u jego podstawy z nasadą brzegów pokryw wytwarza 

 się załamanie ogólnego obwodu ciała w postaci bardzo rozwartego kąta. 



Nakłócia górnej powierzchni całego ciała są gęste, bardzo miałkie i słabo wi- 

 doczne. 



Odnośnie barwy, to podkład na całem ciele jest jasno-żólto-ochrowy, nieraz słom- 

 kowy a także maślany. Koło wewnętrznej granicy oczów mieszczą się spore czarne 

 trójkątne plamy, ułożone w podobny sposób, jak u poprzedniego gatunku, ale zazwy- 

 czaj znacznie mniejsze. Brzegi dolny i górny przedkarcza są zazwyczaj opatrzone 

 wszerz szerokim czarnym marginesem z dwoma okrągławemi tejże barwy plamami od 

 strony pokryw. Plamy te są albo bardzo duże lub też prawie zaniknięte. Siedem par 

 czarnych smug na pokrywach ma bardzo zmienny rysunek, tak że dwie barwy są 

 albo słabiej lub też silniej uwydatnione i jedna bierze górę nad drugą Spód ciała 

 zazwyczaj ciemniejszy żóltoJDrudno-rdzawy. Samce są połyskliwe, samice zaś matowe. 



Owad w górach i na równinach, w rzekach wielkich i odlewiskach często pospo- 

 lity i liczny. Łowiłem go przeważnie w Wiśle. Jabłonna 7 Czerwca 1898. Żerań 

 9 Maja 1902. Urle w Liwcu 8 Lipca 1903. Zdarza się też i w wodach stojących: 

 Chylice koło Piaseczna 8 Czerwca 1913. 



D. depressus F. Dł. c. 4,5 — 5 mm. 



Do poprzedniego bardzo podobny. Obwód ciała posiada taki sam, różnica zaś 

 polega na tern, że, jeżeli nie cały spód ciała, to przynajmniej całe piersi są czarne. 

 Górny brzeg przedkarcza opatrzony szerokiem czarnem pasmem na całej swej szero- 

 kości, okrągławe plamy u nasady dolnego brzegu przedkarcza zachodzą daleko głębiej 

 ku środkowej powierzchni. Na pokrywach przeważa zwykle barwa czarna i u wielu 

 okazów widać więcej dążności do wytwarzania się czarnych podłużnych pościnanych 

 plam niż regularnie ułożonych Unijnych smug. Wreszcie podkładowa barwa ciała jest 

 zawsze odmienna: brudno-ochrowo-rdzawa. Brzuch, jeżeli nie jest czarny, to przynaj- 

 mniej ciemno-rdzawej barwy. Samce są połyskliwe, samice zupełnie matowe. Max 

 Nowicki, Przyczynek do fauny galicyjskiej, 1873: Zakopane, Karpaty. 



W kraju go nigdy nie znajdowałem, natrafiłem zaś na sporą ilość tego owada 

 w Kołobrzegu na Pomorzu u ujścia Prośnicy (Persanty) 22 Lipca 1894. 



D. assimilis Paykul. Dł. c. 4,5—5 mm. 



Do trzech poprzednich gatunków na pozór podobny, ale obwód bocznych brze- 

 gów przedkarcza zaokrągla się najwybitniej zaraz ponad nasadą tegoż i dlatego przed- 



