20 



karcze w tem miejscu jest najszersze. Pokrywy skrzydłowe zwężają się silniej ku 

 końcowi niż u poprzednich trzech gatunków i u zakończenia od strony bocznego 

 brzegu opatrzone są zazwyczaj drobnym ostrym wyrostkiem Zdarza się to jednak 

 i u innych gatunków ale o wiele rzadziej. Cały wierzch ciała ma pokryty drobniut- 

 kimi krótkimi rudawymi włoskami. 



Ogólna barwa ciała jasno-ochrowo-słomkowa. Przedkarcze rdzawo-żółte z dwoma 

 sporemi dość szeroko rozstawionemi czarnemi plamami. Pokrywy niemal na całej 

 swej długości naznaczone wązkiemi równo wszerz rozstawionemi linijnemi czarnemi 

 smugami. Dwie pierwsze pary smużek od brzegu są poprzerywane lub też zupełnie zamk- 

 nięte. Spód ciała, t. j. piersi i brzuch są zawsze czarne. Samce są połyskliwe, sa- 

 mice matowe. 



Owad u nas bardzo rzadki. Sam go nigdy nie złowiłem. Śp. Józef Horn- 

 ziel znalazł dwa okazy w Wierzbnie pod Warszawą w zapuszczonym stawie 7 Czerwca 

 1892. Michał Rybiński znalazł go w okolicach Tarnopola na Rusi 28 Kwietnia 

 1894. 



Rodzaj Hydroporus C 1 a i r v i 1 1 e. 



Tarczka międzyskrzydłowa (scutellum) niewidoczna. Z ogólnych zarysów ciała 

 wszystkie niemal gatunki są do siebie mniej lub więcej zbliżone, czasem nawet są 

 bardzo trudne do rozróżnienia. Ubarwienie ich ciała i rysunek plam i smug u wielu 

 osobników, należących do tegoż samego gatunku, bywa często bardzo odmienny. 

 Barwy po silnem wyschnięciu owada zmieniają się do niepoznania. Owady ze starych 

 choć dobrze utrzymanych zbiorów mają barwy bardzo odmienne od żywych i świeżo 

 zebranych okazów. 



Gąsienice są podobne do gąsienic rodzaju Coelambus. Ciało ich jest pękate, 

 pojedyńcze pierścienie nabrzmiałe, szczęki mniejsze, zakrzywione. Doskonałe owady 

 mają zarys obwodu mniej więcej jajowaty, rzadko kiedy prawie okrągły. Łapki 

 u dwóch pierwszych par nóg czteroczlonkowe, trzecia czyli ostatnia para nóg posiada 

 łapki pięcioczłonkowe dość długie. Trzeci członek łapek u pierwszej pary nóg roz- 

 dzielony jest głęboko i tworzy bardzo długie palcowate, cokolwiek na zewnątrz łuko- 

 wato wygięte kłykcie, a u nasady rozdziału tychże dwóch wyrostków osadzony jest 

 czwarty czyli ostatni członek łapek, opatrzony drobnymi pazurkami, skierowanymi 

 prawie prostopadle ku dołowi. Czułki równe, nitkowate, dość długie. Macki trzy- 

 członkowe bardzo krótkie. Oczy wyraźne, gołe. Ostatnia para nóg posiada łapki 

 długie, zazwyczaj dłuższe od samych piszczeli, opatrzone pławnymi włoskami, które 

 są o wiele dłuższe i gęściej ustawione od wewnętrznej niż od zewnętrznej strony 

 łapek. 



Samice odróżniają się naprzód tem, że są zazwyczaj większe, mają trochę węższe 

 łapki i często są matowe bez połysku. 



Na pokrywach wzdłuż w równych niemal odstępach biegną dwie lub trzy pary 

 prążek, złożonych z pojedynczego szeregu nakłóć, zawsze wyraźniejszych od ogółu 

 ' nakłóć powierzchni pokryw. Prążki te są albo nieprzerwane i biegną przez całą dłu- 

 gość pokryw od samej nasady aż do zakończenia lub też giną już poza połową ich 

 długości. Często prążki te bywają niemal zaniknięte, a liczba ich ogranicza się tylko 

 do jednej bardzo niewyraźnej pary. 



Przebywają w każdej wodzie, najliczniej przy zarośniętych trawą i roślinami wod- 

 nemi płytkich brzegach. W strumieniach i jeziorach górskich w mokrym mchu nad- 

 brzeżnym lub też przyczepione do spodu kamieni, ieżących na dnie wody. 



li. borealis Gyllenhall. Dł. c. 3,5-4,2 mm. 



