21 



1 ogólnego wyglądu podobny do Deronectes elegans, po przyjrzeniu się bliższem 

 wszakże łatwo spostrzedz można różnice. Samą barwą też się różni. Jest zazwyczaj 

 o wiele mniejszy, mniej wypukły, brzegi przedkarcza ma mniej wyokrąglone, głowa 

 nie tak głęboko w przedkarczu osadzona i wyskokami górnymi przedkarcza tylko 

 płytko objęta. Samo zakończenie pokryw bardziej zwężone i więcej szpiczaste. Na 

 powierzchni pokryw biegnie przed połową ich szerokości, począwszy od nasady, na 

 obu pokrywach podłużna prążka, złożona ze słabo uwydatnionych niezbyt gęsto poje- 

 dynczym szeregiem ustawionych okrągłych naklóć, umieszczonych na słabo zarysowa- 

 nej kresce, biegnącej wzdłuż pokryw. Dalej poza dwoma trzeciemi szerokości pokryw 

 ciągnie się druga para podobnych kreskowatych i nakłótych ale o wiele słabiej uwy- 

 datnionych prążek. W niezbyt wielkiej od nich odległości widać (w kierunku ku bo- 

 kom pokryw) trzecią parę prążek, która ma równie słabe natężenie, jak i poprzednia, 

 a więc jest niewyraźna. 



Oprócz pomienionych prążek ciągnie się w pewnem oddaleniu od szwu po obu 

 stronach tegoż słabo widoczna prążka linijna, ale ginie ona zupełnie poza połową dłu- 

 gości pokryw, gdyż nakłócia, z których jest utworzona, rozpraszają się w nieładzie. 

 Między opisanemi czterema parami prążek i po za czwartą skrajną parą mieszczą się 

 cztery pary zaledwie widocznych prążek, których nakłócia są pomieszane. 



Barwa podkładowa ciała jest jasno-ochrowo-żółta. Pomiędzy powyżej opisanemi 

 naklótemi prążkami mieści się ośm par wybitnych czarnych smug, które zazwyczaj 

 w ilości pięciu par, licząc od szwu, nie dosięgają nasady pokryw i są albo poprzery- 

 wane wszerz lub połączone i wytwarzają kilka ostro zakończonych jasnych plam. 

 Trzy zaś pary prążek od strony boków pokryw są potrzykroć w równych prawie od- 

 stępach poprzerywane i tu i ówdzie łączą się w podłużne czarne plamy. Na całym 

 wierzchnim obwodzie pokryw znać zawsze jasnożółte otoczenie. Wogóle na pokry- 

 wach przeważa najczęściej barwa czarna. Na głowie ustawione są dwie czarniawe 

 plamy ze zbiegającemi się u nasady przeciwkątniami tak, że w pośrodku jest utwo- 

 rzona duża trójkątna żółtawa plama, która zajmuje resztę powierzchni głowy wraz 

 z wargą górną. Przedkarcze u górnego brzegu posiada wązki, czarny rąbek, zaś 

 u nasady od jej środka rozchodzą się skrzydlato dwie plamy podłużne. Podgięcia 

 pokryw i spód ciała są czarne, a pozostaje tylko od spodu jasne podwinięcie przed- 

 karcza. Nogi całe i narzędzia dotykania i ruchu są jasno-ochrowo-żólte. 



Owad właściwy tylko wysokim górom. Trudno go znaleźć w pokaźnej ilości, 

 gdyż zwykle jest przyczepiony do spodu kamieni, leżących na dnie jezior, a lada 

 silniejszem wstrząśnieniem łatwo go spłoszyć; przytem jest niesłychanie zwinny i szybko 

 ucieka a jeszcze szybciej pływa i nurkuje. Podczas połowu należy nieraz dość głę- 

 boko wejść w wodę, dna zaś górskich jezior są zaraz przy brzegu niezbyt płytkie. 

 Częściej i w większej ilości można go wyłowić podczas wylewu rzek i potoków. Ta- 

 try, Czarny Staw Gąsienicowy 10 Lipca p. Stobiecki, Włodzimierz Hr. Dzie- 

 d u szyc ki Tatry na Reglach koło Białej Wody 1882. Czarno-Hora, Suchy Potok 

 1899. Michał Rybiński, Maks Siła -No wieki Pd. F. G. Tatry 1873. 



H. septentńonalis Gyllenłlal. Dł. c. 3 — 3,5 mm. 



Jest mniejszy od poprzedniego, więcej po bokach wyokrąglony; powierzchnię 

 ciała ma gładką, połyskliwą. Przedkarcze po bokach ma płaskie zakląśnięcia i jest 

 kolo nich zewsząd rzadko ponakłówane, silniej wszakże w samych zagłębieniach niż 

 na wypuklejszych miejscach, na których nakłócia niemal zupełnie nikną. Wzdłuż po- 

 kryw przebiega cztery pary słabo uwydatnionych równo rozstawionych prążek, złożo- 

 nych z pomieszanych i trochę nieregularnie ustawionych nakłóć. 



