22 



Co się tyczy barwy, to głowa i przedkarcze są rdzawo-szare, a na przedkarczu 

 od strony jego podstawy rozpościerają się rozdzielone dość szeroko od siebie skośne 

 plamy brunatne. Pokrywy są jasno szaro-żółte (ochrowe) z takimiż podgięciami oraz 

 ośmioma parami zazwyczaj dość równomiernie rozstawionych niezbyt szerokich czar- 

 nych smug, które są w podobny sposób poprzerywane na bokach pokryw i różnoro- 

 dnie poskracane, jak u poprzedniego gatunku. Spód ciała ma ciemnobrunatny, a sam 

 brzuch czarny. Narządy dotykania, t. j. macki i wąsiki ochrowo-brunatnawe, nogi 

 jaśniejsze. 



Żyje w wodach wysokich gór pod kamieniami, leżącymi na dnie jezior i stru- 

 mieni. Równie jak poprzedni niełatwy do znalezienia i schwytania z wyjątkiem pod- 

 czas wylewów. Dr. Max Siła-Nowicki Tatry 1873. Włodz. Hr. Dziedu- 

 szycki Dolina Białej Wody 1881. Pan Henryk Lgocki Czarny Staw nad Mor- 

 skiem Okiem 1899. M. Rybiński Czarno-Hora Howerla 17 Lipca 1899. 



H. Sanmarki Sahib erg. Dł. c. 3 — 3,5 mm. Fig. 15. 



Ogólnym zarysem obwodu ciała od reszty gatunków wielce różny, jest bowiem 

 niemal okrągły, poza dwoma trzeciemi długości pokryw zwęża się stopniowo i zakoń- 

 cza dość szpiczasto. 



Po bokach przedkarcza mieszczą się dwa dobrze widoczne płaskie wgłębienia, 

 które ku środkowi zamieniają się w dwa jakby nakłóte dołki. Samo przedkarcze na 

 całej swej powierzchni jest drobniutko i dość gęsto ponakłówane. 



Poza połową szerokości pokryw, poczynając od ich nasady, przebiega wzdłuż 

 słabo ponakłówana prążka, a w pewnym odstępie od niej, mniej więcej w dwóch 

 trzecich szerokości pokryw, biegnie jeszcze mniej wyraźna druga. 



Barwa podkładowa wierzchu ciała jasno-szarawo-ochrowa, a nawet niemal ma- 

 ślana. 



Na samym środku przedkarcza rozpościera się duża czarna podlugowata różnie 

 ukształtowana plama. Wzdłuż pokryw ciągnie się 7 par czarnych wybitnych smug, 

 które nie dotykają ani do nasady ani też do zakończenia pokryw. Dwie pary skraj- 

 nych i zarazem najkrótszych smug, umieszczonych koło boków pokryw, są poprzery- 

 wane. Spód ciała czarno-brunatny, zaś nogi, macki i wąsiki ochrowo-szare. 



Barwa wszakże jest bardzo niejednakowa, a mianowicie: są okazy niemal zupeł- 

 nie czarne, inne znów po wierzchu jasno-ochrowo-żółte. U pierwszych także na gło- 

 wie i przedkarczu przeważa barwa czarna, posiadają one czarną nasadę głowy, czarne 

 otoczenie wewnętrzne oczów, przedkarcze posiada tylko wązki jasny rąbek, a na po- 

 krywach smugi zbiegają się ze sobą w jedną czarną plamę, poznaczoną wązkiemi 

 jasnemi podłużnemi smużkami i otoczoną bardzo wązkim białawym rąbkiem. U oka- 

 zów jasnych plamy ciemne na głowie i przedkarczu są albo nacięknięte lub też wcale 

 ich niema, zaś smugi czarne na pokrywach są wązkie i bardziej poskracane. 



Wyschnięte okazy ze starych zbiorów mają barwę podkładową niemal białą, 

 a ciemne plamy przez to o wiele wybitniejsze. 



Jest to owad żyjący przeważnie w wodach okolic podgórskich, w wysokich gó- 

 rach nigdy nie jest liczny, a nawet jest bardzo rzadki. W Ojcowie w Prądniku, szcze- 

 gólniej podczas przyboru lub wylewu, należy do najpospolitszych i jest bardzo liczny. 

 Łowiłem go 23 Czerwca 1902, 15 Czerwca 1909; 18, 22 i 30 Czerwca 1912. 



H. pictus Fabr. Dł. c. 2,3 mm. 



Jak powyżej nadmieniłem, na pozór podobny do Hygrotus decoralus, a niedość 

 wprawny zbieracz łatwo jednego za drugiego będzie uważał. 



