23 



Różnice polegają na tem, że H. pictus jest mniej pękaty i o wiele słabiej niż 

 H. decoratus uwypuklony. Największa szerokość ciała przypada u pierwszego przed 

 połową długości pokryw, gdy tymczasem Hygrotus decoratus najszerszym jest poza 

 połową swej długości. Nie jest tak wybitnie poznaczony jak ostatni, nakłóciami na 

 pokrywach, lecz ich niemal wcale nie posiada, przyczem są one niezmiernie miałkie 

 i drobniutkie. Jest równie połyskliwy, jak H. decoratus. Nadto barwy i ich rozło- 

 żenie na ciele całem też są odmienne. 



Pokrywy są tak samo czarno-czerwono-brunatne, ale zato podobnie ułożone na 

 nich plamy są jaśniejsze, więcej żółte. Zarysy ich są ostre, przeważnie od strony 

 środkowej pokryw, a jeżeli nie, it> zawsze widać ostry wyskok u obu plam i dążność 

 do połączenia się górnej z dolną. Podgięcia pokryw wprawdzie są żółte, ale nie tak 

 szeroko zabarwione, zaś piersi i brzuch są czarne, aur/, decoratus ciemno-czerwono- 

 rdzawe. 



Na całej przestrzeni naszego obszaru wszędzie pospolity. 

 H. granularis L. Dł. c. 2,2 mm. 



Do następnego gatunku H. bilineatus bardzo podobny, tylko całą postać ma 

 krótszą i zazwyczaj jest mniejszy. Jest również po wierzchu ciała bardzo drobno 

 ponakłówany. Całe ciało o barwie przeważnie czarnej. Nasada, albo trzy pierwsze 

 członki czarniawo-brunatnych czułków (wąsików) są żółto-brunatne, nogi całe ciemniej- 

 sze; dość szerokie brzegi czarnego przedkarcza ciemno-rdzawo-żółte. Na pokrywach 

 mieszczą się dwa dość szerokie jasno-rdzawo-żółte pasma: jedno z nich mniej więcej 

 w połowie szerokości pokryw, drugie zaś na brzegu. Pasma te najczęściej w środku 

 swej długości, na dość znacznym jej wymiarze, zwężają się i są przerwane i to często 

 w ten sposób, że na czarnych pokrywach widać tylko cztery przecinkowate plamy. 

 Często też zewnętrzne pasmo łączy się ze skrajnem przed zakończeniem pokryw. 

 Wewnętrzne pasma nie dochodzą do nasady pokryw, lecz są w pewnym odstępie od 

 takowej oddalone i rozpoczynają się rozszerzoną okrągłą plamą, której skraj skiero- 

 wany jest ku pasmu zewnętrznemu, a pasmo wewnętrzne jest od środka łukowate. 

 Podgięcia pokryw są rdzawo-żółte. 



Niezbyt pospolity. Wierzbno pod Warszawą, znalazłem trzy okazy w górnym, 

 obecnie zniszczonym stawie, 17 Sierpnia 1890. 



H. bilineatus Sturm. Dł. c. 2,5 mm. 



Jak wspomniałem powyżej, do poprzedniego nadzwyczaj podobny, ale cokolwiek 

 wydłużony. Boki pokryw na znacznej długości prawie równoległe. 



Barwa niemal taka sama i taksamo rozłożona, ale nogi są jaśniejsze. Dwie pary 

 pasem każdej pokrywy są też jaśniej żółte, a rysunek ich jest też odmienny. Obie 

 pary rozpoczynają się tuż u nasady pokryw i biegną mniej więcej równolegle i prosto, 

 żadnych rozszerzeń nie posiadają i kończą się zazwyczaj w dość znacznem oddaleniu 

 od zakończenia pokryw. Zdarzają się wszakże dość często okazy o pasmach poprze- 

 rywanych. 



Owad we wszystkich wodach pospolity. Wierzbno 17 Sierpnia 1890. Wilanów 

 11 Kwietnia 1892. 



H. oblongus Stephen. Dł. c. 4 — 4,5 mm. Fig. 16. 



Ogólny zarys dość wybitnie wypukły, wydłużony skutkiem r ównoległych boków 

 pokryw, które dopiero poza dwoma trzeciemi swej długości zwężają się dość śpiesznie 

 i kończą się wybitnie wązko. Linia zetknięcia przedkarcza z pokrywami nie zagłębia 

 się tak wyraźnie ponad niewidoczną tarczką, jak u wielu innych gatunków. Głowę 

 ma sporą, dość szeroką. Przedkarcze zaokrągla się wybitnie po bokach, zwężając się 



