24 



ku głowie, a obwodem swym odbija wyraźnie od obwodu pokryw. Jest ono dość 

 grubo ponakłówane na obwodzie swym na przestrzeni, zachodzącej dość głęboko ku 

 środkowi, na środku zaś swej powierzchni prawie gładkie. Pokrywy cokolwiek grubiej 

 i rzadziej ponakłówane. Barwa całego ciała i nóg jest brunatno-czarna. Pierwsze 

 cztery członki maćków (wąsików) żółto-ochrowe, dalsze czarne. Głowa u nasady ma 

 dwie spore podłużne rozstawione czerwone plamy, wszerz których barwa przebija przez 

 górną krawędź przedkarcza. Samo przedkarcze bywa zazwyczaj ciemniejsze od reszty ciała. 



Pokrywy, poczynając od ich nasady, mają na znacznej przestrzeni szerokie płowo- 

 czerwone wszerz idące pasmo, które u żywych i świeżo zabitych okazów słabo jest 

 wybitne, zaś u silnie wyschniętych owadów ze starych zbiorów pasmo to jaśnieje 

 i przez to uwydatnia się bardzo wyraźnie i oddziela się od ogółu barwy i pokryw na 

 całej swej szerokości. 



Rzadki, może nawet bardzo rzadki. 



Sporą ilość znalazł w Bugu w stronie Dr. Żel. Petersburskiej Zieleniec 8 Czerwca 

 1 909 p. Szymon Tenenbaum. 



H. lineatus D e g e e r. Dł. c. 3 mm. 



Ogólny zarys ciała jajowaty, od polowy długości pokryw silnie się zwężający 

 i szpiczasto zakończony. Spód ciała silniej i rzadziej, wierzch zaś oraz przedkarcze 

 od strony swej nasady rzadko i wyraźnie, zaś od strony głowy bardzo drobno pona- 

 kłówane, a sama środkowa powierzchnia zupełnie gładka. Pokrywy bardzo miałko 

 i gęsto usiane nakłóciami, a wśród nich znać dwie grubiej poznaczone wzdłuż bie- 

 gnące prążki, które, poczynając od połowy długości pokryw, albo się zupełnie gubią, 

 albo też na całej ich długości zaledwie są widoczne i nikną zupełnie ku zakończeniu. 



Barwa podkładowa całego ciała jasno-żółto-rdzawa, pokrywy ciemniejsze, a to 

 dlatego, że posiadają po cztery brunatne smugi wzdłuż pokryw, których barwa łączy 

 się mgławo z jaśniejszym rdzawym podkładem. Oprócz tego całe ciało pokryte jest 

 dość gęsto drobnymi krótkimi rudawo-płowymi włoskami. Samice są zupełnie mato- 

 we, samce cokolwiek połyskliwe. 



Owad we wszystkich wodach bardzo pospolity, przekłada zaszlamione i rzęsą 

 zarośnięte łachy nad czystą i bieżącą wodę. 



H. halensis Fabricius. Dł. c. 4 — 4,5 mm. Fig. 17. 



Do H. septentrionalis niby podobny, ale zawsze większy, przytem więcej okrą- 

 gławy i szerszy. Brzegi przedkarcza z brzegami nasady pokryw nie załamują się tak 

 wybitnie, jak u tamtego. Na przedkarczu od strony jego nasady oraz na całej po- 

 wierzchni pokryw widać bardzo miałkie nakłócia. Pokrywy oprócz tego poznaczone 

 są trzema parami wszerz równo rozstawionych prążek, złożonych z grubszych nieco na- 

 kłóć, niknących wśród drobniejszych. Prążki te biegną przez całą długość pokryw 

 ale są niezbyt wyraźne jeszcze dlatego, że cała powierzchnia pokryw, również jak 

 i całe ciało owada, porośnięta jest dość gęsto drobnymi krótkimi szaro-żółtymi wło- 

 skami. 



Barwa różnych części ciała jest bardzo różna i różnie upstrzona. Głowa i przed- 

 karcze są żółto-ochrowe. Takiej samej barwy są wąsiki i nogi. Koło oczów widoczną 

 jest dość szeroka czarna obwódka, reszta powierzchni głowy żółto-ochrowa. Na przed- 

 karczu duże dwie szerokim odstępem rozdzielone plamy trójkątne z przeciwkątnią 

 zwróconą ku bokom przedkarcza, a wierzchołkiem swym ku górnemu jego brzegowi. 

 Pokrywy są barwy jasno-szaro-żóltej z czarnym szwem i sześcioma parami wybitnych 

 czarnych smug, biegnącycli prawie równolegle wzdłuż pokryw. Z tych dwie zbrzeżne 

 są bardzo skrócone i poprzerywane, 4 zaś mieszczące się pomiędzy szwem i dwoma 



