25 



skrajnemi smugami, rozszerzają się po dwa lub trzy razy na swej długości i w tych 

 miejscach zlewają się ze sobą. Toż samo daje się spostrzegać i na szwie. Brzegi 

 pokryw i ich podgięcia są jasno-ochrowo-żółte. Spód ciała cały czarno-brunatny, a każdy 

 pierścień brzucha ma brzeg rdzawy, zakończenie ostatniego segmentu również jest 

 rdzawe. 



Owad czasem dość pospolity i w jednej miejscowości bardzo liczny, przebywa 

 chętniej w czystej zródliskowej i bieżącej wodzie niż w zarośniętych łachach i kału- 

 żach. 



Wierzbno 17 Sierpnia 1890. Ojców Prądnik 28 Czerwca 1902. Chylice koło 

 Piaseczna 2 Czerwca 1913. 



H. dorsalis Fabr. Dł. c. 5 — 5,5 mm. Fig. 18. 



Największy z pośród wszystkich gatunków. Zarys ogólny jajowaty, dość wązko 

 zakończony. Pokrywy w dwóch trzecich długości zwężają się łukowato i łagodnie. 

 Boki ich są niezbyt wyokrąglone, a u samców nawet prawie proste i na pewnej dłu- 

 gości od nasady niemal równoległe. Nogi długie, pokaźne, tęgie, szczególniej ich 

 łapki szerokie i silnie rozwinięte. W pewnym odstępie nad oczami widać silne wgnie- 

 cenie. Przedkarcze, zwężające się okrągło ku przodowi, szersze jest o wiele u swej 

 podstawy niż od strony głowy; ma ono boki do miejsca zaokrąglenia niemal równo- 

 ległe, co wybitniejszem jest u samców niż u samic. W pewnym odstępie od podsta- 

 wy przedkarcza widocznem jest silne wgniecenie wszerz, z załamaniem ku nasadzie. 

 Pokrywy na środku swej długości są o wiele szersze od przedkarcza. Powierzchnia 

 całego ciała obsypana jest drobnemi nakłóciami drobniejszemi i gęstszemi na pokry- 

 wach niż na przedkarczu. W pośrodku tych drobnych nakłóć biegnie wzdłuż pokryw 

 siedm par równo rozstawionych i słabo ponakłówanych prążek, które ku końcowi 

 gubią się w ogólnej ilości nakłóć. Pasemka zawarte między prążkami, są słabo 

 wypukłe. Ciało porośnięte krótkimi żółtawymi włoskami. 



Barwa spodu ciała, nóg, głowy i przedkarcza jest jasno lub trochę ciemniej 

 rdzawa. Pokrywy są czarne, brzeg ich ma na całej długości głębokie łukowato skie- 

 rowane ku środkowi żółto-rdzawe zatoki. Od strony nasady pokryw, w pewnym od 

 niej odstępie, mieści się spora okrągława plama rdzawo-żółta, której rozmiary nie są 

 określone, a bywa ona większa lub mniejsza. Czasem schodzą się te dwie plamy ze 

 sobą u szwu, czasem znów wcale ich niema. Zdarzają się okazy, które oprócz pomie- 

 nionych dwóch plam posiadają dwie drugie przed zakończeniem pokryw. Te zaś pla- 

 my są łukowato wypukłe ku dołowi, a ostrzejszymi końcami zachodzą ku górze. 

 Czasem cztery plamy zajmują znaczniejszą powierzchnię pokryw i wtedy jasno rdzawa 

 barwa bierze górę nad czarną. Owad niezbyt pospolity. Znalazł go najpierw śp. Jó- 

 zef Hornziel w sporej ilości okazów w Natolinie 20 Maja 1892. Sam znalazłem 

 w tej samej miejscowości dwadzieścia pięć okazów 18 Maja 1893, potem w Udach 

 w Liwcu 27 Czerwca 1910 oraz na Saskiej Kępie 27 Kwietnia 1912. Nadto dwa okazy 

 z czterema rdzawo-źółtemi plamami na pokrywach w Chylicach kolo Piaseczna w stru- 

 mieniu Jeziorce 2 i 7 Czerwca 1913. 



H. erythrocephalus L. Dł. c. 4 — 4,5 mm. 



Ogólny pokrój z pośród wszystkich gatunków może najforemniej jajowaty, mocno 

 wypukły, z najwybitniejszą wypukłością w pośrodku długości pokryw, potem ku tyłowi 

 t. j. ku końcowi wypukłość ta zsuwa się silniejszym spadkiem niż ku przedkarczu. 



Przedkarcze od nasady niemal do środka na całej swej szerokości dość silnie 

 i niegęsto ponakłówane, od strony głowy i bocznych brzegów o wiele drobniej; zaś 



Pam. Fizyogr. — T. XXII. — Krajowe owady wodne. 4 



