28 



środku pokryw widać tylko bardzo niewielką czarną plamę (varietas Murata). Jest to 

 forma górska. Całe ciało owada jest pokryte zawsze króciutkimi dość gęstymi pło- 

 wymi włoskami. 



Owad wszędzie bardzo pospolity. 



H. tristis Paykul. Dł. c. 3 mm. 



Drobny, owalny, dość wypukły. Przedkarcze ponakłówane miałko i gęsto, po- 

 krywy cokolwiek wyraźniej i gęściej jeszcze. Pokrywy posiadają zazwyczaj do połowy 

 swej długości cokolwiek wgłębiony, jakby wcięty szew. Oprócz tego, podgięcia po- 

 kryw poprzedzone są wyraźną ostrą krawędzią. Całe ciało porośnięte drobniutkimi 

 lśniącymi płowymi włoskami. 



Barwa głowy ciemno-czerwona, przedkarcze czarne, pokrywy ciemno oliwkowo- 

 brunatne z żółto-ochrowym naciekiem obwodu całego, jaśniejszym od boków pokryw, 

 których podgięcia są jeszcze jaśniej żółte. Nogi brunatno-żółte, spód ciała czarny. 



Wierzbno pod Warszawą 17 Sierpnia 1890. Ukraina: Biała Cerkiew, Księżowski 

 Futor 9 Maja 1896. 



H. notatus S t u r m. Dł 3,2 mm. 



Foremnie jajowaty, dość szeroki. Łapki u trzeciej pary nóg o wiele dłuższe od 

 piszczeli. Głowa szeroka, przedkarcze ku przodowi zaokrąglająco się zwężone. Po- 

 wierzchnia głowy bardzo rzadko i drobno ponakłówana, przedkarcza gęsto i miałko, 

 pokryw zaś najwyraźniej i najgęściej. Na pokrywach, poczynając od ich nasady, prze- 

 biega wyraźnie nakłóta prążka, widoczna na całej ich długości choć stopniowo sła- 

 biej. Drobniutkie białawe włoski, którymi owad jest porośnięty, są rzadkie i nie zmie- 

 niają ogólnego wyglądu całej ich barwy czarnej, która jest zawsze główną. 



Głowa ciemno-czerwona, przedkarcze ciemno-brunatne z rdzawo-przeświecającym 

 brzegiem. Czarne pokrywy naokoło obwiedzione ciemno-rdzawem pasmem. Obwódka 

 ta od strony nasady pokryw jest w środku u szwu przerwana, łączą się z nią dwie 

 spore okrągłe dość duże plamy jaśniejszej barwy. Spód ciała jest czarny, nogi czar- 

 no-brunatne z nasadami swych stawów jaśniejszemi i trochę silniej niż u poprzednich 

 gatunków przeświecającemi. Trzy pierwsze członki wąsików są żółto-ochrowe, dalsze 

 do końca czarne. Takie są okazy typowe, sporo jest jednak miejscowych odmian* 

 u których barwa rdzawo-czerwona i żółto-rdzawa zajmują tylko niewielką powierzchnię 

 albo ograniczone są do czterech ostro przecinkowatych ochrowo-żółtych plamek, z któ- 

 rych dwie mniejsze mieszczą się poza nasadą przedkarcza, zaś dwie drugie dłuższe 

 na połowie długości pokryw mniej więcej koło ich brzegu. Podgięcia pokryw bywają 

 albo rdzawe lub też, gdy czarna barwa przeważa, brunatne. Toż samo odnośnie bar- 

 wy stosuje się i do głowy. 



Samce i samice są połyskliwe. Typowe okazy opisałem według licznych owa- 

 dów, pochodzących z zagranicy, czarne zaś według przez siebie zebranych w kraju. 



Owad ten u nas musi być bardzo rzadki, gdyż w ciągu 45 lat znalazłem zale- 

 dwie dwa okazy około Warszawy. Sadurka pod Wolą 23 maja 1868, Fort Śliwicki za 

 Pragą 21 Czerwca 1894. 



H. umbrosus Gyllenhal. Dł. c. 2,5 — 3 mm. 



Owalny, trochę wydłużony, cokolwiek spłaszczony. Głowa duża, przedkarcze sil- 

 nie zaokrąglające się ku przodowi, zwężone i poznaczone wyraźnemi, rozproszonemi 

 nakłóciami, które u nasady są gęściejsze niż na całej powierzchni przedkarcza. Pokry- 

 wy drobno i bardzo gęsto ponakłówane. Całe ciało gęsto porośnięte płowo-żółtymi 

 włoskami, które najwybitniej znać na pokrywach. Głowa, nogi i trzy pierwsże członki 

 maćków są rdzawo-brunatnc. Przedkarcze w pośrodku swej górnej powierzchni jest 



