29 



ciemniejsze. Pokrywy bronzowo-żólte z o wiele jaśniejszymi głęboko naciekłymi żół- 

 to-ochrowymi bokami i jeszcze jaśniejszemi podgięciami. Spód ciała czarny, osiem 

 pozostałych członków maćków (wąsików) stopniowo ku końcowi są czarniejsze. 



Pospolity. Wierzbno 7 Września 1890 (w płatkach rzęsy), Wilanów 25 maja 1892. 

 Ukraina, Biała Cerkiew 7 Maja 1896. 



H. piceus Stephen. Dł. c. 4 mm. 



Jeden z większych. Trochę podługowato jajowaty, słabo wypukły, najszerszy 

 poza barkami. Przedkarcze w stosunku do pokryw krótkie, przypomina swym zary- 

 sem cokolwiek H. angiistatus, tylko że jest nie tak wydłużony. Przedkarcze ku przo- 

 dowi mało zwężone z wyraźną krawędzią na bokach i od górnego brzegu. Głowa po- 

 nakłówana bardzo miałko, przedkarcze od strony nasady silniej i rzadziej niż od stro- 

 ny głowy. Pokrywy skrzydłowe niezbyt gęsto poznaczone grubemi nakłóciami. Gładki 

 z zaledwie widocznem uwłosieniem. 



Barwa po wierzchu czerwono-smolisto-czarna, boki pokryw z naciekiem rdzawym, 

 podgięcia ich jeszcze jaśniej rdzawe. Samice są też połyskliwe. 



Żyje w zachodniej lub północnej stronie naszego obszaru. Wigry 1902 p. K. 

 Ku 1 w i e ć. 



H. elongatulus Strm. Dł. c. 3—3,5 mm. 



Podłużnie foremnie jajowaty, najszerszy na przestrzeni od 1 / 3 do 2 / 3 długości po- 

 kryw, których boków nie można nazwać równoległymi. Głowa ponakłówana nieznacz- 

 nie, przedkarcze grubiej i wybitniej, silniej od strony nasady niż od górnego brzegu. 

 Pokrywy drobniej i gęściej ponakłówane. Całe ciało porośnięte czarno-szarymi wło- 

 skami, rzadziej na przedkarczu, gęściej pod spodem, a najgęściej i najwybitniej na po- 

 krywach. 



Barwa przeważnie czarna. Głowa i przedkarcze najczęściej zupełnie czarne, zda- 

 rzają się jednak okazy z rdzawem czołem i jaśniejszą górną wargą oraz z takiej sa- 

 mej rdzawej barwy bocznemi krawędziami przedkarcza. Pokrywy najczęściej mocno 

 czarne z naciekiem rdzawo-żółtym na całej linii swych boków oraz podgięć. Zdarzają 

 się jednak okazy o pokrywach jasno brunatnych i o zupełnie ochrowym brzegu po- 

 kryw i takiejże barwy podgięciach. Spód ciała zawsze czarny, nogi rdzawo-brunatne, 

 pierwsze trzy członki wąsików żółto-rdzawe, reszta ciemno-brunatna. 



Znalazłem tego owada w Wierzbnie pod Warszawą 17 i 21 sierpnia 1890. 



H. melanocephalus Gyll. Dł. c. 3—3,5 mm. 



Ogólnym zarysem do poprzedniego zbliżony, ale ma węższą głowę, jest zupeł- 

 nie gładki i połyskliwy. Włoski na ciele jego zaledwie są widoczne. Głowa gładka 

 i silnie połyskliwa, posiada w pewnym odstępie od oczów dwa wyraźne dość głębo- 

 kie wgniecenia z zakończeniami, dąźącemi ku sobie ku dołowi. Przedkarcze silnie 

 łukowato zaokrąglone i o wiele węższe od góry niż od dołu, ponakłówane bardzo 

 drobno od strony głowy, grubiej zaś na całej szerokości swej nasady, Naklócia są też 

 wyraźniejsze na bokach przedkarcza, środkowa pozostała powierzchnia jest wolna od 

 od nakłóć i jest połyskliwa, jakby polewana. 



Głowa i przedkarcze czysto czarnej barwy, takiż sam spód ciała, pokrywy czar- 

 no-brunatne z rdzawym, głębokim naciekiem po bokach na całej swej długości i ja- 

 śniejszemi jeszcze podgięciami. Nogi czarno-brunatne, na zetknięciach pojedyńczych 

 swych części rdzawe. Pierwsze trzy członki wąsików rdzawe, dalsze aż do ostatniego 

 czarne. 



Znalazłem jeden okaz w Liwcu koło wsi Urle 17 Lipca 1910. 



