34 



Całe ciało, nogi i wąsiki są mniej więcej rdzawej barwy; gęba, międzypiersie 

 i brzuch o wiele ciemniejsze, czasem zupełnie czarne. Konsystencya ciała nieco szklista. 

 Wyłącznie w wysokich górach, ale wszędzie rzadki, gdyż naprzód trudny do znalezie- 

 nia ze względu na to, że go trzeba szukać pod kamieniami, leżącymi dość głęboko 

 na dnie jezior, stawów i strumieni górskich, a potem jest on nadzwyczaj czujny 

 i zwinny i trzeba się bardzo zwijać aby go módz pochwycić. 



Sp. Jan Wańkowicz złowił kilka okazów w Czarnym Stawie Gąsienicowym. 

 Sp. Wojciech Mączyński znalazł tamże jeden okaz koło Kościelca Wielkiego 

 11 Lipca 1902. Znalazł go też p. Stobiecki w tymże jeziorze. 



Uwaga: Na zakończenie opisu gatunków, do rodzaju Hydroporus należących, 

 dodam, że notowania różnych autorów oraz sprzedawców wykazują jeszcze kilka ga- 

 tunków, które prawdopodobnie na naszym obszarze geograficznym teżby znaleźć mo- 

 żna. Nie mając sam dowodu, aby je gdzie kto w kraju kiedykolwiek zbierał, nie 

 mogę cech tych gatunków opisywać, zwłaszcza, że są mi zupełnie nieznane; poprze- 

 stanę więc tylko na podaniu pierwszych nazw ich katalogowych. Są to: Hydroporus 

 flavipes O 1 i v i e r, H. fuscipennis S c h a u m i H, brevis S a h 1 b e r g. 



Rodzaj Noteras C 1 a i r v i 1 1 e. 



Ogólnym zarysem wielce różny od rodzaju Hydroporus. Na linii obwodu ciała 

 poza barkami, cokolwiek zwężonemi ku nasadzie przedkarcza, jest najszerszy, barki 

 przeto są słabo wybitne, nie mają bowiem żadnego wygórowania. Pokrywy poza 

 połową swej długości widocznie się zwężają u brzegu w liniach zupełnie prostych. 

 Jest po wierzchu o wiele wypuklejszy, a najznaczniejsza wypukłość przypada na po- 

 łowie długości ciała. Tarczka międzyskrzydłowa taksamo jest niewidoczna, jak u po- 

 przedniego rodzaju. Wąsiki są grube z szóstym członkiem najgrubszym i rozszerzo- 

 nym, a z ostatnim ostro zakończonym i najcieńszym. Wszystkie trzy pary nóg mają 

 łapki pięciostawowe, u samicy węższe niż u samca. Krawędź brzegu przedkarcza po- 

 siada dość szeroką, wciętą linię od strony głowy. 



N. clavicornis Degeer. Dł. c. 4,2 — 4,5 mm. Fig. 21. 



Do cech rodzajowych należy dodać, że jest gładki, silnie połyskliwy. Pokrywy 

 skrzydłowe opatrzone trzema rzędami bardzo grubych pomieszanych nakłóć, które, 

 począwszy od dwóch trzecich długości pokryw, są daleko gęściej rozsypane i więcej 

 pomieszane niż od góry. Wąsiki, począwszy od 5 do 10 członka włącznie, są naj- 

 grubsze i od dołu wydrążone. Barwa całego ciała żółto-rdzawo-brunatna. 



Owad we wszystkich wodach stojących bardzo pospolity. 



N. crassicomis Muller. Dł. c. 3,5—3,8 mm. 



Do poprzedniego niezmiernie podobny, ale zawsze znacznie mniejszy. Różni się 

 głównie ukształtowaniem wąsików, szósty bowiem ich członek jest krótki, na zewnątrz 

 płatkowało rozszerzony. Linijnie rozstawione nakłócia równie grube, jak u poprzed- 

 niego, są ściślej w rzędy ustawione t. j. nie tak pomieszane, nadto ku końcowi po- 

 kryw mniej liczne. 



Barwa taż sama, jak u poprzedniego. Równie pospolity jak tamten. 



Rodzaj Laccophilus L e a c h. 



Należą tu gatunki więcej zbliżone swym kształtem do gatunków Hydroporus, 

 wierzch ciała bowiem nie jest tak silnie zwypuklony, jak u poprzedniego rodzaju. 

 Największa szerokość ciała wypada w dość znacznej odległości poza barkami. Po- 



