35 



krywy zwężają się na obwodzie w liniach łukowatych. Przedkarcze na około bez 

 wystających krawędzi. Łapki u wszystkich trzech par nóg złożone z pięciu członków. 

 Tarczka (scutellum) niewidoczna. Wąsiki równe, nitkowate. 

 L. variegatus Germar. Dł. c. 3,5 mm. Fig. 23. 



Ogólny zarys ciała ma kształtniejszy niż dwa następne gatunki, również rysunek 

 oraz barwy posiada więcej urozmaicone. Powierzchnia całego ciała niemal zupełnie 

 wygładzona i lśniąca. Nakłócia i zwykłe prążki podłużne na pokrywach zaledwie 

 widoczne nawet przy użyciu dość silnej lupy. 



Barwa głowy i przedkarcza ochrowo-żółta, od strony swej nasady z dość głęboko 

 zachodzącem czarnem pasmem na* całej szerokości. Pokrywy skrzydłowe czarno-bron- 

 zowo-żółte, opatrzone dwoma dość zygzakowatemi poprzerywanemi pasmami ochrowo- 

 żółtej barwy. Pierwsze pasmo poczyna się od bark i oparte jest ostro, łukowato 

 u szwu, poza jedną czwartą długości pokryw, drugie też pozałamywane na sporym 

 odstępie od zakończenia pokryw. Oprócz tego zewnętrzny brzeg pokryw obwiedziony 

 jest szerokiem jasno żółtem pasmem, które przed samem zakończeniem rozszerza się 

 w dwie okrągławe jasno-żółtej barwy plamy, rozdzielone od siebie ciemnym szwem 

 pokryw. Na jednej trzeciej szerokości od zewnętrznego brzegu pokryw mieści się, 

 między dwoma powyżej opisanemi plamami, wzdłuż idąca dłuższa lub krótsza jasno- 

 żółta smuga. Podgięcia pokryw są takiej samej barwy, jak i mieszczące się na nich 

 plamy. Spód ciała cokolwiek ciemniejszy niż poprzednio opisane żółte plamy pokryw. 

 Ułożenie tych ostatnich bywa bardzo niejednostajne. Czasem zygzakowate pasma 

 żółte są poprzerywane, a niejednokrotnie na ciemnem tle pokryw widać tylko po cztery 

 równo rozstawione jasne plamy. Nogi są rdzawo-źółtej brudnawej barwy, ciemniejsze 

 od spodu ciała. 



Owad wogóle niezbyt pospolity. Śp. Józef Hornziel znalazł 85 okazów 

 w jednym ze stawów Służewca 24 Maja 1902. Ja zaś tegoż samego dnia znalazłem 

 ich 28. Oprócz tego natrafiłem rzeczonego owada pojedynczo następnego roku raz 

 na Saskiej Kępie, a po raz wtóry w Liwcu koło Urli 1903. 



L. obscurus Pan z er. Dł. c. 4 — 4,5 mm. 



Większy" znacznie od poprzedniego, trochę mniej wypukły, więcej połyskliwy; 

 powierzchnię ciała ma o wiele gładszą i cokolwiek przeświecającą, konsystencyi szkli- 

 stej. Barwa główna brudno-żółto-zielonawa. Na pokrywach u żywych okazów znać 

 szerokie jasno-żółte, niewyraźnie określone wszerz biegnące pasmo, a również podob- 

 nej barwy równo rozstawione plamy, łączące się z szerokim pasmem obwodu pokryw 



podgięciach jeszcze jaśniejszych. Wszystkie te pasma i plamy są niewyraźne i na- 

 cieknięte, a u bardzo starych wyschniętych okazów są zaledwie widoczne. Spód ciała 

 zazwyczaj tej samej barwy, co i podgięcia pokryw, t j. jaśniejszy od samych plam 

 zwierzchnich, niejednokrotnie z ogólnym silnie rdzawym odzieniem. Wąsiki tejże 

 samej barwy. Ruchy posiada bardzo żwawe, szczególniej podczas ciepłej pory i przy 

 schwytaniu skacze wysoko i wyślizguje się z pod palców zbieracza. 



Wszędzie bardzo pospolity, przekłada wody o dnie gliniastem oraz zarośnięte 



1 zamulone łachy i kałuże. 



L. hyalinus Degeer. Dł. c. 4,2 — 4,7 mm. 



Zazwyczaj większy od poprzedniego, od obydwóch zaś poprzednich gatunków 

 różni się w ukształtowaniu jeszcze i tern, że środek podstawy przedkarcza, ponad nie- 

 widoczną tarczką międzyskrzydłową, posiada mniej wgięty ku szwowi jak u tamtych. 

 Jest jeszcze więcej wygładzony i lśniący, o konsystencyi ciała więcej jeszcze szklistej, 

 przeświecającej. Niezależnie od tego na powierzchni pokryw uwydatniają się wyraźniej 



