11 



ogólną ciemniejszą b,arwą pokryw. Na dwóch trzecich długości pokryw mieszczą się 

 dwie plamy po bokach. Plamy te zachodzą dość głęboko wyskokiem swym ku środ- 

 kowi, to znów wydłużają się ku górnemu pasmu i na brzegach pokryw z nim się 

 zlewają, a w tych miejscach brzegi pokryw i ich podgięcia są tej samej żółto-poma- 

 rańczowej barwy, co i same plamy. Przed samem zakończeniem pokryw mieszczą 

 się niemal tuż koło samego skraju dwie okrągłe o wiele mniejsze plamki. Spód ciała 

 mniej więcej ciemno-brunatno-czerwony, sam brzuch często jest zupełnie czarny. Nogi 

 i wąsiki ciemno-czerwono-brunatne, ku końcowi cokolwiek jaśniejsze. 



Rysunek opisanych plam jest bardzo zmienny i niemal nigdy nie jednakowy. 

 Często górnego pasma wcale niefha, jest ono porozdzielane, a wtedy widać tylko 

 drobne żółto-pomarańczowe centki. Średnia para plam też bywa zaniknięta lub nie- 

 wyraźna, a najniższych plamek u zakończenia pokryw brak jest zupełny. Czasem też 

 cała powierzchnia pokryw ma jednostajną bronzowo-brunatną barwę o metalicznym 

 odbłysku. 



Bardzo pospolity, częściejszy w strumieniach, dużych jeziorach i stawach niż 

 w łachach i kałużach. 



A. affinis Paykul. Dł. c. 6—7 mm. 



Ogólny zarys kształtnie jajowaty. Wydaje się cokolwiek wydłużony z powodu, 

 że boki pokryw aż poza połowę ich długości są niemal prostolinijne, a więc równoległe. 

 Z wierzchu cokolwiek plaskawy, a szczególnie górna część pokryw przed połową 

 ich długości. Powierzchnia ciała od górnej strony poznaczona bardzo miałkiemi za- 

 ledwie widocznemi nakłóciami. Cały owad bardzo gładki, jakby polerowany. Na 

 przedkarczu widoczne są wyraźnie dość grube naklócia poza górnym brzegiem, od 

 strony zaś jego podstawy krótkie silnie wgłębione brózdki, które się poczynają w rów- 

 nem oddaleniu od środka podstawy i od brzegów bocznych. Brózdki te utworzone 

 są z kilku ściśle przy sobie ustawionych grubych nakłóć. Barwa całego ciała zupeł- 

 nie czarna, gęba czerwona. Na granicy przedkarcza od strony głowy wąziutki rąbek 

 czerwony. Nogi i wąsiki są ciemno-czerwone. 



Znalazłem .tego owada w liczbie 6-u okazów na Kujawach w Kalinowcu 10-go 

 kwietnia 1906. 



A. femoralis Paykul. Dł. c. 6—7 mm. 



Zarys ogólny: jajowaty, pękaty; największa szerokość obwodu przypada poza 

 połową długości pokryw, ale jest słabo wybitna, pokrywy zwężają się okrągławo ku 

 swemu zakończeniu. 



Przedkarcze bardzo niewyraźnie ponakłówane miałkimi punktami na całej swej 

 powierzchni i oprócz tego posiada, jak u wielu innych gatunków, linijną, grubo na- 

 kłótą prążkę, ciągnącą się wszerz poza górnym rąbkiem, zaś ponad dolnym rąbkiem 

 t. j. od strony pokryw, nakłóte jest pasemko, które na dość znacznej długości w po- 

 środku jest przerwane, a nakłócia jego są najgrubsze koło bocznych brzegów przedkar- 

 cza, zaś ku środkowi są coraz drobniejsze i nareszcie zupełnie się gubią (czy zawsze?). 



Pokrywy skrzydłowe na całej swej powierzchni poznaczone drobniutko siatkowa- 

 ło, a przez to pozornie szagrynowato, przytem bardzo drobno, lecz widocznie, nie- 

 zbyt gęsto ponakłówane. Dwie linijne prążki koło szwu złożone są z grubszych 

 i wyraźniejszych nakłóć niż ogół takowych na pokrywach. Trzy zwykłe wzdłuż po- 

 kryw ciągnące się prążki są cokolwiek grubsze od położonych koło szwu, gubią się 

 jednak tu i owdzie, nie mając nieprzerwanej ciągłości, i z tego powodu raz są wy- 

 raźniejsze, to znów niklejsze. 



Pam. Fizjogr. — T. XXII. — Krajowe owady wodne. 6 



