42 



Barwa całego ciała z wierzchu ciemno-bronzowo-zielonawa z matowym jedwabi- 

 stym mosiężnym połyskiem, boki przedkarcza z głęboko zachodzącym czerwonawym 

 naciekiem; takiż sam naciek rozpościera się o wiele głębiej na pokrywach, ale zaraz 

 od brzegów jest mniej wybitny niż na przedkarczu. Podgięcia nieznacznie ciemniejsze 

 niż sam skraj obwodu. Spód ciała cały brunatny, pierścienie brzucha z brzegami 

 dość szeroko rdzawymi, nogi całe ciemniej rdzawe. 



Owada tego znalazłem trzykrotnie na Kujawach, po raz pierwszy w Pocierzynie 

 30 Maja 1896, potem w Kalinowcu w 1908 i 1912, wczesną wiosną. Oprócz tego 

 parokrotnie pod Radzyminem w Czarnej Strudze 15 i 18 Maja 1909. 



A. chalconotas Pan z. Dł. c. 8 — 9 mm. 



Do poprzedniego na pozór podobny, różni się jednak od niego następującemi 

 cechami. Jest od poprzedniego zawsze większy, ogólny zarys ma nieco odmienny, 

 obwód bowiem zwęża się ku tyłowi mniej okrągło i cokolwiek węziej niż u poprzed- 

 niego. Nakłócia na powierzchni przedkarcza i pokryw są o wiele drobniejsze. Grub- 

 sze nakłócia przedkarcza są takież same, a na pokrywach brak jest drobniutkich, siat- 

 kowatych kreśleń. 



Odnośnie grubszych nakłóć, z których ułożone są trzy pary prążek i linijne 

 kreski koło szwu, to pierwsze są złożone z dość grubych lecz rzadko ustawionych 

 nakłóć, okazujących dążność do tworzenia wyskoków; co się tyczy drugich, to są one 

 albo widoczne lub też trudno je dostrzedz. Wszystkie te prążki ku zakończeniu po- 

 kryw stopniowo coraz bardziej się mieszają z grubszemi między niemi umieszczonemi 

 nakłóciami, które, począwszy od nasady pokryw, okazują dążność do tworzenia rzędów, 

 ale są bardzo rzadko wzdłuż porozstawiane i jest ich w rzędzie zaledwie 13 do 14, 

 potem stopniowo ku zakończeniu pokryw są pomieszane. 



Barwę ciała ma nieco podobną do poprzedniego gatunku, ale jest więcej poły- 

 skliwy, a odblask metaliczny więcej można odczuć niż dostrzedz. Spód ciała podobnie 

 zabarwiony, nogi zaś i wąsiki ciemniejsze niż u poprzedniego. Znalazłem go po raz 

 pierwszy w pięknych stawach Sadurki (dziś zupełnie zmarnowanych) dnia 4 Maja 

 1868, drugi okaz w Algierze nad morzem 10 Kwietnia 1887, po raz trzeci jeden okaz 

 na Kujawach w Pocierzynie 11 Czerwca 1897. 



A. neglectus Er ich son. Dł. c. 8—9,5 mm. 



Z pozoru podobny do llybius aenescens a to z powodu, że jest silnie wypukły 

 oraz że niema na pokrywach linijnie nakłótych prążek koło szwu; przyjrzawszy się 

 jednak ogólnemu jego zarysowi, snadnie dostrzeżemy różnice, przód bowiem ciała 

 ma w stosunku do kadłuba węższy niż u Ilybiusa. Nakłócia przy górnym i dolnym 

 brzegu przedkarcza w podobny sposób ułożone, jak u Agabus chalconotus, lecz dolne 

 są o wiele grubsze od górnych i zlewają się ze sobą tu i owdzie w ostre dołki. 

 Linijnie ułożonych nakłóć koło szwu, jak to już powyżej wspomniałem, nie znać 

 wcale. Trzy pary zwykłych pokrywowych podłużnie biegnących prążek są, ale się 

 gubią poza połową długości pokryw a przed zakończeniem tychże nie znać ich wcale. 

 Całe ciało, t. j. głowa, przedkarcze i pokrywy, z wierzchu poznaczone bardzo drobne- 

 mi gęsto ułożonemi zatartemi nakłóciami o skórkowatym charakterze. Nakłócia po- 

 kryw są najwybitniejsze. 



Barwa po wierzchu czarna z karmazynowo-bronzowym odcieniem o połysku 

 słabym, z jedwabistym ciemno-miedzianym metalicznym przebłyskiem. Spód ciała 

 czarny, nogi ciemno-brunatne ze złoto-czerwonymi włoskami pływnymi po obu krawę- 

 dziach bocznych łapek drugiej i trzeciej pary nóg. 



