44 



nakłóte brózdki, które od strony bocznych brzegów są dość głębokie, potem naraz 

 skrócone zamieniają się ku środkowi w krótkie bardzo, nakłóte wgłębienia, gubiące 

 się zupełnie ku zakończeniu. Nadto przedkarcze ma jeszcze dwie drugie krótsze wy- 

 raźniejsze brózdki, które są ustawione na połowie szerokości od środka dolnego brze- 

 gu przedkarcza. Opisane brózdki nie łączą się ze sobą nigdy. Na pokrywach na- 

 kłóć, równolegle biegnących, blizko szwu prawie nigdy niema, albo ostatecznie u nie- 

 których okazów znać tylko ślady tychże. Trzy pary zwykłych grubiej nakłótych prą- 

 żek na pokrywach ropoczynają się w znacznym odstępie od osadzenia tychże. Z po- 

 średnich jeszcze rzadziej rozstawionych i między rzeczonemi prążkami umieszczonych 

 nakłóć, jest po kilka między drugą i trzecią parą prążek, licząc od szwu. 

 Na dwóch trzecich długości pokryw poczynając, wszystkie nakłócia tracą linijny po- 

 rządek i stają się ku zakończeniu coraz bardziej pomięszane. 



Barwa: głowa i przedkarcze są czarne, gęba z górną wargą i przedkarcze od 

 górnego i bocznych brzegów posiadają szeroki ciemno-czerwony wyraźnie od reszty 

 ciemnej barwy odrzynający się naciek. Pokrywy skrzydłowe ochrowo-brunatne z głę- 

 boko zachodzącym, tak od strony nasady jako też i boków, jasno-ochrowo-żółtym na- 

 ciekiem, z podgięciami cokolwiek ciemniejszemi. Tuż koło szwu na całej jego dłu- 

 gości widać dwie wązkie żółte linijne smużki, których wyrazistość uwydatnia się co- 

 raz to silniej na tle ogólnej barwy ciemniejszej, poczynając od połowy długości po- 

 kryw. Spód ciała i uda czarne, piszczele brunatno-rdzawe, łapki i wąsiki jaśniejsze, 

 rdzawo-żółte. 



Owad u nas rzadki, częściej się zdarza w górach niż na równinach. Wilanów, 

 26 Maja 1892. 



A. fuscipennis. Paykul. Dł. c. 10 — 10,5 mm. 



Z ogólnego zarysu ciała na pozór do rodzaju Ilybius podobny, mocno wypukły 

 ale więcej skrócony, wypukłość pokryw ma więcej wybitną, gdyż, poczynając od 

 dwóch trzecich długości, opuszczają się one szybciej i niemal się spłaszczają. Naj- 

 większa szerokość ciała przypada na połowie długości pokryw. Na przedkarczu zwy- 

 kłe nakłóte wszerz ciągnące się prążki tak od górnego jak od dolnego brzegu są 

 niewyraźnie naznaczone. Tarczka międzyskrzydłowa cokolwiek wgłębiona, około jej 

 boków widać na pokrywach słabe wgniecenia. 



Drobne i grube nakłócia pokryw są zatarte, zato znać na powierzchni tychże 

 dążność do tworzenia się wzdłuż biegnących słabych Unijnych trochę zwypuklonych 

 wygórowań. 



Odnośnie barwy, to cały wierzch ciała jest brunatny. Gęba, brzegi boków przed- 

 karcza i pokryw, podgięcia tychże oraz wszystkie zetknięcia stawów są rdzawe z na- 

 ciekiem głęboko zachodzącym. Najjaśniej rdzawe są podgięcia pokryw. Spód ciała 

 o wiele ciemniejszy niżeli wierzch, gdyż jest on prawie czarny, brzegi pierścieni brzu- 

 cha są rdzawe, nogi od nich jaśniejsze, jeszcze jaśniejsze łapki a wąsiki jasno-rdza- 

 wo-żółte. 



Owad u nas bardzo rzadki. 



Wierzbno 20 Sierpnia 1890, Czarna Struga 1 Czerwca 1892. 



UWAGA. Do opisu rodzaju i gatunków Agabus należy dodać, że od podanych 

 powyżej form ciała i członków zdarza się bardzo często wiele zboczeń i że takowe 

 różni owadziarze za odrębne odmiany uważają, a nawet zaliczają je do odmiennych 

 gatunków. Niezależnie od tego nie wiem też, czy odmiany, a co ważniejsza rzecz 

 gatunki wrzekome, były już przez kogoś u nas znajdowane, więc też nie opisałem 



