45 



następujących: Agabus melanarius Au be, A. biguttulus Thomson, A. unguicula- 

 vis Thomson oraz Agabus Erichsoni Genminger. 



Podrodzaj Platambus Thomson. Poprzednio do rodzaju Agabus zaliczany, 

 obecnie od takowego oddzielony na tej zasadzie, że podgięcia pokryw (epipleurae) 

 zwężają się u niego znacznie dopiero przy zakończeniu pokryw i na całej swej dłu- 

 gości posiadają niemal tę samą szerokość, gdy tymczasem u rodzaju Agabus są na- 

 gle od połowy swej długości zwężone. 



Jedyny krajowy gatunek: 



Platambus maculatus L. Dł. c. 7 — 8 mm. Fig. 27. 



Z pozoru czasem bardzo ztfliżony do A. undulatus ale ma głowę szerszą, brze- 

 gi przedkarcza nie zwężają się u niego tak okrągło, jak u tamtego, przeto przedkar- 

 cze jest mniej ku górnemu brzegowi zwężone. 



Drobne nakłócia górnej powierzchni ciała są wybitniejsze u samic niż u sam- 

 ców, zwłaszcza na pokrywach, które u samic są bardzo gęsto i niezmiernie drobno 

 siatkowało pokreślone, samce natomiast posiadają pokrywy niemal gładkie a nakłócia 

 na nich zatarte, samce są przytem więcej połyskliwe. Dwie prążki na przedkarczu 

 wszerz złożone z grubych nakłóć. są widoczne tak u górnego jak u dolnego brzegu, 

 tylko że u ostatniego są o wiele drobniejsze i na znacznej przestrzeni są one roz- 

 dzielone, zaś od strony osadzenia głowy ciągną się nieprzerwanie pod całą jej szero- 

 kością. Trzy pary zwykłych linijnych prążek na pokrywach są czasem dobrze widocz- 

 ne ale złożone z bardzo rzadko ustawionych nakłóć i poprzerywane, czasem znów, 

 zwłaszcza u samic, zaledwie są widoczne. Duże równoległe prążki, blizko szwu bie- 

 gnące, są bardzo niewyraźne, a uwydatniają się w postaci poprzerywanych kresek do- 

 piero poza połową długości pokryw. 



Barwa podkładowa powierzchni ciała bardzo różna: gęba i granicząca z nią po- 

 wierzchnia czoła są rdzawe, reszta głowy jest czarna. Przedkarcze jasno-ochrowo- 

 żółte, opatrzone od strony podstawy na całej swej szerokości ciemno-brunatnem pa- 

 smem, które na całej swej szerokości jest bardzo wązkie u bocznych brzegów i zagłę- 

 bia się coraz szerzej łukowato ku środkowi przedkarcza. 



Barwa podkładowa pokryw raz jasno-rdzawo-żółta, to znów jaśniejsza, niemal 

 maślana; powierzchnia cała poznaczona podłużnemi brunatnemi plamami, które nigdy 

 nie są jednakowego rozmiaru i kształtu, a tym sposobem na pokrywach raz przeważa 

 brunatna, to znów jasno-żółtawa barwa. Najczęściej, gdy brunatna barwa przeważa, 

 wtedy mniejsze plamy są jasno-ochrowo-żółte lub cokolwiek rdzawe i ułożenie plam 

 jest następujące: od strony szwu poza nasadą pokryw ustawione są dwie plamy o nie- 

 określonych granicach, od barków wzdłuż brzegów pokryw ciągną się dwa dość sze- 

 rokie pasma, sięgające aż do końca pierwszych dwóch plam i posiadające nieozna- 

 czone poprzerywane granice o połamanych wyskokach, skierowanych ku środkowi. 

 U zakończenia pokryw ustawione są znów dwie plamy bardzo różnego rozmiaru i też 

 z ostro zarysowanymi wyskokami. Skoro barwa jasno-źółta na pokrywach przeważa, 

 wtedy widać wązkie wzdłuż idące plamy, których barwa jest brunatna. W obydwóch 

 razach barwa ta posiada zielony metaliczny odcień. 



Spód ciała ciemno-rdzawy z granicami jaśniejszemu Nogi całe i wąsiki są cie- 

 mno-rdzawe. 



Owad ten jest równie pospolity i bardzo liczny w górach jako też na równi- 

 nach, przekłada wodę czystą bieżącą. 



