52 



cia skrajna ich para jest zaledwie widoczna, a wszystkie zanikają poza połową długo- 

 ści pokryw. 



Jest o wiele jaśniej ubarwiony niż sześć poprzednich gatunków, które w podo- 

 bny sposób mają ubarwione i upstrzone ciało. Barwa ogólna oraz barwa podkładowa 

 pokryw są jasno-szarawo-ochrowe, tejże samej barwy jest głowa, przedkarcze całe, cały 

 spód ciała, wąsiki i nogi. Przedkarcze nie posiada ani czarnego rąbka u swej pod- 

 stawy, ani tern mniej skróconej szerokiej ku środkowi wysuniętej czarnej smużki. Po- 

 krywy na podkładowej swej barwie jasno-szaro-ochrowej posypane są gęsto czarno- 

 brunatnemi kropkami, z pomiędzy których przebija jednak silnie barwa podkładowa, 

 co najbardziej jest wybitnem u zakończenia pokryw, gdzie czarno-brunatne kropki są 

 o wiele rzadziej rozsypane. Tarczka międzyskrzydłowa jest ciemno-szaro ochrowa, 

 otoczona dość szerokim jasnym szarawo-ochrowym paseczkiem, który się przedłuża ku 

 szwowi i po obu stronach tegoż na całej jego długości jest jeszcze szerszy niż koło 

 tarczki. Nadto na pokrywach widać jeszcze wyraźniej trzy pary jasno-ochrowych pa- 

 seczków nitkowatych, które są w podobny sposób ułożone jak u R. notaticollis, z tą 

 tylko różnicą, że końce dwóch pierwszych par, licząc od szwu, są więcej ku sobie 

 zbliżone, trzecia zaś skrajna para tychże paseczków jest zaledwie widoczna. Boczna 

 również jasno-ochrowa obwódka pokryw jest najszersza. Wszystkie te znamiona stają 

 się widoczniejsze i wyraźniejsze w miarę schnięcia martwego owada, a wtedy znać też 

 więcej szklistą jego konsystencyę i trzy pary w szeregi ułożonych ciemnych naciekłych 

 plam, przebijających z wewnątrznej warstwy pokryw. Plamy te występują wybitniej, 

 sama zaś jasno-szaro-ochrowa podkładowa barwa ciała żółknie silnie albo staje się 

 słabo rdzawą. 



Owad u nas bardzo rzadki. Pierwszy złowił go ś. p. Wojciech Mączyński 

 w łasze deszczowej na Saskiej Kępie 10 października 1892. Sam łowiłem ten gatunek 

 trzy razy: Saska Kępa 2 Lipca 1900, Wilanów 13 Lipca 1906, Łąki Skaryszewskie 20 

 Kwietnia 1909. Moje okazy są znacznie mniejsze. 



Rodzaj Colymbetes C 1 a i r v i 1 1 e. 



Ogólny zarys ciała podługowaty. Oczy od wewnętrznej strony otoczone nierów- 

 nym trochę chropowatym rąbkiem. Przedkarcze rąbka nie posiada, oprócz tego wido- 

 czne są płaskie wgłębienia oraz poza górnym brzegiem wszerz wyraźnie wgnieciona 

 brózdka. Na całej szerokości pokryw przebiegają wszerz gęsto ułożone falowate rysy, 

 które szczególniej u samic są bardzo wyraźne i wytwarzają pomiędzy sobą wąziutkie 

 nitkowate wystające wygórowania. Znać też jest na pokrywach trzy pary linijnie uło- 

 żonych zwykłych nakłóć, wyraźnie przebijających wśród opisanych falowatych kres. 

 Przedstawiają się one jako Unijne wąziutkie pogięte trochę i pomarszczone dość ostro 

 zaznaczone nieprzerwane zmarszczki, biegnące wzdłuż pokryw od ich nasady aż do 

 samego zakończenia tychże. Pokrywy otoczone są na swych brzegach bocznych 

 ostrym rąbkiem. 



C. Paykuli Erich son. Dł. c. 19 mm. 



Falowate rysy wszerz pokryw u samców szczególniej są bardzo drobne i mocno 

 ścieśnione. 



Barwa ogólna jest ciemno-szaro-brunatnawoochrowa. Gęba czarna. Przedkarcze 

 na całej szerokości swej czarne z dość szerokim naciekiem o wiele jaśniejszym, ochro- 

 wym, trochę rdzawym od strony głowy i pokryw. Środkiem powierzchni tarczy przed- 

 karcza ciągnie się wszerz wyraźna czarna plama, mocno skrócona od strony boków 

 tegoż. Głowa, podgięcia pokryw i cały spód ciała są czarne, nogi całe czarno-brunatne. 



