53 



Owad u nas bardzo rzadki. Jeden okaz samca znalazł ś. p. W. Mączyński 

 na Saskiej Kępie 10 Października 1892. W zbiorze pozostałym po ś. p. J. Wańko- 

 wiczu jest kilka okazów, znalezionych koło Wigier i w Połądze. 



C. striatus L. Dł. c. 17 — 18 mm. Fig. 31. 



Samice zazwyczaj są większe niż samce. Przód głowy u obu płci ponad ocza- 

 mi wypukło wydłużony, co o wiele silniej uwydatnione jest u samic niż u samców. 

 U samic wydłużenie głowy jest prostokątne z wyraźnymi na przodzic tępymi kantami. 

 Powierzchnia całego ciała posiada na przedkarczu wyraźne siatkowanie, a na pokry- 

 wach bardzo ostre wszerz ciągnące się kresy, daleko silniejsze u samic niż u samców. 

 Na przedkarczu u samic widocznefn jest bardzo wyraźne drobne siatkowanie. Samice 

 do tego stopnia wybitnością cech od samców się różnią, że możnaby je uważać za 

 odrębny gatunek U obu płci na pokrywach trzy pary zwykłych wzdłuż biegnących 

 nakłótych prążek zamienione są w zmarszczkowate ostro wcięte, pogięte, wąziutkie 

 brózdki, które przebiegają przez całą długość pokryw i są u samic mniej wyraźne 

 z tego powodu, że są przeplecione falowatemi silnie wciętemi kreskami i zawartemi 

 między temi kreskami nitkowatemi poprzecznemi wygórowaniami. Nasada głowy jest 

 czarna, przód jej t. j. gęba, warga górna i dwie okrągłe plamy poza czołem są żółto- 

 rdzawe. Przedkarcze ochrowo-żółte z czarną podłużną, falowatą wszerz ciągnącą się 

 plamą, z obu stron skróconą. Pokrywy szaro-brunatno-ochrowe z jasno-ochrowyrn 

 brzegiem i takiemiż jaśniejszemi podgięciami (epipleurae); widocznym jest też jaśniej- 

 szy nitkowaty paseczek na szerokości nasady pokryw i taki sam paseczek po obu 

 stronach szwu. Wymiary tego paseczka bywają bardzo różne. Raz jest wybitny na 

 całej długości szwu, to znów mniej lub więcej skrócony, wreszcie węziej lub nieco 

 szerzej zarysowany. Tarczka międzyskrzydłowa rdzawo-brunatna z jaśniejszym koń- 

 cem. Spód ciała cały czarny z pierścieniami brzucha o brzegach ochrowo-rdzawych, 

 nogi całe i wąsiki tej samej cokolwiek żółciejszej barwy. Samice są wogóle jaśniej- 

 sze i posiadają w ubarwieniu więcej odcieni rdzawych, samce znów są ciemniejsze 

 z odcieniami więcej ciemno-szarymi. 



Dość rzadki, samce są częściejsze niż samice, widocznie ostatnie głębiej się 

 w wodzie kryją. Znajdowałem ten gatunek kilkakrotnie: Sadurka pod Wolą 23 Maja 

 1868 i 2 Października 1890, Saska Kępa 14 Kwietnia 1892, Urle podczas wylewu Liw- 

 ca od 18 do 23 Sierpnia 1910. Sześć okazów, między nimi dwie samice. 



C. fuscus L. Dł. c. 17 — 18 mm. 



Zazwyczaj cokolwiek mniejszy od dwóch poprzednich, mniej wydłużony i może 

 mniej wypukły. Siatkowanie przedkarcza zaledwie jest widoczne i uwydatnia się za- 

 zwyczaj w postaci drobnych nierównego natężenia kreskowatych nakłóć. Trzy pary 

 zwykłych wzdłuż pokryw biegnących prążek są wyraźniejsze niż u dwóch poprzednich 

 gatunków. Jakkolwiek falowato zarysowane kresy, ciągnące się wszerz pokryw, są 

 słabo uwydatnione i u obu płci niemal o równem natężeniu, to jednakże u samic są 

 one nieco wyraźniejsze. Samice z pozoru są mocno zbliżone do samców C. Paykali. 

 Samce od samic różnią się u omawianego gatunku tylko tern głównie, że trzy członki 

 pierwsze łapek pierwszej pary nóg mają silnie rozszerzone, tak jak u poprzednich 

 dwóch gatunków. 



Ubarwienie niemal takie same, jak u samców poprzedniego gatunku, z tą różni- 

 cą, że ciemna czarna plama na przedkarczu jest mgława oraz że nasada przedkarcza 

 ma na całej swej szerokości ciemny brzeg, łączący się z naciekiem plamy. Sam skraj 

 pokryw od strony ich nasady jest ochrowy. Głowa i spód ciała czarne; gęba, wązki 

 brzeg pierścieni brzucha, nogi i wąsiki ochrowo-brunatne. 



Owad u nas pospolity. 



