55 



pek samców widoczne są nieraz w nieregularne rzędy ułożone drobne miseczkowate 

 okrągłe ssawki, których u pierwszej pary nóg bywa 15 lub 16, u drugiej zaś od 20 

 do 22. 



Samice mają łapki o wiele węższe i krótsze niż samce. Wąsiki dość długie, nit- 

 kowate. Wierzch ciała jest niezmiernie miałko szagrynowany, skórkowaty, a obok tego 

 gładki ze słabym połyskiem. Na przedkarczu wszerz od góry na znacznej powierzch- 

 ni widoczne są bardzo ostro zaznaczone zmarszczki, nie posiadające zawsze jednako- 

 wego natężenia. Przez całą długość pokryw przebiegają trzy pary zwykłych nakłó- 

 tych prążek, z tych pierwsza i druga para od strony szwu złożone są z grubych tro- 

 chę zatartych nakłóć, trzecia zaś prara od strony bocznego brzegu posiada nakłócia 

 jeszcze mniej wyraźne i o wiele rzadziej rozstawione. 



H. seminiger Degeer. Dł. c. 15 mm. Fig. 32. 



Do opisanych cech rodzajowych należy dodać opis barwy. Główna przeważają- 

 ca barwa ogółu ciała jest czarna z odcieniem trochę brunatnym, gęba i warga górna 

 są żółto-ochrowo-rdzawe. Oprócz tego na przodzie głowy zaraz za wargą górną umie- 

 szczone są trzy równo rozstawione okrągławe plamy, których barwa ściśle się łączy 

 z poprzednią. Wierzch czoła opatrzony dwoma wszerz rozstawionemi żółto-ochrowe- 

 mi plamkami. Przedkarcze od strony górnego i bocznych brzegów obwiedzione bar- 

 dzo szerokiem żółto-rdzawem pasmem, które zlewa się w jedno obwiedzenie z bocz- 

 nymi brzegami pokryw, trochę jaskrawszej i zarazem jaśniejszej barwy; podgięcia po- 

 kryw są również żółte. Wzdłuż samych pasemek, umieszczonych na brzegu po- 

 kryw, przebiega skośnie, począwszy od bark, czarna smużka o kropkowatych grani- 

 cach. Jest ona od góry bardzo wązka, potem ku tyłowi stopniowo rozszerzona, po- 

 nad nią mieści się druga wąziutka smużka, ułożona z drobnych także czarnych nie- 

 równo rozstawionych kropek. Wewnętrzny brzeg obwódek źólto-ochrowych jest trochę 

 plamiasty i poszarpany. Pierwsza i druga para nóg jest rdzawo-brunatna. trzecia zaś, 

 tak jak i reszta spodu ciała oraz wąsiki, czarno-brunatnej barwy. 



Owad u nas dość pospolity. Sadurka 5 Maja 1865, 23 Maja 1868. Urle, wylew 

 Liwca 11 Sierpnia 1910. 



H. stagnalis F. Dł. c. 14 mm. 



Pod względem ogólnego zarysu ciała do poprzedniego bardzo zbliżony, różni 

 się jednak niezmiernie barwą i jej rysunkiem czyli jej rozłożeniem na górnej stronie 

 ciała. Żółto-ochrowo-rdzawa barwa głowy zajmuje gębę i zachodzi głęboko na czoło, 

 również na przedkarczu zajmuje ona przeważną część jego powierzchni, tak że tylko 

 w pośrodku tarczy tegoż widoczną jest spora podłużna czarna plama, która opiera się 

 o nasadę przedkarcza, a od samego dolnego kantu w dość znacznym od niego od- 

 stępie zamienia się w wązką czarną kreskę, sięgającą z obu stron do bocznych krań- 

 ców przedkarcza. Pokrywy tuż za przedkarczem wraz z tarczką są czarne, pozatem 

 ciągnie się wszerz poszarpane dość szerokie pasemko, które jest utworzone z pięciu 

 par linijnych żółto-ochrowo-rdzawych wązkich pasemek, ustawionych na czarnem tle 

 pokryw i biegnących przez całą niemal długość tychże. Nadto pokrywy obwiedzione 

 są z boków żółto-ochrowym jasno-rdzawym bardzo szerokim pasmem. Z pięciu par 

 jasnych pasemek pierwsza para od strony szwu jest najszersza, następna para jest 



wiele węższa i biegnie zupełnie równolegle z poprzednią. Trzeaa para jest znów 

 szersza i cokolwiek na zewnątrz wygięta; mniej więcej w jednej trzeciej swej długo- 

 ści dąży ona trochę skośnie ku nasadzie pokryw. Czwarta para jest znów wązka 



1 więcej wygięta, piąta, takaż sama, dąży skośnie ku bokom i tam łączy się z ich sze- 

 rokiem żółtem obwiedzeniem. Oprócz tego pierwsza środkowa para zwykle łączy się 



