57 



zupełnie gładka i połyskliwa, czasem tylko u samic ku zakończeniu pokryw cokolwiek 

 szagrynowana. 



Barwa ciała wszystkich gatunków mniej więcej jednakowa i dlatego podczas 

 określania na takową nie należy zbyt zwracać uwagi, a tylko na ogólny zarys (habi- 

 tus) oraz na spód łapek dwóch pierwszych par nóg. Na pokrywach na całej ich dłu- 

 gości przebiegają trzy pary szeroko rozstawionych, w szeregi ułożonych, niezbyt sku- 

 pionych i ścisłych, okrągłych, sporych, jakby wgniecionych i płytkich nakłóć, które są 

 najrzadsze na trzeciej parze prążek t. j. od skrajnego brzegu pokryw. Głowa i przed- 

 karcze mają podkład zabarwienia ochrowo-żółty, również tejże barwy jest dość szero- 

 kie obwiedzenie bocznego skraju pokryw, na którym widać sporo nieregularnie usta- 

 wionych, ciemno-brunatnych kropek. Na ciemno-brunatnem tle pokryw widać na całej 

 ich powierzchni drobniutkie gęsto rozsypane ochrowo-żołte kropki. Wzdłuż szwu prze- 

 biega z obu stron tej samej barwy wązka, prostolinijna, trochę poszarpana smużka. 

 Żółto-ochrowej barwy głowa posiada wszerz czarne pasmo, z dwoma silnie wystający- 

 mi obciętymi wyskokami, zaś od strony oczów ponad temże czarnem pasemkiem wi- 

 dać łukowatą, skrzydlatą smużkę, której końce zwrócone są ku górze. 



Na przedkarczu tejże samej barwy, co i głowa, przebiegają od strony dolnego 

 i górnego brzegu wszerz dwa czarne pasma, których rozmiary u każdego gatunku są 

 cokolwiek odmiennie zarysowane. Spód ciała i nogi posiadają barwę jasno-ochrowo- 

 żółtą, piszczele i łapki cokolwiek ciemniejsze z rdzawym odcieniem, wąsiki również 

 i stopniowo ku końcowi ciemniejsze. 



G. bilineatus Degeer. Di. c. 14,5 mm. 



Łapki przedniej pary nóg samców posiadają zazwyczaj trzydzieści gęsto ustawio- 

 nych ssawek. Pięć ssawek od strony nasady w piszczelach jest większych, a najwię- 

 ksza mieści się przed kańciastym brzegiem łapki. Obwiedzenie krańca bocznego po- 

 kryw jest bardzo ostre. 



Czarne pasmo górne na przedkarczu jest niezbyt szerokie, z obu stron skrócone 

 i kończy się skośnymi, krótkimi, o wiele węższymi wyskokami, skierowanymi ku doło- 

 wi; dolne zaś pasmo najszersze jest na sporej przestrzeni w pośrodku, a potem opu- 

 szcza się kańciasto i zwęża się ku skrajowi przedkarcza, z którem brzegiem bocznym 

 się styka. Oba rzeczone pasma dotykają ściśle do obu brzegów, tak do górnego jak 

 i do dolnego, na całej ich szerokości. 



Owad u nas niezbyt pospolity. Saska Kępa 4 Maja 1893, Kalinowiec 10 Kwie- 

 tnia, Wilanów 22 Lipca 1906. 



G. zonatus H o p p e. Dł. c. 14—15 mm. 



O wiele mniej rozszerzony ku tyłowi aniżeli poprzedni gatunek. Łapki pierw- 

 szej pary nóg samców posiadają dwadzieścia ssawek, z tych dwie większe umieszczo- 

 ne "są "u nasady, przyczem większa z nich koło kańciastego brzegu. 



Głowa oprócz dwóch czarnych pasemek ma jeszcze jedno o wiele węższe i mniej- 

 sze od zwykłych dwóch poprzednich, a umieszczone zaraz za wargą górną (zdarza się 

 to jednakże i u innych gatunków). Zwykłe pasma czarne głowy są wybitniejsze niż 

 u innych gatunków. Na przedkarczu górne i dolne pasmo nie dotykają ani do gór- 

 nego ani do dolnego brzegu tegoż, tylko są w pewnym dobrze widocznym odstępie 

 od tychże brzegów oddalone. Oprócz tego dolne pasmo jest skrócone i nie dotyka 

 do bocznych brzegów przedkarcza. 



Dość rzadki Fort Śliwicki za Pragą podczas wylewu Wisły 20 Czerwca 1894. 



Pam. Fizyogr. — T. XXII. — Krajowe owady wodne. 8 



