59 



ką, cokolwiek ku przodowi rozszerzoną. Brzuch, złożony z ośmiu pierścieni, w po- 

 środku długości jest rozszerzony i zakończony stożkowatym segmentem. 

 A sulcatus L. Dł. c. 16 — 18 mm. Fig. 34 a, b. 



Do podanych rodzajowych cech należy dodać, że u samic trzy żeberkowate wy- 

 niosłości są dość równo rozstawione. Pierwsza biegnie równolegle do szerokiej pła- 

 skiej wyniosłości koło szwu. Druga para kieruje się łukowato ku nasadzie pokryw, 

 a wraz z pierwszą parą takowej nie dotyka lecz jest końcami swymi na pewnej prze- 

 strzeni od niej oddalona. Czwarta para od trzeciej oddzielona jest odstępem najwęż- 

 szym, a od dołu jeszcze bardziej się zwęża i ku obu końcom się skraca. Toż samo, 

 co nadmieniłem, stosuje się do^płaskich uwłosionych rynienek. 



Głowa jest żółto-ochrowata z nasadą czarną i posiada od strony oczów dwa dłu- 

 gie okrągławe czarne wyskoki, skierowane ku środkowi. Ponad wystającem pasmem 

 nasady umieszczona jest skrzydlata czarna plama, wierzchołkiem tegoż pasma dotyka- 

 jąca, ponad nią za wargą górną mieści się druga czarna plama niemal trójkątna 

 o węższych o wiele zarysach od poprzedniej. Końce tej plamy są bardzo wydłużone, 

 a wierzchołkiem swym opiera się ona o wgłębiony zarys poprzedniej, ku bokom zaś 

 wydłużone końce otaczają zwężającą się kreską odstęp między górną wargą i czołem. 

 Plamy rzeczone bywają silniej lub słabiej rozszerzone a raczej zarysowane, czasem są 

 większe, to znów mniejsze albo nareszcie gubią się zupełnie, zawsze jednak dwie dol- 

 ne są widoczne. Przedkarcze, tak samo jak głowa, jest ochrowo-żółtej barwy często 

 o tonie ciemniejszym. Na tern tle umieszczone są dwa czarne wszerz biegnące pasma 

 w dość znacznym odstępie od górnego i dolnego brzegu przedkarcza; rysunek tych 

 plam od wewnętrznego ich zarysu jest połamany. Oba opisane czarne pasma od stro- 

 ny boków przedkarcza są bardzo skrócone a końce ich łączą się wązkiem czarnem 

 pasemkiem tak, że w pośrodku wszerz między obu pasmami widoczną jest zawsze 

 żółto-ochrowa podłużna duża ostro odrzynająca się powierzchnia (plama) o żółto-ochro- 

 wej barwie. Podkład pokryw jest żółto-ochrowy, na ich brzegu, który jest o wiele 

 jaśniejszy niż ogólny szarawo-brunatny naciek, widoczne są czarne kropki dość rzadko 

 ustawione, cała zaś podkładowa barwa pokryw posypana jest bardzo gęsto drobniut- 

 kimi czarnymi punkcikami, a przez to ogół wydaje się szaro-brunatno-ochrowy. Na 

 spodzie ciała przeważa barwa czarna. Pierścienie brzucha od strony nasady są sze- 

 rokie, czarne lub czarno-brunatne, z trochę węższym rdzawo-ochrowym brzegiem. Nogi 

 żółto-ochrowej barwy z piszczelami i łapkami o wiele ciemniejszemi, brunatnemi; wą- 

 siki ochrowe z końcami stopniowo ciemniejszemi. 



Owad u nas wszędzie pospolity. 



A. canaliculatus Nicols. Dł. c. 15 — 16 mm. 



Mniejszy od poprzedniego. Samce obu gatunków różnią się bardzo słabo mię- 

 dzy sobą, a różnicę stanowi niemal tylko barwa spodu ciała, która u omawianego ga- 

 tunku jest przeważnie o wiele jaśniejsza, zwłaszcza brzuch jest nieraz bardzo jasny, 

 niemal maślanej barwy. U samic różnice są znaczniejsze, gdyż oprócz tejże samej 

 różnicy barwy spodu ciała, jak u samców obu gatunków, przybywa jeszcze i różnica 

 w ułożeniu żeberek względnie i w ich oddaleniu od siebie, mianowicie odstęp między 

 drugą i trzecią parą poza połową ich długości zwęża się bardzo skutkiem znacznego 

 wgięcia trzeciej pary ku wnętrzu pokryw. 



Cokolwiek rzadszy od poprzedniego gatunku. 



Podgrupa Dytiscus L i n. 

 Należą tu owady, posiadające najwybitniejsze cechy grupy Dytiscini, zwłaszcza 

 że są wpośród niej największe. Tak jak u wszystkich do niej należących gatunków 



