61 



czwartego członka na znacznej przestrzeni gęsto ustawionemi drobniutkiemi ssawkami, 

 potym zaś idzie odstęp pokryty bardzo gęstymi, drobniutkimi włoskami a poza tymi 

 od strony osadzenia łapek w piszczelach umieszczone są dwie znacznie większe okrą- 

 głe miseczkowate ssawki. Oprócz opisanej różnicy, na pokrywach u samic przebiega 

 od nasady aż przed tychże zakończenie 10 par ostro wgłębionych brózdek, które są 

 ułożone w następujący sposób: zaraz poza trochę wyniesionem rozszerzonem płaskim 

 i gładkim pasmem, po obu stronach szwu biegnącym, mieści się po cztery pary mniej 

 więcej równo rozstawionych brózdek, potem biegnie na całej niemal długości pokryw 

 dość szerokie pasemko, poza którem mieści się znów trzy pary szerszych od poprzed- 

 nich i szerzej rozstawionych ostro ^wgłębionych rynienek, rozdzielonych trzema wałko- 

 watemi żeberkami. Nakoniec biegną najszersze trzy pary brózdek, a między niemi 

 drugie żeberko jest silnie skrócone tak, że pierwsza para brózdek zlewa się z drugą 

 niemal tuż poza połową długości pokryw, a drugie i trzecie żeberko są skrócone i nie 

 dobiegają do zakończenia ogółu żeberek i brózdek. Te trzy pary skrajne żeberek 

 mają grzbiety najostrzej wystające. 



Samce mają pokrywy mniej więcej gładkie i dość połyskliwe, widoczne są tylko 

 na powierzchni ich pokryw trzy pary równo wszerz rozstawionych drobnych nakłóć, 

 linijnie ułożonych i przez całą niemal długość pokryw biegnących szeregami pojedyń- 

 czymi, które ku zakończeniu pokryw są nieco pomieszane. 



Większość powierzchni górnej ciała jest czarno-oliwkowo-zielona i u świeżych 

 niezbyt starych wiekiem okazów opalizująca, u dawno zaś wyklutych lub martwych 

 i silnie wyschniętych jest ciemniejsza i bez takowego przebłysku. 



Warga górna, szerokie pasemko na około przedkarcza, boczne pasemka, umiesz- 

 czone wzdłuż pokryw poza zbrzeżną płaską szeroką rynienką, oraz same podgięcia są 

 żółto-ochrowej barwy. Przed zakończeniem pokryw ciągnie się skośnie względem 

 szwu dość szeroka poszarpana rdzawo-żółta smuga; spód ciała, wąsiki i nogi są jasno- 

 ochrowo-rdzawe. U samic w środkowych czterech pierwszych parach brózdek ciągną 

 się na ich spodzie żółto-rdzawe smużki, które naciekiem swym rozszerzają się na 

 żeberka (lecz nie zawsze), a we wszystkich brózdkach przebija rdzawa barwa. Sam 

 brzeg pokryw, poczynając od polowy obwodu, posiada wązkie żółto-ochrowe pasemko, 

 które się łączy z drugiem poza płaską rynienką powyżej już opisaną. 



Owad u nas musi być rzadki. Sam go nigdy nie znalazłem, wiem tylko, że nie 

 często był znajdowany. Michał Rybiński podaje, że owada tego można znaleźć 

 tylko późną jesienią. Tarnopol 1895. Przed laty natrafił na sporą ilość tego owada 

 w 1875 Śp. prezes Banku Polskiego Baumgarten i od niego otrzymałem w darze 

 jedną okazałą samicę. 



W roku 1909 znalazł go p. Tadeusz Wolski podczas łowienia ryb w Wiśle 

 na podrywkę, a oprócz tego p. Ludwik Obuszyński znalazł parkę we wsi Wło- 

 chy pod Warszawą w Lipcu 1911. 



Pod rodź aj Macrodytes Thomson. 



Gatunki tu należące z powierzchowności są do siebie bardzo pod każdym wzglę- 

 dem podobne, zaś zwierzchnia strona ciała niemal u wszystkich ma wygląd jednakowy, 

 wielkość jest też nie miarodajną bo jest bardzo różnorodna. Barwy i ich rysunek 

 i rozłożenie przedstawiają bardzo słabe różnice. 



Ogólny zarys jajowaty, trochę wydłużony, niezbyt wypukły. Zwykle owady tu 

 należące barwą, jak nadmieniłem, bardzo słabo się różnią. Główna barwa górnej 

 strony ciała jest takaż sama, jak u poprzedniego rodzaju Dytiscus, czarno-zielono- 



