62 



oliwkowa, u świeżo złowionych owadów z przebłyskiem opalizującym. Warga górna, 

 obwódka szeroka naokoło górnego brzegu i boków albo tylko samych bocznych brze- 

 gów, szersza lub węższa, jest żółto-ochrowej barwy, również tak samo boczne obwie- 

 dzenie i podgięcia pokryw. Spód ciała, nogi całe i wąsiki są mniej więcej ciemniej- 

 szej lub jaśniejszej barwy żółto-ochrowej, począwszy od jasno-ochrowatej niemal 

 maślanej a skończywszy na odcieniu ciemno-brunatno-rdzawym. 



Główna różnica pomiędzy różnymi niezbyt licznymi gatunkami polega na ukształ- 

 towaniu wydłużonego międzypiersia (metasternum) i zakończenia jego widełkowatego 

 rozdwojenia, t. j. na ukształtowaniu samych końcowych kolców i wydłużeniu tychże. 



Samce od samic bardzo się różnią okrągło rozszerzonemi łapkami pierwszej pary 

 nóg i większemi rozszerzonemi podłużnie łapkami drugiej pary. U pierwszej pary 

 łapki posiadają od spodu dwie spore ssawki, a oprócz tego większa część powierzchni 

 spodniej strony łapek, t. j. poczynając od osadzenia czwartego członka, pokryta jest 

 bardzo gęsto drobniutkiemi ssawkami, które mają pozór bardzo zwarto ścieśnionych 

 krótkich włosków tembardziej, że odstępny między niemi wypełnione są istotnie bar- 

 dzo krótkimi i niezmiernie gęstymi włoskami. Nadto samice mają najczęściej na po- 

 wierzchni pokryw po 10 par ostro wgłębionych brózdek, które wydłużają się bardzo 

 poza połowę długości tychże; często jednak brózd tych wcale u samic niema aibo 

 czasem (forma bardzo rzadka) są zaledwie widoczne i poprzerywane, tworząc krótkie 

 poszarpane dołki. Pokrywy samców brózd żadnych nie posiadają nigdy, a są nato- 

 miast niemal gładkie, słabo nierównomiernie poznaczone, rzadko ustawionemi i roz- 

 sypanemi drobnemi nakłóciami. Znać na nich po trzy pary zwykłych wzdłuż biegną- 

 cych w pojedynczy szereg ustawionych grubszych nakłóć lub ostro oznaczonych bardzo 

 krótkich wygniecionych dołków kreskowatych, wszystkie zaś gubią się pomiędzy większą 

 znacznie ilością grubszych nakłóć przed zakończeniem pokryw. Wąsiki są długie nit- 

 kowate, złożone z członków cieńszych u nasady a zgrubiałych ku końcowi, pierwszy 

 członek jest największy i najgrubszy, drugi zaś najkrótszy i najmniejszy. 



M. punctiilatus F. Dł. c. 20—30 mm. Najmniejszy z pomiędzy wszystkich. 

 Do opisanych cech rodzajowych należy dodać, że przedkarcze od strony osadzenia 

 głowy oraz swej nasady czyli podstawy albo wcale nie posiada żółto-ochrowej obwódki 

 albo takowa zaledwie jest widoczna, że żółta szeroka obwódka, po bokach pokryw 

 biegnąca, zwężona jest przez czarne wąziutkie pasemko, biegnące na całym bocznym 

 skraju pokryw na zewnętrznej ich krawędzi, że podgięcia (epipleurae) i spód ciała są 

 ciemno-brunatne lub nawet zupełnie czarnej barwy. Nogi zwykle o wiele ciemniejsze 

 niż u wszystkich innych gatunków, czasem nawet czarno-brunatne. Zdarzają się też 

 okazy zupełnie ciemno ubarwione bez żadnych obwódek. U nas bardzo rzadki. Zna- 

 lazłem jeden okaz samca w Łazienkach Królewskich 10 Kwietnia 1868, a, nie znając 

 jeszcze wtedy dobrze cech wyróżniających, zamieniłem go na inne owady. Śp. Jan 

 Wańkowicz znalazł kilka okazów w Niemnie i koło Połągi 1873 r. 



M. dimidiatus Bergstrom. Dł. c. 32 — 38 mm. Zazwyczaj największy ze 

 wszystkich gatunków. Końce widełkowato zakończonego międzypiersia są zaokrąglone, 

 płaskie i tępe. Odnośnie barwy, to dolna obwódka przedkarcza jest albo bardzo 

 wązka lub zupełnie jej nie znać, górny zaś brzeg przedkarcza posiada obwódkę o wiele 

 węższą i ciemniejszej barwy niż szeroka obwódka boków jego, która jest tej samej 

 jasno-ochrowo-żółtej barwy jak w nieprzerwanym ciągu biegnące z nią boczne obwie- 

 dzenie pokryw. Spód ciała, a zwłaszcza pierścienie brzucha, są ku końcowi coraz 

 silniej rdzawe. Wszystkie szwy dolnej strony ciała przedstawiają się na zetknięciu 



